การพัฒนาประชาธิปไตยและความกล้าแสดงตัวตนทางการเมือง ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลด่านเกวียน
คำสำคัญ:
การพัฒนาประชาธิปไตย, ความกล้าแสดงตัวตนทางการเมืองบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาการพัฒนาประชาธิปไตยและความกล้าแสดงตัวตนทางการเมืองในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลด่านเกวียน 2. ศึกษาระดับการร่วมพัฒนาประชาธิปไตยและความกล้าแสดงตัวตนทางการเมืองในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลด่านเกวียน 3. แนวทางการพัฒนาประชาธิปไตยและความกล้าแสดงตัวตนทางการเมืองในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลด่านเกวียน ดำเนินการตามระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธี การวิจัยเชิงคุณภาพ การสัมภาษณ์เชิงลึก จำนวน 25 รูปหรือคน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนา และการวิจัยเชิงปริมาณ ใช้แบบสอบถามเก็บรวบรวมข้อมูล กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 353 คน สถิติวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า 1. การพัฒนาประชาธิปไตยและความกล้าแสดงตัวตนทางการเมืองในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลด่านเกวียน ประชาชนร่วมกิจกรรมทางการเมืองที่รัฐจัดขึ้น แสดงการมีส่วนร่วมทางการเมืองตามระบอบประชาธิปไตย เน้นกิจกรรมการเลือกตั้งรูปแบบต่างๆ ระดับท้องถิ่นถึงระดับประเทศ 2. ระดับการร่วมพัฒนาประชาธิปไตยและความกล้าแสดงตัวตนทางการเมืองในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลด่านเกวียน ภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด คือ ด้านการร่วมกิจกรรมพัฒนาประชาธิปไตย รองลงมา ด้านการแสดงตัวตนทางการเมืองกับคนสนิท ด้านที่มีค่าเฉลี่ยน้อยที่สุด คือ ด้านการแสดงตัวตนทางการเมืองในชุมชน 3. แนวทางการพัฒนาประชาธิปไตยและความกล้าแสดงตัวตนทางการเมืองในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลด่านเกวียน ชุมชนร่วมกิจกรรมการเลือกตั้ง แต่ไม่แสดงตัว สนับสนุนบุคคลหรือตัวแทนกลุ่มการเมืองต่างๆ แต่จะแสดงกับเฉพาะบุคคลใกล้ชิด การพัฒนาประชาธิปไตยรัฐต้องสร้างความเชื่อมั่นต่อการแสดงตัวทางการเมืองไม่ก่ออันตราย ความขัดแย้งในชุมชน
เอกสารอ้างอิง
โชคชัย ศรีรักษา. (2567). การพัฒนาการเมืองในประเทศไทย. วารสารชัยมงคลปริทรรศน์ 4(1) 13-20.
ณัฏฐพล บุณยพิพัฒน์. (2562). ปัญหาและอุปสรรคในการพัฒนาระบอบประชาธิปไตยของไทย(พ.ศ. 2475 - ปัจจุบัน): ข้อสังเกตในเชิงทฤษฎี. การประชุมวิชาการระดับชาติด้านการบริหารกิจการสาธารณะยุคดิจิทัล ครั้งที่ 5 “การบริหารกิจการสาธารณะยุคดิจิทัล : กฎหมาย ความเป็นธรรม และการกลับคืนสู่ประชาธิปไตย”.
(หน้า79-90). ขอนแก่น:วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ณัฐภน ลิมปิเจริญ. (2567). การมีส่วนร่วมทางการเมืองในการปกครองระบอบประชาธิปไตยตามการรับรู้ของประชาชน. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์. 7(2) 54-69.
ทนงศักดิ์ นาโพธิ์. (2559). การสร้างการเมืองใหม่ในสถานการปัจจุบัน. Journal of Modern Learning Development. 1(2) 8-17.
ทศพร ศิริสัมพันธ์และคณะ. (2546). การพัฒนาระบบและกลไกของการตรวจสอบการบริหารราชการแผ่นดิน. กรุงเทพฯลฯ : โรงพิมพ์แห่งจุพาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2543). กระบวนการเรียนรู้ เพื่อพัฒนาคนสู่ประชาธิปไตย. พระนครศรีอยุธยา : มหาวิทยาลัยมหาจุฬากรณราชาชวิทยาลัย.
พีระศักดิ์ พอจิต. (ม.ป.ป.). ประชาธิปไตยกับสังคมไทย. กรุงเทพฯลฯ :สํานักงานศาลรัฐธรรมนูญ. มาตรา 34 ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช (2560).
ศิลปวิชญ์ น้อยสมมิตรและโชติกา แก่นธิยา. (2562). การมีส่วนร่วมของภาคประชาชนต่อนโยบายสาธารณะ. วารสารวิจยวิชาการ. 2(1) 101-116.
Yamane. T. (1973). Statistic: An Introductory Analysis. New York: Harper and Row.
