แนวทางส่งเสริมการใช้ชีวิตตามหลักพุทธธรรมของผู้สูงอายุชุมชนบ้านหว้าน ตำบลน้ำคำ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาการใช้ชีวิตตามหลักพุทธธรรมของผู้สูงอายุชุมชนบ้านหว้าน ตำบลน้ำคำ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ และ 2) เพื่อหาแนวทางส่งเสริมการใช้ชีวิตตามหลักพุทธธรรมของผู้สูงอายุชุมชนบ้านหว้าน ตำบลน้ำคำ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ ใช้การวิจัยเชิงคุณภาพจากกลุ่มเป้าหมายผู้ให้ข้อมูลสำคัญ วิเคราะห์ข้อมูลแบบพรรณนาความ ผลการศึกษาพบว่า 1. การใช้ชีวิตตามหลักพุทธธรรมของผู้สูงอายุบ้านหว้านใช้ชีวิตตามหลักพุทธธรรม โดยน้อมนำหลักพุทธธรรมมาปฏิบัติในชีวิตประจำวัน ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุชุมชนบ้านหว้าน 1) ด้านร่างกาย มีการผลักดันให้ชุมชนพัฒนาเป็นหมู่บ้านต้นแบบด้านสุขภาพ 2) ด้านจิตใจ ผู้สูงอายุรู้สึกว่าพอใจในบทบาทหน้าที่ของตน และปฏิบัติตามหลักคำสอนของพระศาสนา 3) ด้านความสัมพันธ์ทางสังคม มีลักษณะครอบครัวที่อบอุ่นผู้สูงอายุไม่โดดเดี่ยว และ 4) ด้านสภาพสิ่งแวดล้อม มีการปรับปรุงบ้านที่เหมาะสมกับผู้สูงอายุ 2. แนวทางส่งเสริมการใช้ชีวิตตามหลักพุทธรรมของผู้สูงอายุบ้านหว้านให้ความสำคัญต่อการดำเนินชีวิตภายใต้หลักพุทธรรม ประกอบด้วย 1) ด้านร่างกาย ได้แก่ (1.1) รู้จักหลักภาวนา 4 (1.2) การฝึกสติ (1.3) การฝึกสมาธิ (1.4) การสวดมนต์เจริญสติรักษาสุขภาพ (1.5) ใช้หลักภาวนาในการดูแลสุขภาพ 2) ด้านจิตใจ ได้แก่ (2.1) การฝึกจิตตภาวนาในการดำรงชีวิตร่วมกับผู้อื่น (2.2) การฝึกคิดหาเหตุผลในการจัดการปัญหาอย่างมีเหตุผล 3) ด้านความสัมพันธ์ทางสังคม ได้แก่ (3.1) มีธรรมประจำใจ 4 ประการ (พรหมวิหาร4) (3.2) การแบ่งปัน (3.3) การปฏิบัติตนเสมอต้นเสมอปลาย และ 4) ด้านสภาพสิ่งแวดล้อมโดยการปรับสมดุลชีวิตด้วยหลักธรรมานามัย
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ณิชาพัฒน์ คำดี. (2564). เรื่องหลักภาวนา 4 กับการส่งเสริมการปฏิบัติงานของบุคลากรยุคชีวิตวิถีใหม่ ใน วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์. ปี ที่ 5 ฉบับที่ 2 กรกฎาคม – ธันวาคม 2565
พระมหาประทีป สญฺญโม (พรมสิทธิ์) และโสวิทย์ บำรุงภักดิ์. (2560). การศึกษาการบำบัดโรคด้วยการเจริญพระพุทธมนต์ในเชิงพัฒนาการ ใน วารสารวิชาการธรรมทรรศน์. ปีที่17,(ฉ.3), กันยายน - ธันวาคม 2560
ภูริชญา เทพศิริ. (2555). คุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในตำบลทองหลาง อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก บัณฑิตวิทยาลัย :มหาวิทยาลัยบูรพา.
รุจิรางค์ แอกทอง. (2549). การปรับตัวของผู้สูงอายุ ในเขตเทศบาลนครนครปฐม. นครปฐม:มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วิมล ทองสาย. (2565). บริบทชุมชนบ้านหว้าน ตำบลน้ำคำ อำเภอเมือง จังหวัดศรีสะเกษ. สัมภาษณ์: 21 กรกฎาคม 2565.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2560). สำรวจประชากรผู้สูงอายุ. เข้าถึงข้อมูลจาก
http://www.nso.go.th/sites/2014/Pages/News/2561/N10-07-61.aspx สืบค้นวันที่ 13 พฤศจิกายน 2566
สมศักดิ์ ศรีสันติสุข. (2539). สังคมวิทยาภาวะผู้สูงอายุ: ความเป็นจริงและการคาดการณ์ในสังคมไทย. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุชาดา ทองมาลัย และคณะ. (2561). วิเคราะห์ความสัมพันธ์ของการปฏิบัติสมถภาวนาและ วิปัสสนาภาวนาต่อการบรรลุธรรม ใน วารสารมนุษยศาสตร์. ปีที่ 25 ฉบับที่ 2
(กรกฎาคม-ธันวาคม 2561)
สุชญา ศิริธัญภร. (2562). จิตภาวนา ในสารนิพนธ์พุทธศาสตรบัณฑิต 2562. พฤษภาคม 2562
Lawton, D. (1975). Class, Culture and the Curriculum. (Online).https://www.taylorfrancis.com/books/mono/10.4324/9780203814864/
class-culture-curriculum-denis-lawton Retrieved: 2023, November, 13
Marcus Aurelius. (2006). Meditation. England: Penguin Classics.
Parswani, M. J., Sharma, M. P., & Iyengar, S. (2013). Mindfulness-based stress reduction program in coronary heart disease: A randomized control trial. International Journal of Yoga, 6(2), 111–117. http://doi.org/10.4103/0973-6131.113405 Retrieved: 2023, November, 23