BUDDHIST PRINCIPLES AND ENVIRONMENTAL PROTECTION IN THE DIGITAL WORLD
Main Article Content
Abstract
In the digital era, Buddhist principles can be effectively applied to promote environmental conservation. Digital technologies, such as social media and online educational platforms, have become crucial tools for disseminating knowledge and fostering positive attitudes towards nature and interdependence, in line with the principle of Paticcasamuppada (Dependent Origination). These platforms highlight the connection between human actions and environmental impacts. The creation of online communities that support the practice of Buddhist principles, such as reducing excessive consumption and adopting a simple lifestyle, can encourage collaborative efforts toward sustainable environmental solutions. Additionally, online education on environmental conservation can help cultivate a consciousness that aligns with sustainable living practices. This article emphasizes the integration of Buddhist teachings with environmental conservation by leveraging digital technology to raise awareness and encourage practical action. It underscores the potential of technology to foster understanding of the interconnectedness between humans and nature. The presentation of Buddhist ethical principles through online media can instill a consciousness of sustainability and inspire changes at both individual and societal levels toward long-term environmental friendliness.
Article Details
References
กมลทิพย์ สุวรรณปรีชา. (2560). สื่อดิจิทัลกับการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมในยุคปัจจุบัน. เชียงใหม่: สำนักพิมพ์สิ่งแวดล้อมศึกษา.
กิตติศักดิ์ ภูมิโพธิ์. (2561). สื่อดิจิทัลกับสิ่งแวดล้อม: การปลูกฝังพฤติกรรมสิ่งแวดล้อมในยุคดิจิทัล. เชียงใหม่: สำนักพิมพ์วิจัยเพื่อพัฒนาสังคม.
ชาญชัย ชินวโร. (2562). พุทธธรรมในโลกดิจิทัล: มุมมองและแนวทางการปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ธรรมสภา.
นภัสสร พัฒนาพร. (2563). การใช้พุทธธรรมในการศึกษาออนไลน์: การสร้างจิตสำนึกและความรับผิดชอบต่อสิ่งแวดล้อม. เชียงใหม่: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
นิธิ เอียวศรีวงศ์. (2560). ปัญญาและการอนุรักษ์ธรรมชาติในสังคมสมัยใหม่. กรุงเทพฯ:สำนักพิมพ์สารคดี.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2555).“คู่มือชีวิต”.พิมพ์ครั้งที่ 26.กรุงเทพฯ :สำนักพิมพ์ มูลนิธิพุทธธรรม.
______. (2557). บทบาทของเทคโนโลยีกับสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ: ธรรมสภา.
______. (2560). พระพุทธศาสนากับการพัฒนาเพื่อความยั่งยืน. กรุงเทพฯ:ธรรมสภา.
______. (2561). สื่อดิจิทัลในการส่งเสริมการเรียนรู้ด้านสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ มูลนิธิพุทธธรรม.
______. (2562). การศึกษาออนไลน์เพื่อสิ่งแวดล้อม: การสร้างจิตสำนึกด้านธรรมชาติ. กรุงเทพฯ: ธรรมสภา.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2553). ธรรมนูญชีวิต. พิมพ์ครั้งที่ 122. กรุงเทพฯ:สำนักพิมพ์สหธรรมิก.
______. (2554). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สหธรรมิก.
______. (2555). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. พิมพ์ครั้งที่ 25. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สหธรรมิก.
______. (2556). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สหธรรมิก.
______. (2557).พุทธวจน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ มูลนิธิพุทธธรรม.
______. (2558). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 31. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ผลิธัม.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2559). ธรรมะกับการจัดการสิ่งแวดล้อมในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
______. (2560). การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการปฏิบัติธรรมและอนุรักษ์ธรรมชาติ. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระพรหมบัณฑิต. (2560). พุทธศาสนากับการจัดการสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์วิชาการ.
พระไพศาล วิสาโล. (2561). ธรรมะกับการดูแลโลก: หลักปฏิจจสมุปบาทในสิ่งแวดล้อม. นครปฐม: มูลนิธิชีวิตธรรม.
______. สิ่งแวดล้อมและการพึ่งพาอาศัยในธรรมะ. นครปฐม: มูลนิธิชีวิตธรรม.
______. ธรรมชาติ ธรรมะ ความสัมพันธ์ของชีวิต. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสัมมาชีพ.
พุทธทาสภิกขุ. (2563). ธรรมะในยุคใหม่. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ธรรมะ.
วารินทร์ ทองไทย. (2561). เทคโนโลยีเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ธรรมชาติศึกษา.
วารุณี อินทวงศ์. (2563). บทบาทของสื่อดิจิทัลกับการส่งเสริมจิตสำนึกด้านสิ่งแวดล้อม. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ศิริพร ชูสวัสดิ์. (2562). เทคโนโลยีและการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ: สถาบันสิ่งแวดล้อมศึกษา.
สุภีร์ ทุมทอง. (2562). การพัฒนาสิ่งแวดล้อมและจิตวิญญาณในสังคมไทย. กรุงเทพฯ:สถาบันสิ่งแวดล้อมศึกษา.
สุวรรณา บุญสิทธิ์. (2563). การสร้างสังคมออนไลน์ที่มีคุณภาพ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์วิทยาลัยการศึกษานอกระบบ.
สุวินัย ภรณวลัย. (2563). จิตวิทยาสิ่งแวดล้อม: ผลกระทบและการฟื้นฟูคุณภาพชีวิต. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ปัญญาชน.