The Causal and Effect Model of the Tourism Potential and Tourist needs that Effect to Creative Tourism Development for Improving Tourism Potential and Opportunities in Phetchabun Province: Perspective of Thai Tourists

Main Article Content

Suntaree Roddit
Phonwalun Mayoo
Nuntakan Sriplang
Teerapattara Dee-Aim
Tiwawan Siricharoen Kanha

Abstract

The purposes of this article were (1) to examine the goodness of fit with empirical data of the causal and effect model of tourism potential, tourist needs, and development of creative tourism (2) to examine the direct effects of factors according to the tourism potential and tourist needs that effect to creative tourism development for Improving Tourism Potential and Opportunities in Phetchabun Province. The sample consisted of 400 tourist who visited Phetchabun Province, obtained by using convenience sampling. The data were collected through online questionnaire. The obtained data were analyzed using inferential statistics.


The results revealed that (1) The causal and effect model was valid and fit to the empirical data. Indicated by the Goodness-of-fit index (GFI): Chi-square = 2.76, CFI=0.93, GFI=0.90, AGFI=0.87, TLI=0.92, RMR=0.30 (p<0.001). (2) Factors according to tourism potential had direct positive influences on creative tourism development (0.92) at statistical significance 0.001. But in terms of the growth of creative tourism development, the factor of tourist needs was insignificant. Therefore, it was inconsistent with the hypothesis. Hence, the results of the study can be used for policy planning and management of tourist attractions according to the tourism potential that tourists value as follow: Attraction, amenities, and environment surrounding to be effective in improving tourism potential and opportunities in the Phetchabun Province area in the future.

Article Details

How to Cite
Roddit, S. ., Mayoo, P. ., Sriplang, N. ., Dee-Aim, T. ., & Siricharoen Kanha, T. . (2023). The Causal and Effect Model of the Tourism Potential and Tourist needs that Effect to Creative Tourism Development for Improving Tourism Potential and Opportunities in Phetchabun Province: Perspective of Thai Tourists. Journal of Academic Management Science, Phetchabun Rajabhat University, 5(2), 58–72. retrieved from https://so12.tci-thaijo.org/index.php/jams/article/view/531
Section
Research Article

References

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2565). สถิติด้านการท่องเที่ยว ปี 2565. สืบค้นเมื่อ 9 เมษายน 2566 จาก https://www.mots.go.th/news/category/655

ขวัญฤทัย เดชทองคำ. (2564). การจัดการการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์สู่ความยั่งยืนของธุรกิจภายใต้วิกฤติโควิด 19. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 17 (2), 1-18. สืบค้นเมื่อ 29 มกราคม 2022 จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jitt/article/view/249444/171040

จิราพร คงรอด. (2563). ความต้องการของนักท่องเที่ยวที่มีต่อการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในพื้นที่ชุมชนลุ่มน้ำคลองป่าพะยอม – คลองท่าแนะ จังหวัดพัทลุง. วารสารปาริชาต มหาวิทยาลัยทักษิณ, 33 (2), 100-116.

ดวงฤดี อุทัยหอม และ สมเกียรติ แก้วเกาะสะบ้า. (2565). โมเดลเชิงสาเหตุและผลของความตั้งใจท่องเที่ยวชุมชนเชิงสร้างสรรค์ ที่มีต่อความต้องการทำกิจกรรมท่องเที่ยวชุมชนเชิงสร้างสรรค์ ของประชาชนในจังหวัดสงขลา. วารสารการวัด ประเมินผล สถิติ และการวิจัยทางสังคมศาสตร์, 3 (2), 46-59.

ปาริฉัตร สิงห์ศักดิ์ตระกูล และพัชรินทร์ เสริมการดี. (2556). การศึกษาศักยภาพและแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ ของชุมชนบ้านทุ่งมะปรัง อำเภอควนโดนและบ้านโตนปาหนัน อำเภอควนกาหลง จังหวัดสตูล. สุทธิปริทัศน์, 27 (83), 97-102.

พรรณ์ธิดา เหล่าพวงศักดิ์ ธนินท์รัฐ รัตนพงศ์ภิญโญ และอารี ผสานสินธุวงศ์. (2566). การพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวสําหรับการเรียนรู้วิถีเกษตรเพื่อยกระดับศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในจังหวัดกาญจนบุรี. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา, 18 (1), 1-11.

