รูปแบบการบริหารงานบุคคลตามหลักพุทธธรรมาภิบาล เพื่อเสริมสร้างการปฏิบัติงานอย่างมีความสุขในยุคดิจิทัล ของมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาองค์ประกอบและตัวบ่งชี้การบริหารงานบุคคลตามหลักพุทธธรรมาภิบาลเพื่อเสริมสร้างการปฏิบัติงานอย่างมีความสุขในยุคดิจิทัล 2) เพื่อตรวจสอบความเที่ยงตรงเชิงโครงสร้างและความเชื่อมั่นเชิงโครงสร้างขององค์ประกอบและตัวบ่งชี้การบริหารงานบุคคลตามหลักพุทธธรรมาภิบาลเพื่อเสริมสร้างการปฏิบัติงานอย่างมีความสุขในยุคดิจิทัล 3) เพื่อยืนยันองค์ประกอบการบริหารงานบุคคลตามหลักพุทธธรรมาภิบาลเพื่อเสริมสร้างการปฏิบัติงานอย่างมีความสุขในยุคดิจิทัลของมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ บุคลากรของมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย จำนวน 350 รูป/คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ สถิติที่ใช้ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน
ผลการวิจัยพบว่า 1) องค์ประกอบและตัวบ่งชี้การบริหารงานบุคคลตามหลักพุทธธรรมาภิบาล เพื่อเสริมสร้างการปฏิบัติงานอย่างมีความสุขในยุคดิจิทัลของมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัยประกอบด้วย 8 องค์ประกอบ ได้แก่ (1) ความยุติธรรมและความโปร่งใส (2) การพัฒนาทักษะและการฝึกอบรม (3) ความร่วมมือและการทำงานเป็นทีม (4) การสนับสนุนและการสร้างแรงจูงใจ (5) การประเมินผลและการปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง (6) การสนับสนุนด้านสุขภาพและความสุขในการทำงาน (7) การสื่อสารภายในองค์กร และ (8)
การใช้เทคโนโลยีดิจิทัล 2) ผลการตรวจสอบความเที่ยงตรงเชิงโครงสร้างและความเชื่อมั่นเชิงโครงสร้างขององค์ประกอบและตัวบ่งชี้การบริหารงานบุคคลตามหลักพุทธธรรมาภิบาลเพื่อเสริมสร้างการปฏิบัติงานอย่างมีความสุขในยุคดิจิทัลของมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย ทั้ง 8 องค์ประกอบและ 40 ตัวบ่งชี้ มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โมเดลมีความเที่ยงตรงเชิงโครงสร้าง (Construct Validity) ซึ่งพิจารณาจากค่า χ2 = 740.319, df = 728, p-value = 0.054, CFI = 0.976, TLI = 0.917, SRMR = 0.007, RMSEA = 0.036, χ2/df = 1.017 และความเชื่อมั่นเชิงโครงสร้าง เท่ากับ 0.996 ซึ่งมีค่ามากกว่า 0.60 แสดงว่าโมเดลมีความสอดคล้องและเหมาะสมกับข้อมูลเชิงประจักษ์
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กฤตัชญ์ สุริยนต์ และคณะ (2562). ความสัมพันธ์ระหว่างความสุขในการทำงานของครูกับประสิทธิผลของโรงเรียนในเครือสวนกุหลาบวิทยาลัย สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารสังคมศาสตร์วิจัย. 10(2), 1-17.
งานเลขานุการสภามหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย. (2551). ข้อบังคับมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย ว่าด้วยการบริหารงานบุคคล พ.ศ. 2541. นครปฐม : มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
ณัฐธยาน์ รัตนินปฐมภัค. (2563). กลยุทธ์การบริหารงานบุคคลของโรงเรียนเอกชนประเภทสามัญสังกัด สำนักงานศึกษาธิการจังหวัดนครนายก. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลยันอร์ทกรุงเทพ.
บรรจง ลาวะลี. (2560). บทบาทของผู้บริหารสถานศึกษาในยุคไร้พรมแดน. วารสารมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด. 6(2), 206-215.
บรรยงค์ โตจินดา. (2545). องค์การและการจัดการ. กรุงเทพมหานคร : อมรการพิมพ์.
ภัคภพ์ไผทท์ ภคสกุลวงศ์ และ อานนท์ เมธีวรฉัตร. (2564). การบริหารงานบุคคลตามหลักพุทธธรรมาภิบาลในยุคดิจิทัล. วารสารมหาจุฬาวิชาการ. 8(2), 357-369.
มนัสนันท์ บุญปู่ม, พระมหาญาณวัฒน์ ฐิตวฑฺฒโน, พระครูโอภาสนนทกิตติ์. (2566). การบริหารงานบุคคลของผู้บริหารตามหลักพุทธธรรม. วารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์. 4(1), 96-107.
มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย. (2564). แผนพัฒนามหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย พ.ศ. 2564-2568. นครปฐม : มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย. (2566). ข้อมูลพื้นฐาน กองบริหารทรัพยากรบุคคล. นครปฐม : กองบริหารทรัพยากรบุคคล มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
เมธี ปิลันธนานนท์. (2529). การบริหารงานบุคคลในวงการศึกษา. กรุงเทพมหานคร : โอเดียนสโตร์.
วัลลภ บุตรเกตุ และสำเริง อ่อนสัมพันธุ์ (2563). วัฒนธรรมองค์การกับความสุขในการทำงานของครูในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 9. วารสารศิลปะการจัดการ. 4(3), 754-756.
สำนักงานนคณะกรรมการกฤษฎีกา. (2562). พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและ นวัตกรรม พ.ศ. 2562. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานนคณะกรรมการกฤษฎีกา.
สุวิทย์ ฝ่ายสงค์, ลำพอง กลมกูล. (2565). หลักธรรมสำหรับสร้างองค์กรแห่งความสุขในการทำงาน. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์. 9(6), 131-143.
อมร เอื้อกิจ และคณะ. (2567). กลยุทธ์การพัฒนาสมรรถนะเพื่อเสริมสร้างประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของบุคลากรมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย. วารสารวิชาการรัตนบุศย์. 6(2), 379-391.
Comrey, A. L., & Lee, H. B. (1992). A First Course in Factor Analysis (2nd ed.). Hillsdale, NJ : Lawrence Erlbaum.
Dessler. (2013). Human Resource Management. New Jersey : Pearson.
