การถ่ายทอดความรู้และประเมินความพึงพอใจในการถ่ายทอดความรู้ ระบบติดตามและประเมินการเจริญเติบโตของต้นหม่อน ด้วยเทคโนโลยีรีโมทเซนซิ่ง
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อถ่ายทอดความรู้ และประเมินความพึงพอใจในการถ่ายทอดความรู้ระบบติดตามและประเมินการเจริญเติบโตของต้นหม่อน ด้วยเทคโนโลยีรีโมทเซนซิ่ง โดยมีกลุ่มเป้าหมายเป็นเกษตรกรผู้ปลูกหม่อนในพื้นที่บ้านโคกเสาร์ ตำบลโคกสะอาด อำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์ จำนวน 40 คน การศึกษาใช้เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย ระบบติดตามและประเมินการเจริญเติบโตของต้นหม่อน ด้วยเทคโนโลยีรีโมทเซนซิ่ง สื่อการถ่ายทอดความรู้ โดยใช้การนำเสนอด้วยโปรแกรมไมโครซอฟท์เพาเวอร์พอยท์ และเอกสารแผ่นพับ รวมถึงแบบประเมินความพึงพอใจในการถ่ายทอดความรู้ กระบวนการถ่ายทอดความรู้ ประกอบด้วย การจัดการบรรยายให้ความรู้ในลักษณะกลุ่ม สาธิตการใช้งานระบบให้ดู และให้เกษตรกรได้ทดลองใช้งานระบบภายใต้การกำกับดูแลและการให้คำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญ ผลการประเมินพบว่า เกษตรกรมีความพึงพอใจในการถ่ายทอดความรู้ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ย เท่ากับ 4.47 และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เท่ากับ 0.52 นอกจากนี้ การนำเทคโนโลยีรีโมทเซนซิ่งมาประยุกต์ใช้งาน ยังช่วยให้เกษตรกรสามารถลดต้นทุนและเพิ่มประสิทธิภาพในกระบวนการผลิตใบหม่อน ส่งเสริมการพัฒนาความรู้ทางเทคโนโลยีสมัยใหม่ ซึ่งจะเป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาอาชีพการปลูกหม่อน เลี้ยงไหมต่อไปในอนาคต
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมหม่อนไหม. (2559). แปลงใหญ่หม่อนไหม ประจำปีงบประมาณ 2559. กรุงเทพฯ : กรมหม่อนไหม กระทรวงเกษตรและสหกรณ์.
______. (2561). เทคนิคการปลูกหม่อนเลี้ยงไหมอุตสาหกรรมให้มั่นคง มั่งคั่ง ยั่งยืน.กรุงเทพฯ : กรมหม่อนไหม กระทรวงเกษตรและสหกรณ์.
กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (วท.). (2567). การถ่ายทอดเทคโนโลยี. http://oldweb.most.go.th/main/index.php/contribution/
projects-along-the-royal/technology-transfer.html (สืบค้นวันที่ 19 มิถุนายน 2567).
คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม. (2567). วิสัยทัศน์. https://indus.srru.ac.th/ (สืบค้นวันที่ 22 สิงหาคม 2567).
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2549). การวิจัยและวิเคราะห์ทางสถิติด้วย SPSS. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ : วี.อินเตอร์ พริ้นท์.
ถวัลย์ สวัสดิ์จิตต์และส่งเสริม แสงทอง. (2564). “การถ่ายทอดความรู้ในการผลิตดินผสมแก่กลุ่มเกษตรกรในเขตตำบลบ้านธิ อำเภอบ้านธิ จังหวัดลำพูน”.วารสาร มมร วิชาการล้านนา, 10(1), 27-36.
ช่อทิพย์ ภู่มณี. (2564). “การถ่ายทอดความรู้การบรรเลงจะเข้ของครูสุธารณ์ บัวทั่ง”. วารสารวิจัยราชภัฏพระนคร สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 16(1), 256-272.
ปุรวิชญ์ พิทยาภินันท์. (2563). “การถ่ายทอดความรู้แบบมีส่วนร่วมผ่านบทเรียน:การเสริมสร้างความมั่นคงทางเศรษฐกิจแก่ครัวเรือนชาวประมงในจังหวัดพัทลุง”.วารสารเกษตร พระจอมเกล้า, 38(2), 175-184.
ลาวัลย์ ภักดีลิขิต และคณะ. (2558). “การถ่ายทอดความรู้อาชีพช่างทองไทยอย่างยั่งยืน”. Princess of Naradhiwas University Journal, 7(1), 115-126.
เยาวลักษณ์ สุวรรณแข และคณะ. (2566). “การถ่ายทอดความรู้ด้วย SECI Model เพื่อการสร้างมูลค่าเพิ่มให้ผลิตภัณฑ์์การเกษตรของวิสาหกิจชุมชน ตำบลนาข้าวเสียและเครือข่าย อำเภอนาโยง จังหวัดตรัง”. วารสาร อินทนิลทักษิณสาร, 18(1), 173-194.
สุมาลี จันทร์ชะลอ. (2542). การวัดและประเมินผล. กรุงเทพฯ : ศูนย์สื่อส่งเสริมกรุงเทพ.
สำนักงานหม่อนไหมเฉลิมพระเกียรติฯ เขต 1 จังหวัดแพร่. (2563). รายงานประจำปี 2562. สำนักงานหม่อนไหมเฉลิมพระเกียรติฯ เขต 1 จังหวัดแพร่. แพร่ : กรมหม่อนไหม กระทรวงเกษตรและสหกรณ์.
อารยา แสงมหาชัย. (2567). “การถ่ายทอดองค์ความรู้นั้นมีความเกี่ยวข้องกับการถ่ายทอดเทคโนโลยี”. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์, 14(3), 265–282.
อัษฎา วรรณกายนต์, นิคม ลนขุนทด, อภิชัย ไพรสินธุ์, วีระนันต์ วิบูลย์อรรถ และมานะชัยจันทอก. (2567). รายงานการวิจัย “การพัฒนาเทคโนโลยีระบบติดตามและ
ประเมินการเจริญเติบโตของต้นหม่อนด้วยเทคโนโลยีรีโมทเซนซิ่ง”. รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์ กองทุนส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม ปีงบประมาณ 2567
มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์.
Depa. (2567). “การสำรวจข้อมูลระยะไกล เพื่อเกษตรแม่นยำ ด้วยเทคโนโลยี Remote Sensing” https://www.depa.or.th/th/article-view/remote-sensing-
(สืบค้นวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2567).