The seven noble qualities Sappurisa-Dhamma of educational administrators in the 21st century
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This academic article aims to examine and explain the application of the Seven Principles of Sappurisadhamma in educational administration, with a focus on encouraging school administrators to adopt Buddhist ethical principles as a guiding framework for their practices. The objective is to promote transparency, moral integrity, and the sustainable development of educational quality. The Seven Principles of Sappurisadhamma include Dhammanyuta (understanding causes), Atthanyuta (understanding effects), Attanyuta (self-awareness), Mattanyuta (moderation), Kalanyuta (sense of timing), Parisanyuta (understanding society or community), and Puggalanyuta (understanding individuals). Each principle can be effectively applied to various administrative functions, such as policy and strategic planning, personnel management, efficient resource utilization, and fostering collaboration with the community. The integration of these principles contributes to the stable and sustainable development of both learners and educational institutions. Moreover, the author has identified a significant body of knowledge indicating that applying the Seven Principles of Sappurisadhamma in 21st-century educational administration represents an integration of “Dhamma and contemporary leadership.” This approach offers a new paradigm for developing school administrators who can lead organizations in a balanced and sustainable manner in an era of rapid change. This conceptual framework consists of three key components: The foundation of Dhamma Contemporary leadership in four dimensions (communication, thinking, technology, and a learning culture) Educational administration outcomes (morality, participation, educational quality, and sustainability).
Article Details
References
ชาญชัย อาจินสมาจาร. (2559). การบริหารการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จิราภรณ์ แก้วทอง. (2560). การบริหารสถานศึกษากับการพัฒนาคุณภาพผู้เรียน. วารสารการศึกษาไทย, 12(2), 45–58.
ณฐวรรณ ทองวิเศษ. (2568). โมเดลหลักสัปปุริสธรรม 7 ของผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21. (เอกสารประกอบบทความวิชาการ). สงขลา: มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา.
ธนากร เพชรเจริญ. (2560). ภาวะผู้นำกับการพัฒนาบุคลากรในสถานศึกษา. วารสารบริหารการศึกษา, 8(1), 77–89.
นพดล ศรีสวัสดิ์. (2562). การพัฒนาตนเองของผู้บริหารสถานศึกษา. วารสารครุศาสตร์, 15(1), 23–35.
พะยอม วงศ์สารศรี. (2564). การบริหารการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ภาวิดา ธาราศรีสุทธิ, & วิบูลย์ โตวณะบุตร. (2562). หลักและทฤษฎีการบริหารการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2562). การบริหาร: หลักการ ทฤษฎี และแนวปฏิบัติ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ทิพยวิสุทธิ์.
วิไลพร รัตนประทีป. (2559). การบริหารทรัพยากรในสถานศึกษา. วารสารวิชาการศึกษา, 10(1), 60–72.
สมชาย ศรีบุญเรือง. (2561). การบริหารเวลาในองค์กรการศึกษา. วารสารบริหารการศึกษา, 9(2), 101–115.
สมศักดิ์ คงเที่ยง. (2562). หลักการบริหาร. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์.
สุภาพร แก้วอ่อน. (2563). ความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนกับชุมชน. วารสารศึกษาศาสตร์, 14(2), 89–102.
สุริยะ วงศ์คำ. (2561). การตัดสินใจเชิงบริหารในสถานศึกษา. วารสารบริหารการศึกษา, 7(2), 55–68.
Brown, M. E., & Treviño, L. K. (2006). Ethical leadership: A review and future directions. The Leadership Quarterly, 17(6), 595–616.
Hersey, P., & Blanchard, K. H. (1982). Management of organizational behavior: Utilizing human resources (4th ed.). Prentice-Hall.
OECD. (2018). The future of education and skills: Education 2030. OECD Publishing.
Sergiovanni, T. J. (2007). Rethinking leadership: A collection of articles. Corwin Press.
Trilling, B., & Fadel, C. (2009). 21st century skills: Learning for life in our times. Jossey-Bass.