พิศาล แก้วอยู่ และ ประกอบ ศิริภักดีพินิจ. (2557). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์โดยการปรับใช้หัตถกรรมจักสานผักตบชวาในพื้นที่อําเภอเมือง จังหวัดพะเยา. การประชุมวิชาการ การพัฒนาชนบทที่ยั่งยืน ครั้งที่ 4 ประจำปี 2557 “Rethink : Social Development for Sustainability in ASEAN Community”. สืบค้นเมื่อ 29 มกราคม 2022 จาก https://cscd.kku.ac.th/uploads/ proceeding/070714_161726.pdf

เพ็ชราภรณ์ ชัชวาลชาญชนกิจ พรรณรัตน์ อาภรณ์พิศาล และ กิตติยา ชัชวาลชาญชนกิจ. (2564). อิทธิพลขององค์ประกอบการท่องเที่ยว ที่มีต่อภาพลักษณ์การท่องเที่ยวเชิงสุขภาพในประเทศไทย. วารสารสหวิทยาการวิจัย: ฉบับบัณฑิตศึกษา, 10 (2), 1-8.

วงศ์มณี และ รักษ์พงศ์ วงศาโรจน์. (2564). คุณลักษณะการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ที่นักท่องเที่ยวคาดหวังในแหล่งจุดหมายปลายทางเชิงสร้างสรรค์ในประเทศไทย. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 9 (6), 2665-2678.

วิชสุดา ร้อยพิลา และ ปรีดา ไชยา. (2558). องค์ประกอบของทรัพยากรท่องเที่ยวที่มีผลต่อการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของจังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารวิจัยและพัฒนา วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 10 (3), 197- 211.

วิภา ศรีระทุ. (2551). ศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศในอำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์. สารนิพนธ์(การวางแผนและการจัดการการท่องเที่ยวเพื่ออนุรักษ์สิ่งแวดล้อม). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

วิไลวรรณ สว่างแก้ว. (2561). อิทธิพลของภาพลักษณ์องค์ประกอบแหล่งท่องเที่ยวและแรงจูงใจที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเลือกท่องเที่ยวตลาดน้ำของนักท่องเที่ยวชาวไทย กรณีศึกษาตลาดน้ำคลองพระองค์เจ้าไชยานุชิต อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ. สารนิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. กรุงเทพฯ:มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

วิวัฒน์ชัย บุญยภักดิ์. (2550). ศักยภาพในการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

ศูนย์วิจัยเศรษฐกิจและธุรกิจ ธนาคารไทยพาณิชย์. (2565). ส่องพฤติกรรมนักท่องเที่ยวแต่ละสาย คุณเป็นสายไหน?. สืบค้นเมื่อ 29 มกราคม 2022 จาก https://www.scbeic.com/th/detail/file/product/8602/getdypugcp/EIC-In-Focus_ Consumer-survey-report_Travel-Part-2_20221026.pdf

สุจิตรา หนูมี. (2562). พฤติกรรมนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติต่อการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ กรณีศึกษา อำเภอเกาะ สมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วิทยานิพนธ์การจัดการมหาบัณฑิต (การจัดการการท่องเที่ยวและบริการแบบบูรณาการ). กรุงเทพฯ: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.

สุดแดน วิสุทธิลักษณ์ และคณะ. (2556). การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ. องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน).

เสาวรจนีย์ เสาเกลียว, ศรีปริญญา ธูปกระจ่าง และ เสาวภาคย์ กระจ่างยุทธ. (2565). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์เพื่อเพิ่มเสน่ห์วิถีชุมชนจังหวัดปทุมธานี. วารสารรัชภาคย์, 16 (48), 263-282.

อดิลักษณ์ พุ่มอิ่ม. (2566). การวิเคราะห์เส้นทางปัจจัยองค์ประกอบ ศักยภาพในการดึงดูดใจและการรองรับด้านการท่องเที่ยวที่ส่งผลต่อการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์ในจังหวัดปราจีนบุรี. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 18 (1), 16-34.

อภิญญา อิงอาจ. (2565). หลักการ ทฤษฎี และแนวปฏิบัติการพัฒนาแบบจำลองสมการโครงสร้าง. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Buhalis, D. (2000). Marketing the Competitive Destination of the Future. Tourism Management, 21 (1), 97–116.

Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2019). Multivariate data analysis (8 ed.). Hampshire, United Kingdom: Cengage.

Karim, R., Latip, N. A., Marzuki, A., Shah, A., Muhammad, F. (2021). Impact of Supply Components – 4As on Tourism Development: Case of Central Karakoram National Park, Gilgit–Baltistan, Pakistan. International Journal of Economics and Business Administration, 9 (1), 411–424.

Salman & Uygur. (2010). Creative Tourism and Emotional labor: an investigatory model of possible interactions. International Journal of Culture Tourism and Hospitality Research, 4(3), 186-197. [Online]. From https://doi.org/10.1108/17506181011067583