หลักธรรมส่งเสริมเครือข่ายการเมืองท้องถิ่น
คำสำคัญ:
การเมืองคุณธรรม, การเมืองวิถีพุทธ, เครือข่ายการเมืองท้องถิ่น, ธรรมาภิบาลบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอแนวทางการบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมความเข้มแข็งของเครือข่ายการเมืองท้องถิ่น ผลการศึกษาพบว่า การเมืองท้องถิ่นวิถีพุทธเป็นกระบวนการที่นำหลักธรรมมาผสมผสานกับหลักการทางการเมืองสมัยใหม่ เพื่อสร้างเครือข่ายที่มีความโปร่งใส ยุติธรรม และยั่งยืน หลักธรรมสำคัญที่นำมาประยุกต์ใช้ประกอบด้วย หลักธรรมาภิบาล หลักฉันทามติ หลักอริยสัจ 4 หลักมัชฌิมาปฏิปทา และหลักความเมตตากรุณา ซึ่งช่วยส่งเสริมให้ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องมุ่งเน้นการทำงานเพื่อประโยชน์ส่วนรวมมากกว่าประโยชน์ส่วนตน
การสร้างเครือข่ายการเมืองท้องถิ่นภายใต้หลักธรรมเหล่านี้ ไม่เพียงแต่ช่วยสร้างฐานเสียงที่มั่นคงผ่านการครองใจประชาชนด้วยคุณธรรม แต่ยังเป็นรากฐานสำคัญในการพัฒนานักการเมืองท้องถิ่นสู่ระดับจังหวัดและระดับประเทศต่อไป นอกจากนี้ การประยุกต์ใช้หลักธรรมยังส่งผลให้เกิด "การเมืองคุณธรรม" ที่เน้นการใช้อำนาจอย่างมีธรรมาภิบาล พร้อมรับการตรวจสอบจากภาคประชาชน และมีความรับผิดชอบต่อหน้าที่ ซึ่งเป็นกลไกสำคัญในการสร้างสังคมที่เอื้ออาทรและลดความขัดแย้งในระดับฐานราก นำไปสู่การพัฒนาประชาธิปไตยที่มั่นคงและยั่งยืนอย่างแท้จริง
เอกสารอ้างอิง
จำนงค์ อดิวัฒนสิทธิ์ และคณะ. (2549). สังคมวิทยา. พิมพ์ครั้งที่ 13. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ชาญชัย ฮวดศรี. (2558). รูปแบบการส่งเสริมวัฒนธรรมทางการเมืองเชิงพุทธของผู้นำชุมชนจังหวัดขอนแก่น. การประชุมวิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 2 สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร. ณ หอประชุมทีปังกรรัศมีโชติชั้น 3 มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร วันที่ 22 ธันวาคม 2558.
เชาวนะ ไตรมาศ. (2558) การเสริมสร้างภาคประชาชนกับการสร้างฐานรากประชาธิปไตยแบบ ส่วนรวมในศูนย์ประชุมสหประชาชาติ, กรุงเทพฯ : ส.เจริญการพิมพ์.
ประเวศ วะสี. (2551). การเมืองภาคพลเมืองการพัฒนาการเมืองไปสู่ประชาธิปไตย. กรุงเทพฯ : สถาบันพระปกเกล้า.
ปรีชา อุยตระกูล และคณะ. (2561). ประชาสังคมกับการเสริมสร้างธรรมาภิบาลท้องถิ่นเพื่อพัฒนา ระบบและกลไกในการ
ป้องกันการทุจริตคอร์รัปชัน กรณีศึกษาจังหวัดนครราชสีมา. รายงานวิจัย. กรุงเทพฯ : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
พรอัมรินทร์ พรหมเกิด. (2556). สังคมวิทยาการเมือง. ขอนแก่น : โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
วันชัย วัฒนศัพท์. (2551). คู่มือการมีส่วนร่วมของประชาชนในการตัดสินใจของชุมชน, กรุงเทพฯ : สถาบันพระปกเกล้า.
วิวัฒน์ เอี่ยมไพรวัน. (2539). เอกสารการสอนชุดวิชาปัญหาการพัฒนาการทางการเมืองไทย หน่วยที่ 4 : วัฒนธรรมทางการเมืองกับการพัฒนาการทางการเมืองไทย, พิมพ์ครั้งที่ 7. นนทบุรี : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สมบัติ ธำรงธัญวงศ์. (2539). ทัศนคติทางการเมืองของเด็กและเยาวชนในกรุงเทพฯ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : โครงการเอกสารและตำรา คณะรัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
Almond, Gabriel A. and Verba, Sidney. (2007). The Civic Culture : Political Attitudes and Democracy in Five Nations. 5th Edition. California: Sage Publications. Inc.
