การพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุตามนโยบายขององค์การบริหารส่วนจังหวัดอุบลราชธานี: กรณีศึกษาโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลหัวดอน อำเภอเขื่องใน จังหวัดอุบลราชธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุตามนโยบายขององค์การบริหารส่วนจังหวัดอุบลราชธานี: กรณีศึกษา โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลหัวดอน อำเภอเขื่องใน จังหวัดอุบลราชธานี กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้สูงอายุ จำนวน 284 กลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 10 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย เป็นแบบสัมภาษณ์แบบเจาะลึก และแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา สรุปผลการวิจัย1. การนำนโยบายพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุขององค์การบริหารส่วนจังหวัดไปปฏิบัติ 1) ด้านการถ่ายทอดนโยบาย มีการจัดประชุมชี้แจงนโยบายการดูแลผู้สูงอายุแก่กลุ่มบุคลากรที่เกี่ยวข้อง ได้รับทราบนโยบายเพื่อนำสู่การปฏิบัติ 2) ด้านการนำนโยบายสู่การปฏิบัติ มีการจัดทำแผนพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในแผนปฏิบัติการของโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลหัวดอน ครอบคลุมทั้ง 4 ด้าน ประกอบด้วยด้านร่างกาย ด้านจิตใจ ด้นสัมพันธภาพทางสังคม และด้านสิ่งแวดล้อม 2. คุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ โดยรวมมีระดับคุณภาพชีวิตค่อนข้างดี (=3.89, S.D.=0.47) เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดคือ ด้านสิ่งแวดล้อม (=4.15, S.D.=0.54) รองลงมาคือด้านจิตใจ (=3.96, S.D.=0.51) ส่วนด้านที่มีค่าเฉลี่ยต่ำสุดคือ คุณภาพชีวิตโดยรวม (=3.72 , S.D.=0.85) และด้านสัมพันธภาพทางสังคม (=3.87, S.D.=0.65)
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมสุขภาพจิต. (2563). เครื่องชี้วัดคุณภาพชีวิตขององค์การอนามัยโลกย่อ ฉบับภาษาไทย.
http://www.dmh.go.th/test/whoqol (สืบค้นวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2566).
ชุติมณฑน์ แรกเข้า. (2563) นโยบายการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ ตำบลตำหนักธรรม อำเภอหนองม่วงไข่ จังหวัดแพร่. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยพะเยา.
ปิยะวัฒน์ ตรีวิทยา. (2559). กรอบแนวคิดเกี่ยวกับคุณภาพชีวิต. วารสารเทคนิคการแพทย์เชียงใหม่. 49(2), พฤษภาคม 2559, 171-184.
พระมหาวิชัย, ติ๊บกันเงิน. (2557). แนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในตำบลวังกระแจะอำเภอไทรโยค จังหวัดกาญจนบุรี. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี.
พระนาทกร สุจิณฺโณ (เศษสิน) และคณะ. ศึกษาวิเคราะห์หลักพุทธธรรมที่ใช้ในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุอําเภอหัวไทร จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 2(1), มกราคม – เมษายน 2561, 1-7.
วรเดช จันทรศร. (2530). การนำนโยบายไปปฏิบัติ: ตัวแบบและคุณค่า.วารสารพัฒนบริหารศาสตร์.
วิพรรณ ประจวบเหมาะ. (2559). โครงสร้างระบบการติดตามและประเมินผลแผนผู้สูงอายุแห่งชาติ ฉบับที่2 (พ.ศ. 2545-2564). จุฬาสัมพันธ์. 53 (9), มกราคม – เมษายน 2559, 23-37.
อภิวัฒชัย พุทธจร. (2564). การพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุด้วยหลักสูตรโรงเรียนผู้สูงอายุ ตําบลนาพู่ อําเภอเพ็ญ จังหวัดอุดรธานี. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์. 8(3), มีนาคม 2559, 250-263.
สํานักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. (2542). พระราชบัญญัติกําหนดแผนและขั้นตอนการกระจาย. อํานาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น พ.ศ.2542. กรุงเทพฯ: สํานักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา.
Krejcie, R.V.,and Morgan D.W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Psychological measurement.
Sabatier, P. A., & Mazmanian, D. A. (1983). Policy implementtation. In S. S. Nagel. (Ed.), Encyclopedia of Policy Studies. New York: Marcel.
WHO Quality of Life Assessment Group. (1996). What quality of life? World Health Forum 1996, 17(4), 354-356.
