การเมืองท้องถิ่นกับการส่งเสริมประชาชนเข้าถึงสวัสดิการ ของรัฐในเทศบาลหัวทะเล จังหวัดนครราชสีมา
คำสำคัญ:
การเมืองท้องถิ่น, เทศบาลหัวทะเล, สวัสดิการของรัฐ, สังคหวัตถุ 4บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการเมืองท้องถิ่นกับการส่งเสริมให้ประชาชนเข้าถึงสวัสดิการของรัฐในเขตเทศบาลหัวทะเล จังหวัดนครราชสีมา 2) เปรียบเทียบความคิดเห็นของประชาชนต่อการเข้าถึงสวัสดิการตามปัจจัยส่วนบุคคล และ 3) นำเสนอแนวทางการประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมการเข้าถึงสวัสดิการ ดำเนินการวิจัยแบบผสานวิธี โดยการวิจัยเชิงปริมาณเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างประชาชนจำนวน 397 คน ใช้แบบสอบถามที่มีค่าความเชื่อมั่น 0.892 และการวิจัยเชิงคุณภาพผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 9 รูป/คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าสถิติร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบสมมติฐาน (t-test และ F-test)
ผลการวิจัยพบว่า
1) การเมืองท้องถิ่นกับการส่งเสริมประชาชนเข้าถึงสวัสดิการของรัฐในภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดคือการเข้าถึงสวัสดิการด้านเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุ รองลงมาคือสวัสดิการด้านการศึกษา ส่วนด้านที่มีค่าเฉลี่ยต่ำสุดคือสวัสดิการด้านที่อยู่อาศัย
2) ผลการเปรียบเทียบพบว่าประชาชนที่มีอายุ อาชีพ และรายได้ต่างกันมีความเห็นต่อการเข้าถึงสวัสดิการแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
3) แนวทางการประยุกต์หลักพุทธธรรม พบว่าควรนำหลัก "สังคหวัตถุ 4" มาใช้ในการบริหารจัดการ ได้แก่ การให้ (ทาน) ข้อมูลข่าวสารอย่างทั่วถึง การใช้ปิยวาจาสื่อสารกับประชาชน การบำเพ็ญประโยชน์ (อัตถจริยา) เพื่อช่วยเหลือผู้ยากไร้ และการวางตัวเสมอภาค (สมานัตตตา) ในการจัดสรรสวัสดิการโดยไม่เลือกปฏิบัติ เพื่อสร้างความเท่าเทียมและยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชนอย่างยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
ปธาน สุวรรณมงคล. (2564). การเมืองท้องถิ่น : การเมืองของใครโดยใครเพื่อใคร. กรุงเทพฯ : จตุพรดีไซด์.
ปพิชญา ภิระตา. (2566). รัฐสวัสดิการหรือสวัสดิการของรัฐ : นโยบายเรียนฟรี, วารสารวิชาการวิทยาลัยบริหารศาสตร์ ปีที่ 6 ฉบับที่ 1 (มกราคม-มีนาคม) : 145-155.
ปรีดี พนมยงค์. (2552). เค้าโครงการเศรษฐกิจหลวงประดิษฐ์มนูธรรม, กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์สุขภาพใจ.
พระพิน อนีโฆ (พลเสน). (2564). การบูรณาการหลักสังคหวัตถุธรรมเพื่อส่งเสริมการบริหารงานของเทศบาลตำบลบ้านกร่าง
อำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี. สารนิพนธ์หลักสูตรปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬากรณราชวิทยาลัย.
ภัคชัย อนันธนานฤภร. หนทางสู่รัฐสวัสดิการ ความเป็นไปได้ของสังคมไทย, [ออนไลน์], แหล่งที่มา: https://setthasarn.econ.tu.ac.th/blog/detail/601 [3 มิถุนายน 2567].
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎก ภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ระพีพรรณ คำหอม. (2554). สวัสดิการสังคมกับสังคมไทย. กรุงเทพฯ : พริกหวานกราฟฟิค.
ศิริวรรณ ใจแก้ว. (2564). การเข้าถึงและการได้รับสวสัดิการภาครัฐของประชากรจังหวัดลพบุรีช่วงเกิดการแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อโคโรนาไวรัส 2019 (โควิด-19). โครงการทวิปริญญาทางรัฐประศาสนศาสตร์และบริหารธุรกิจ จ.ลพบุรี.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตโต). (2564). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม.พิมพ์ครั้งที่ 43. กรุงเทพฯ : นายสนิท ตันติวัฒน์พานิช พิมพ์เผยแพร่เป็นธรรมทาน.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติกองพัฒนาข้อมูลและตัวชี้วัดสังคม (กขส.). (2563). รายงานการวิเคราะห์สถานการณ์ความยากจนและเหลื่อมล้ำของประเทศไทย. กรุงเทพฯ : สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจ.
สิงห์คำ มณีจันสุข และคณะ. (2563). การบริหารจัดการสวัสดิการสำหรับคนพิการทางการเคลื่อนไหวหรือทางร่างกาย ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดสมุทรปราการ”, วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, ปีที่ 9 ฉบับที่ 1 (มกราคม–มีนาคม) : 207-219
เอนก ใยอินทร์. (2564). การพัฒนาโครงสร้างสวัสดิการผู้สูงอายุในสังคมไทย : กรณีศึกษาเทศบาลตำบลอุโมงค์ อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน”, วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, ปีที่ 10 ฉบับที่ 1 (มกราคม–มีนาคม) : 147-159.
Yamane, T. (1973). Statistic: An Introductory Analysis. New York: Harper and Row.