รูปแบบการพัฒนาระบบคุณภาพตามเกณฑ์รางวัลคุณภาพแห่งสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (OBECQA) โรงเรียนค้อวังวิทยาคม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อวิเคราะห์ความต้องการจำเป็นในการพัฒนาระบบคุณภาพ 2) เพื่อพัฒนารูปแบบการพัฒนาระบบคุณภาพ 3)เพื่อดำเนินการ ทดลองใช้รูปแบบการพัฒนาระบบคุณภาพ และ 4) เพื่อศึกษา ผลการใช้รูปแบบการพัฒนาระบบคุณภาพในด้าน ความถูกต้อง ความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความพึงพอใจของรูปแบบ โดยมี 4 ระยะ ดังนี้ ระยะที่ 1 การศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ และความต้องการจำเป็น มีกลุ่มผู้ให้ข้อมูล จำนวน 15 คน มีกลุ่มตัวอย่าง 37 คน ระยะที่ 2 การพัฒนาและตรวจสอบร่างต้นแบบ มีกลุ่มผู้ให้ข้อมูล จำนวน 5 คน ระยะที่ 3 การทดลองใช้รูปแบบ มีกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 31 คน และระยะที่ 4 การประเมินผลและสรุปผลการใช้รูปแบบ มีครูกลุ่มตัวอย่างครู จำนวน 31 คน กลุ่มตัวอย่างผู้ปกครองนักเรียน จำนวน 250 คน โดยมีเครื่องมือในการวิจัยประกอบด้วย 1) แบบสอบถาม 2) แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง 3) แบบประเมิน สรุปผล โดยมีผลการประเมินความตรงเชิงเนื้อหา (IOC) ระหว่าง 0.80-1.00 และมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ .90 การวิเคราะห์ข้อมูลโดยการแจกแจงความถี่ หาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
1) สภาพปัจจุบันของระบบคุณภาพอยู่ในระดับมาก มีสภาพที่พึงประสงค์อยู่ในระดับมากที่สุด มีค่า PNI รวมเท่ากับ 0.21 หมวด 4 การวัด การวิเคราะห์ และการจัดการความรู้ มีค่า PNI สูงที่สุด (0.24) หมวด 1 การนำองค์กร มีค่า PNI ต่ำสุด (0.17) 2) การพัฒนาและตรวจสอบร่างต้นแบบรูปแบบการพัฒนาระบบคุณภาพมีความถูกต้อง เหมาะสม และเป็นไปได้ อยู่ในระดับมาก 3) การนำร่างต้นแบบไปทดลองใช้ในการพัฒนาระบบคุณภาพ ความพึงพอใจของผู้บริหาร ครู และผู้ปกครองอยู่ในระดับมาก 4) ผลการประเมินรูปแบบการพัฒนาระบบคุณภาพตามเกณฑ์ OBECQA มีคุณภาพในระดับมาก
Article Details
เอกสารอ้างอิง
จรุญ จารุสาร. (2563). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของครู โรงเรียนวัดเขมาภิรตาราม. นนทบุรี: โรงเรียนวัดเขมาภิรตาราม สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานนทบุรี.
จำรัส อินทลาภาพร. (2562). การพัฒนารูปแบบการพัฒนาครูตามแนวคิดชุมชนการเรียนรู้เชิงวิชาชีพเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวสะเต็มศึกษา. วารสารครุศาสตร์. 41(2), 45-60.
สุวิมล สพฤกษ์ศรี. (2561). การพัฒนารูปแบบชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพโดยผสมผสานเทคโนโลยีเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะในการจัดการเรียนรู้โดยใช้ศิลปะเป็นฐาน. วารสารศึกษาศาสตร์. 28(4), 320-335.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (2561). แนวทางการดำเนินงานโรงเรียน
ความผาสุกของนักเรียนในยุคการเปลี่ยนแปลง. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
Bryk, A. S., Sebring, P. B., Allensworth, E., Luppescu, S., & Easton, J. Q. (2010). Organizing schools for improvement: Lessons from Chicago. Chicago, IL: University of Chicago Press.
Fullan, M. (2007). The New Meaning of Educational Change (4th ed.). Teachers College Press.
Marsh, S., & Farrell, T. S. C. (2015). Classroom management training in
pre-service teacher education: A critical review of the literature. The Teacher Educator. 50(4), 221-235.
Richey, R. C., & Klein, J. D. (2007). Design and development research: Methods. Strategies. and issues. Mahwah. NJ: L. Erlbaum Associates.
Senge, P. M. (2020). The Fifth Discipline: The art and practice of the learning organization (Updated Edition). Doubleday.
Worku, H. (2024). Assessing training needs of teachers for competency development. Education and Development Review. 15(1), 45–60.
