งานบริหารสถานศึกษาส่งผลต่อความสำเร็จในการเป็นสถานศึกษาพอเพียงของโรงเรียนในสังกัดองค์กรปกครองท้องถิ่น จังหวัดสงขลา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับงานบริหารและระดับความสำเร็จในการเป็นสถานศึกษาพอเพียงของโรงเรียนในสังกัดองค์กรปกครองท้องถิ่น จังหวัดสงขลา 2) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างงานบริหารกับความสำเร็จในการเป็นสถานศึกษาพอเพียงของโรงเรียนในสังกัดองค์กรปกครองท้องถิ่น จังหวัดสงขลา 3) เพื่อศึกษางานบริหารที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการเป็นสถานศึกษาพอเพียงของโรงเรียนในสังกัดองค์กรปกครองท้องถิ่น จังหวัดสงขลา และ 4) เพื่อศึกษาแนวทางการบริหารงานเพื่อความสำเร็จในการเป็นสถานศึกษาพอเพียงของโรงเรียนสังกัดองค์กรปกครองท้องถิ่น เป็นการวิจัยเชิงปริมาณและการวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่างได้แก่ ผู้บริหารและครูผู้สอน จำนวน 300 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ โดยแบบสอบถามมีค่าความเชื่อมั่นแบบสอบถามเท่ากับ .959 สถิติที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ การวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน
ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับงานบริหารในการเป็นสถานศึกษาพอเพียงของโรงเรียนในสังกัดองค์กรปกครองท้องถิ่น จังหวัดสงขลา โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.24) 2) ความสัมพันธ์ระหว่างงานบริหารกับความสำเร็จในการเป็นสถานศึกษาพอเพียงของโรงเรียนในสังกัดองค์กรปกครองท้องถิ่น จังหวัดสงขลา พบว่า มีความสัมพันธ์กันในทางบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3) งานบริหารที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการเป็นสถานศึกษาพอเพียงของโรงเรียนในสังกัดองค์กรปกครองท้องถิ่น จังหวัดสงขลา จาก 4 ด้าน มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3 ด้าน และความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติระดับ .05 1 ด้าน 4) แนวทางการบริหารงานเพื่อความสำเร็จในการเป็นสถานศึกษาพอเพียง พบว่า สถานศึกษามีการวางแผนงบประมาณที่สอดคล้องกับทรัพยากรที่มีอยู่ มีการใช้ทรัพยากรอย่างคุ้มค่า เป็นต้น
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2556). แนวทางการนําปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงไปจัดการศึกษาในสถานศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ.
ฐาปณิตา สว่างศรี. (2565). แนวทางการพัฒนาการบริหารสถานศึกษาตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาร้อยเอ็ด. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารจัดการการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
ณิปุณมา ล้อมไร่และพรศิริมา บูรณะพันธุ์. (2566). การบริหารสถานศึกษาตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของโรงเรียนมัธยมศึกษาในอำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม. วารสารสิรินธรปริทรรศน์. 24(1), 1-60.
เดชา ปุญญบาล. (2560). 9 ตามรอยพระบาท ศาสตร์พระราชา. Journal of the Association of Researchers. 22(2), 13-20.
บุญชม ศรีสะอาด. (2554). หลักการวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพมหานคร: สุวิริยาสาส์น.
บรรจบ บุญจันทร์. (2556). การบริหารสถาบันเพื่อความเป็นเลิศ. มหาสารคาม: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
ปรียานุช ธรรมปิยา. (2555). วิกฤติเศรษฐกิจ 2540 กับปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์สถานศึกษาพอเพียง มูลนิธิยุวสถิรคุณ.
ปทุมไฉไล สิงหนาท. (2558). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการบริหารจัดการสถานศึกษาตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. เรียกใช้เมื่อ 20 มีนาคม 2560 จาก http://backoffice.thaiedresearch.org/uploads/public/32581d95fbf55cc59382bec94a52e524.pdf.
ปรียาดา สุขสว่าง. (2557). การบริหารจัดการการเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 25. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2557). เติบโตเต็มศักยภาพสู่ศตวรรษที่ 21 ของการศึกษาไทย. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มนธิชา วงวิภาค. (2559). แนวทางการบริหารสถานศึกษาพอเพียงของโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา นครสวรรค์ เขต 2. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
สุนทร จงเพียร. (2556). การบริหารสถานศึกษาพอเพียงในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบุรีรัมย์ เขต 4. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์.
สฎายุ ธีระวณิชตระกูล. (2560). แรงจูงใจของครูที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 18. วารสารศึกษาศาสตร์. 28(2), 267-283.
สุเมธ ตันติเวชกุล. (2550). ข้าแผ่นดินสอนลูก. กรุงเทพมหานคร: มติชน.
สุนทร โคตรบรรเทา. (2554). หลักการบริหารและทฤษฎีการบริหารการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร: ปัญญาชน.
Bandura, A. (1977). ประสิทธิผลในตนเอง: สู่ทฤษฎีการรวมตัวของการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมPsychological Review. 84(2), 191–215.
Bonwell, C. C., & Eison, J. A. (1991). Active Learning: Creating Excitement in the Classroom. ASHE-ERIC Higher Education Report, Washington DC: School of Education and Human Development. George Washington University.
Cousins, J. B., & Earl, L. M. (1992). The case for participatory evaluation. Educational Evaluation and Policy Analysis. 14(4), 397–418.
DuFour, R. (2004). What Is a “Professional Learning Community”? Educational Leadership. 61, 6-11.
Epstein, J. L. (2011). School, Family, and Community Partnerships: Preparing Educators and Improving Schools. 2nd ed.. Philadelphia, PA: Westview Press.
Kolb, DA (1984). การเรียนรู้เชิงประสบการณ์: ประสบการณ์เป็นแหล่งที่มาของการเรียนรู้และการพัฒนา Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall. http://academic.regis.edu/ed205/Kolb.pdf.
Patton, M. Q. (2010). Developmental evaluation: Applying complexity concepts to enhance innovation and use. New York: Guilford Press.
Tyler, R. W. (1949). Basic principles of curriculum and instruction. Chicago: University of Chicago Press.
