การพัฒนารูปแบบผลิตภัณฑ์เครื่องจักสาน เพื่อสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับชุมชน บ้านห้วยต้อน ตำบลห้วยต้อน อำเภอเมือง จังหวัดชัยภูมิ
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ เป็นการวิจัยเชิงปฏิบัติการ เพื่อศึกษาบริบทความเป็นมาภูมิปัญญาท้องถิ่น ชุมชนบ้านห้วยต้อน ตำบลห้วยต้อน อำเภอเมือง จังหวัดชัยภูมิ เพื่อพัฒนารูปแบบผลิตภัณฑ์เครื่องจักสานเพื่อสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับชุมชนบ้านห้วยต้อน ตำบลห้วยต้อน อำเภอเมือง จังหวัดชัยภูมิ ชุมชนห้วยต้อนเป็นชุมชนเก่าแก่ก่อตั้งมาไม่ต่ำว่า 100 ปี ชาวบ้านประกอบอาชีพเกษตรกรรมเป็นส่วนใหญ่ ได้แก่ ทำนา ทำไร ปลูกมัน อาชีพรับจ้างทั่วไป เป็นต้น ชุมชนห้วยต้อน มี 2 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ 1 และหมู่ 10 มีช่างจักสานไม้ไผ่ที่ยังรับจ้างเครื่องจักสานเหลือเพียง 3 คน ปัจจุบันช่างจักสานจะทำผลิตภัณฑ์ กระติบข้าวเป็นส่วนใหญ่ผลการจัดการพัฒนารูปแบบผลิตภัณฑ์เครื่องจักสาน เพื่อสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับชุมชนบ้านห้วยต้อน ตำบลห้วยต้อน อำเภอเมือง จังหวัดชัยภูมิ มีการพัฒนารูปแบบผลิตภัณฑ์ เทคนิคที่เหมาะสมกับช่างจักสานท้องถิ่น ผสมผสานด้านศิลปะเข้ากับภูมิปัญญาชาวบ้าน การพัฒนารูปแบบผลิตภัณฑ์เครื่องจักสาน เพื่อสร้างมูลค่าเพิ่ม ให้กับชุมชนบ้าน ห้วยต้อน ตำบลห้วยต้อน อำเมือง จังหวัดชัยภูมิ ได้ผลิตภัณฑ์ตะกร้า ที่ได้รับรูปแบบมาจากลวดลาย และรูปทรงมาจากกระติบข้าว ซึ่งมีความเหมาะสมในการช่วยแก้ปัญหาด้าน การพัฒนารูปแบบผลิตภัณฑ์จักสาน ส่งผลให้เกิดการสร้างมูลค่าเพิ่ม ส่งเสริมเศรษฐกิจ เสริมสร้างความสัมพันธ์ชุมชนและอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมอันดีงามของท้องถิ่นให้ดำรงไว้ และเจริญรุ่งเรืองสืบไป ตะกร้าลายกระติบข้าว เหมาะสมในการทำเครื่องจักสานของชุมชนห้วยต้อนเป็นอย่างยิ่ง โดยมีค่าความพึงพอใจในประสิทธิภาพ จากผู้ผลิตเครื่องจักสาน มีค่าเฉลี่ย 4.41 ค่าเบี่ยงเมนมาตรฐาน 0.38
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการศึกษาธิการ. (2544). วัฒนธรรม การพัฒนาการทางประวัติศาสตร์ เอกลักษณ์และภูมิปัญญา จังหวัดตรัง. กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร.
เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ. (2546). การคิดเชิงบูรณาการ. กรุงเทพฯ : ซัคเซสมีเดียร์.
โกวิทย์ พวงงาม. (2545). การเสริมสร้างความเข้มแข็งของชุมชน. ม.ป.ท.
ชิต นิลพานิช และ กุลธน นาพงศธร. (2532). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาชนบท.ในเอกสารการสอนชุดวิชาความรู้ทั่วไปสำหรับการพัฒนาระดับตำบล หมู่บ้าน. ครั้งที่ 3, หน่วยที่ 8 นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2552). บทบาทขององค์กรปกครองท้องถิ่นกับการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่าง ยั่งยืนบนฐานแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง. นนทบุรี: สถาบันพระปกเกล้าวิทยาลัยพัฒนาการปกครองท้องถิ่น.
นงคราญ กาญจประเสริฐ. (2545). ศึกษาภูมิปัญญาท้องถิ่นในการผลิตสิ่งของเครื่องใช้โดยเทคโนโลยีชาวบ้านของประชากรในจังหวัดพิษณุโลกและจังหวัดสุโขทัย. พิษณุโลก:มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม.
นิรันดร์ จงวุฒิเวศย์. (2527) การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนา. กรุงเทพมหานคร:สำนักพิมพ์ มหาวิทยาลัยมหิดล.
นันทวรรณ เหล่าฤทธิ์.(2555) .ชัยภูมิในบรรพกาล.เอส.พี.วี.การพิมพ์ : นนทบุรี.
เบญจยอดดาเนิน-แอ็ตติกจ์, และกาญจนาตั้งชลทิพย์.(2552).การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ: การจัดการข้อมูลการตีความและการหาความหมาย(เอกสารวิชาการ หมายเลข 245).นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
วันรักษ์ มิ่งมณีนาคิน. (2531).การพัฒนาชนบทไทย.กรุงเทพฯ:โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ยุพาพร รูปราม. (2545). การมีส่วนร่วมของข้าราชการสำนักงบประมาณ ในการปฏิรูประบบราชการ. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สนไชย ฤทธิโชติ. (2551). งานของที่ระลึกเครื่องไม้ไผ่.กรุงเทพฯ:โอ.เอส.พริ้นติ้ง เฮ้า
สุภางค์ จันทวานิช. (2556). วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อคิน รพีพัฒน์.(2527). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาชนบทในสภาพสังคม และ วัฒนธรรมไทย. กรุงเทพฯ: ศักดิ์โสภาการพิมพ์.
อรัญ วานิชกร.(2559). การออกแบบผลิตภัณฑ์ท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.