การส่งเสริมพระพุทธศาสนาตามทัศนะของพระเทพวชิรวิมล (สายัณห์ ศรีสุระ) ในจังหวัดร้อยเอ็ด

Main Article Content

สงวน ศรีขัดเค้า
พระมหาสากล สุภรเมธี

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาแนวคิดเกี่ยวกับการส่งเสริมพระพุทธศาสนา 2) เพื่อศึกษาการส่งเสริมพระพุทธศาสนาตามทัศนะของพระเทพวชิรวิมล (สายัณห์ ศรีสุระ) ในจังหวัดร้อยเอ็ด และ 3) เพื่อวิเคราะห์การส่งเสริมพระพุทธศาสนาตามทัศนะของพระเทพวชิรวิมล (สายัณห์ ศรีสุระ) ในจังหวัดร้อยเอ็ด เป็นงานวิจัยเอกสาร (Documentary Research) โดยการวิเคราะห์ข้อมูลจากเอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องเป็นหลัก (Review Literature) และมีการสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 10 รูป/คน แล้วนำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์สังเคราะห์แล้วนำเสนอในเชิงพรรณนาโวหาร


ผลจากการวิจัยพบว่า:1) แนวคิดทฤษฎีเกี่ยวกับการส่งเสริมพระพุทธศาสนาเน้นไปที่การประยุกต์ใช้หลักธรรมคำสอนให้เข้ากับบริบทสังคมสมัยใหม่ และการบริหารจัดการองค์กรทางศาสนาอย่างมีประสิทธิภาพ โดยมุ่งเน้นการเผยแผ่และการปฏิบัติธรรมเพื่อพัฒนาคุณธรรมและสันติสุขในชีวิต 2) การส่งเสริมพระพุทธศาสนาในจังหวัดร้อยเอ็ด ตามทัศนะของพระเทพวชิรวิมล (สายัณห์ ศรีสุระ) เน้นการขับเคลื่อน ภารกิจคณะสงฆ์ 6 ด้าน ได้แก่ ด้านการปกครอง ด้านศาสนศึกษา ด้านการเผยแผ่ ด้านสาธารณูปการ  ด้านสาธารณสงเคราะห์ และการศึกษาสงเคราะห์ มีเป้าหมายเพื่อพัฒนาพระสงฆ์ ศาสนสถาน และประชาชนให้มีคุณธรรมและความเข้มแข็งทางปัญญา พร้อมเป็นแกนหลักในการพัฒนาสังคมอย่างยั่งยืนในพื้นที่ และ 3) แนวคิดการส่งเสริมพระพุทธศาสนาในจังหวัดร้อยเอ็ด ตามทัศนะของพระเทพ วชิรวิมล (สายัณห์ ศรีสุระ) เน้นการประยุกต์หลักธรรมให้เข้ากัการใช้เทคโนโลยีและสื่อสมัยใหม่ในการเผยแผ่ มุ่งเน้นการพัฒนา "ประชาชน" ให้มีคมรู้คู่คุณธรรม และสร้าง "องค์กรสงฆ์" ให้เข้มแข็ง พร้อมกับมีธรรมาภิบาล เพื่อเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณและสังคมอย่างยั่งยืน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ศรีขัดเค้า ส., & สุภรเมธี พ. . (2026). การส่งเสริมพระพุทธศาสนาตามทัศนะของพระเทพวชิรวิมล (สายัณห์ ศรีสุระ) ในจังหวัดร้อยเอ็ด. เสฏฐวิทย์ปริทัศน์, 6(1), 2410–2418. สืบค้น จาก https://so12.tci-thaijo.org/index.php/stw/article/view/4521
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช). (2550). คำวัด: พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพุทธศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: เลี่ยงเชียง.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2551). พระพุทธศาสนาในอาเซีย. พิมพ์ครั้งที่ 12. กรุงเทพมหานคร:ธรรมสภา.

พระอุดมสิทธินายก (กำพล คุณงฺกโร). (2563). การบริหารการเผยแผ่พระพุทธศาสนาตามหลักพุทธธรรม. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์. 2(3), 65.

มหามกุฎราชวิทยาลัย. (2534). พระไตรปิฎกพร้อมอรรถกถาแปล ชุด 91 เล่ม. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหามกุฎราชวิทยาลัย.

มาลี ไพรสน และ พระครูพิพิธสุตาทร. (2563). การเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระพุทธเจ้าในบริบทพหุวัฒนธรรมอินเดีย. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ. 5(5), 93-94.

วัดมิ่งเมือง จังหวัดร้อยเอ็ด. (2567). ประวัติ พระเทพวชิรวิมล (สายัณห์ ปญฺญาวชิโร). ร้อยเอ็ด: สำนักงานวัดมิ่งเมือง จังหวัดร้อยเอ็ด.

สนิท ยืนศักดิ์, เยาวรัตน์ เม็งขาว, และ สุกัญญา เกาะวิวัฒนากุล. (2562). ความเชื่อและโลกทัศน์ในชุมชนแม่ใสผ่านวรรณกรรมมุขปาฐะ. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา. 27(53), 188-189.

สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี. (2554). การศึกษาพุทธศาสนากับการพัฒนา. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา.