พุทธศาสนาในโลกโซเชียล : การตีความพุทธพจน์ในยุคดิจิทัล

Main Article Content

พระมหามีชัย กิจฺจสาโร
พระมหาวรพันธุ์ วรปญฺโญ (กระจายศรี)

บทคัดย่อ

บทความนี้สำรวจการเปลี่ยนแปลงการตีความพุทธพจน์ในยุคดิจิทัล โดยวิเคราะห์ถึงความเสี่ยงและโอกาสที่เกิดจากการเผยแผ่พระพุทธศาสนาผ่านสื่อสังคมออนไลน์ เช่น Facebook, YouTube, และ Instagram การตีความและเผยแผ่พุทธพจน์ในสื่อเหล่านี้มีลักษณะที่กระชับและสั้นเกินไป อาจทำให้เกิดการบิดเบือนหรือสื่อสารผิดพลาดจากหลักธรรมดั้งเดิม การใช้โซเชียลมีเดียทำให้เนื้อหาธรรมะเข้าถึงได้ง่ายขึ้นและกระจายในวงกว้าง แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นความท้าทายที่ต้องระมัดระวังไม่ให้เกิดการบิดเบือนสาระสำคัญของคำสอนและยังเปรียบเทียบรูปแบบการเผยแผ่พุทธศาสนาในอดีตที่เน้นการถ่ายทอดคำสอนผ่านการบรรยายธรรมะ การท่องจำและการศึกษาผ่านครูบาอาจารย์ กับการเผยแผ่ในยุคดิจิทัลที่มุ่งใช้สื่อออนไลน์เป็นหลัก ซึ่งช่วยให้คำสอนเข้าถึงคนรุ่นใหม่ได้ง่ายขึ้น แต่ก็มาพร้อมความเสี่ยงที่การตีความพุทธพจน์อาจไม่ครบถ้วนหรือสื่อสารผิดพลาด ซึ่งในยุคดิจิทัล การตีความพุทธพจน์จำเป็นต้องอาศัยความรู้และการวิเคราะห์เชิงลึก เพื่อให้สอดคล้องกับบริบทปัจจุบันและถูกต้องตามหลักธรรมเดิม บทความเน้นถึงความจำเป็นในการปรับตัวของการเผยแผ่คำสอนทางศาสนาให้เหมาะสมกับยุคดิจิทัล แต่ยังคงรักษาความถูกต้องของคำสอนดั้งเดิมไว้

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
กิจฺจสาโร พ. ., & วรปญฺโญ (กระจายศรี) พ. . (2024). พุทธศาสนาในโลกโซเชียล : การตีความพุทธพจน์ในยุคดิจิทัล. วารสารพุทธศาสตร์ มจร.อุบลราชธานี, 6(3), 2381–2392. สืบค้น จาก https://so12.tci-thaijo.org/index.php/JOBU2025/article/view/3540
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กมลวรรณ มนัสนันท์. (2565). การเผยแผ่พระพุทธศาสนาในยุคดิจิทัล: การเลือกใช้เทคโนโลยีและ สื่อที่เหมาะสม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

กมลวรรณ มนัสนันท์. (2566). การเผยแผ่พระพุทธศาสนาในยุคดิจิทัล: บทบาทและความท้าทาย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ณัฐวุฒิ อุดมปัญญาวิทย์. (2562). การตีความพุทธพจน์ในยุคดิจิทัล: ความท้าทายและโอกาส. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยทางศาสนา,

ป.อ. ประยุตฺโต. (2565). การรักษาความถูกต้องและเจตนารมณ์ของพุทธพจน์ในยุคปัจจุบัน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ป.อ. ประยุตฺโต. (2566). การเผยแผ่พระพุทธศาสนาในยุคดิจิทัล: การเลือกใช้เทคโนโลยีและสื่อที่เหมาะสม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์,

ปกรณ์ วิชญาคม. (2563). การเผยแผ่พระพุทธศาสนาในยุคดิจิทัล: แนวทางและปัญหา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์,

พระครูสังฆรักษ์พิทยา ญาณธโร. (2561). การเผยแผ่พุทธศาสนาในยุคดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2554). พุทธธรรม: ฉบับปรับปรุงและเพิ่มเติม. กรุงเทพฯ:โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สุจินต์ บริหารวนเขตต์. (2560). การเผยแผ่พุทธศาสนาในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ:โรงพิมพ์บ้านธรรมะ.

สุชีพ ปุญญานุภาพ. (2564). การตีความคำสอนและเจตนารมณ์ของพุทธพจน์ในยุคปัจจุบัน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สุชีพ ปุญญานุภาพ. (2521). ประวัติการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.

สุมินทร์ นวพงษ์. (2562). พุทธศาสนาในโลกปัจจุบัน: ปัญหาและแนวโน้ม. เชียงใหม่: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.