การจัดทำฐานข้อมูลทรัพยากรสิ่งแวดล้อมศิลปกรรมชุมชนมอญ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัย มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาแหล่งสิ่งแวดล้อมศิลปกรรมมอญ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี 2) เพื่อจัดทำฐานข้อมูลแหล่งสิ่งแวดล้อมศิลปกรรมมอญ ที่ยังคงวิถีชุมชนมอญและมีโรงเรียนภายในชุมชน อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี โดยใช้หลัการวิจัยเชิงสำรวจ และการศึกษาเชิงพรรณนาประกอบการค้นคว้าข้อมูลทุติยภูมิ ผลการศึกษาพบว่า จังหวัดปทุมธานีมีแหล่งสิ่งแวดล้อมศิลปกรรมรวม 4 ประเภท 49 แห่ง ได้แก่ 1) แหล่งสิ่งแวดล้อมศิลปกรรมประเภท วัด วัดร้าง ศาสนสถาน จำนวน 37 แห่ง2) แหล่งสิ่งแวดล้อมศิลปกรรมประเภทพิพิธภัณฑ์ สถาปัตยกรรม พระราชวัง จำนวน 2 แห่ง 3) แหล่งสิ่งแวดล้อมศิลปกรรมประเภทแหล่งโบราณคดีที่ขุดค้นแล้ว และยังไม่ได้ขุดค้น โบราณวัตถุ เตาเผาโบราณ จำนวน 1 แห่ง และ 4) แหล่งสิ่งแวดล้อมศิลปกรรมประเภทชุมชนโบราณ เมืองโบราณ อุทยานประวัติศาสตร์ จำนวน 1 แห่ง คือ บ้านสามโคก การศึกษาสิ่งแวดล้อมศิลปกรรมมอญ ที่ยังคงวิถีชุมชนมอญและมีโรงเรียนภายในชุมชน อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี พบว่า ปัจจุบันยังเหลือชุมชนมอญที่ยังคงมีวิถีการดำเนินชีวิตตามรูปแบบเดิม โดยมียังมีองค์ประกอบสำคัญแห่งการการเกื้อกูลกันทั้ง ชุมชน วัด และโรงเรียน จำนวน 6 แหล่งเท่านั้น และเนื่องด้วยการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วภายใต้บริบทของสังคมเมืองอาจส่งผลให้มรดกวัฒนธรรมอันทรงคุณค่าเหล่านี้ ค่อยเลือนหายไป จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องอนุรักษ์และให้ความสำคัญกับแหล่งสิ่งแวดล้อมศิลปกรรมมอญและวิถีชีวิตชุมชนมอญ ให้คงอยู่คู่เมือง สามโคก ปทุมธานี
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมศิลปากร. (2533). ทฤษฎีและแนวปฏิบัติการอนุรักษ์อนุสรณ์สถานและแหล่งโบราณคดี. กองโบราณคดี กรมศิลปากร. กรุงเทพฯ : บริษัทหิรัญพัฒน์.
จิตตรี พละกุล อนัญญา โพธิ์ประดิษฐ์ นิติกร อ่อนโยน และ จิตเจริญ ศรขวัญ (2567). การศึกษาคุณภาพแหล่งสิ่งแวดล้อมศิลปกรรมย่านชุมชนมอญ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี. Dhammathas Academic Journal, 24(1), 223-240.
เทียมจันทร์ อ่ำแหวว. (2549). ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นปทุมธานี. ปทุมธานี: คณะมนุษย์ศาสตร์และ สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์.
หน่วยงานอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมศิลปกรรมจังหวัดนครราชสีมา. (2536). สิ่งแวดล้อมศิลปกรรมจังหวัดนครราชสีมา. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
ประกาศกรมศิลปากร เรื่อง ขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน. (2544, 9 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 118 ตอนพิเศษ 33 ง. หน้า 1-2.
ประกาศกรมศิลปากร เรื่อง ขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน. (2544,21 ธันวาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 118 ตอนพิเศษ 127 ง. หน้า 18-19.
พินิจ บุญเลิศ. (2562). ปทุมธานี พ.ศ.2310-2575. ปทุมธานี.
วงศ์ธีรา สุวรรณิน และคณะ. (2557). การศึกษาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของวัดในจังหวัดปทุมธานี. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์. 8(3): 63-82.
วรพร ลำพงษ์เหนือ.(2548). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม. บัณฑิตวิทยาลัย :มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม กระทรวงทรัพยากรธรรมและสิ่งแวดล้อม.(2560). การดำเนินงานอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติและศิลปกรรมในระดับท้องถิ่น. กรุงเทพ : กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม.
สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล (องค์การมหาชน). (2566). แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์.
[ออนไลน์], เข้าถึงได้จาก : https://shorturl.asia/US7zq (2566, 1 ธันวาคม).
Popradit, A. (2022). Variation of Moisture Accumulation of Ancient Remains in the Early Ayutthaya Period, The Residence of the Patriarch of Wat Bhudthaisawan, Pranakorn Sri Ayutthaya Province, Thailand. Thai Environmental Engineering Journal, 36(3), 65-71.
