การบริหารตามหลักธรรมาภิบาลที่ส่งผลต่อคุณภาพการให้บริการภาครัฐ ที่ว่าอำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการบริหารตามหลักธรรมาภิบาลและระดับคุณภาพการให้บริการภาครัฐของที่ว่าอำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร 2) ศึกษาอิทธิพลของการบริหารตามหลักธรรมาภิบาลที่มีต่อคุณภาพการให้บริการภาครัฐของที่ว่าอำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร และ 3) เสนอแนวทางในการพัฒนาการบริหารตามหลักธรรมาภิบาลและการยกระดับคุณภาพการให้บริการภาครัฐของที่ว่าอำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน (Mixed Methods Research) กลุ่มตัวอย่างจำนวน 132 คน ได้มาจากการสุ่มตัวอย่างแบบง่ายด้วยวิธีจับสลาก เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วยแบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณใช้สถิติ ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ การวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ และการทดสอบสมมติฐาน ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพใช้การวิเคราะห์เชิงเนื้อหา
ผลการวิจัย พบว่า การบริหารตามหลักธรรมาภิบาลของที่ว่าการอำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร โดยภาพรวมและรายด้านอยู่ในระดับมากทุกด้าน เรียงลำดับค่าเฉลี่ยจากสูงไปต่ำ ได้แก่ หลักนิติธรรม หลักคุณธรรม หลักการมีส่วนร่วม หลักความรับผิดชอบ หลักความโปร่งใส และหลักความคุ้มค่าคุณภาพการให้บริการภาครัฐโดยภาพรวมอยู่ในระดับมากเช่นกัน โดยด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ความเป็นรูปธรรมของการบริการ รองลงมา ได้แก่ การสร้างความเชื่อมั่นและความไว้วางใจ การเอาใจใส่และความเข้าใจประชาชน ความเชื่อถือได้ของการบริการ และความรวดเร็วในการตอบสนอง ผลการวิเคราะห์พบว่า การบริหารตามหลักธรรมาภิบาลมีความสัมพันธ์เชิงบวกในระดับสูงกับคุณภาพการให้บริการภาครัฐ (r = .750, p < .01) และตัวแปรทั้ง 6 ด้าน ได้แก่ หลักความคุ้มค่า (X6) หลักความโปร่งใส (X3) หลักนิติธรรม (X1) หลักการมีส่วนร่วม (X4) หลักคุณธรรม (X2) และหลักความรับผิดชอบ (X5) สามารถร่วมกันพยากรณ์คุณภาพการให้บริการภาครัฐได้ร้อยละ 56.30 (R² = .563, p < .01) โดยมีสมการพยากรณ์ ดังนี้
Ŷ = .601 + .280X6 + .261X3 + .551X1 + .240X4 + .690X2 + .560X5
Ẑ = .267ZX6 + .180ZX3 + .163ZX1 + .162ZX4 + .152ZX2 + .141ZX5
ผลการทดสอบสมมติฐานยืนยันว่า หลักนิติธรรม หลักคุณธรรม หลักความโปร่งใส หลักการมีส่วนร่วม หลักความรับผิดชอบ และหลักความคุ้มค่า มีอิทธิพลเชิงบวกต่อคุณภาพการให้บริการภาครัฐอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ผลการสัมภาษณ์เชิงลึกเสนอว่า การพัฒนาการบริหารตามหลักธรรมาภิบาลในอนาคตควรมุ่งเน้นการบริหารที่โปร่งใส ตรวจสอบได้ มีความรับผิดชอบต่อสังคมนำเทคโนโลยีดิจิทัลมาเพิ่มประสิทธิภาพการดำเนินงาน และส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนอย่างเป็นรูปธรรม เพื่อยกระดับคุณภาพการให้บริการภาครัฐ เพิ่มความพึงพอใจของประชาชน และเสริมสร้างความเชื่อมั่นต่อระบบราชการอย่างยั่งยืน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสาร
เอกสารอ้างอิง
กวินทิพย์ ชาญพิพัฒน์ไพบูลย์. (2567). การปรับปรุงคุณภาพการบริการภาครัฐเพื่อความโปร่งใสและมีธรรมาภิบาล. วารสารการบริหาร การจัดการ และการพัฒนาที่ยั่งยืน, 2(4), 899-910.
ชาญชัย แสวงศักดิ์. (2563). คุณภาพการให้บริการภาครัฐกับความพึงพอใจของประชาชน. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์, 18(2), 45-62.
ณัฐกิต บุญมาก, ธีรพล กาญจนากาศ และคุณหญิงณฐนนท ทวีสิน. (2568). การบริหารหลักธรรมาภิบาลและระดับประสิทธิผลการปฏิบัติงานของบุคลากรเทศบาลเมืองแพรกษาใหม่ อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรปราการ. วารสาร มจร โกศัยปริทรรศน์, 3(1), 67-84.
ที่ว่าอำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร. (2568). รายงานประจำปี 2567. สมุทรสาคร: อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร
ธนภัทร คีรี และพิชัยรัฐ หมื่นด้วง. (2568). คุณภาพการให้บริการของสำนักงานที่ดินจังหวัดหนองบัวลำภู. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 8(1), 459-472.
น้ำผึ้ง มั่นประสงค์. (2564). ผลสัมฤทธิ์ในการพัฒนาองค์การตามเกณฑ์คุณภาพการบริหารจัดการภาครัฐของจังหวัดสุโขทัย. การศึกษาค้นคว้าอิสระปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, แขนงวิชาบริหารรัฐกิจ, สาขาวิชาวิทยาการจัดการ, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
บรรพต กิติสุนทร และสมยศ สืบจากดี. (2566). ปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพการบริหารจัดการภาครัฐของเทศบาลตำบลโพรงมะเดื่อจังหวัดนครปฐม. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภััฏกาญจนบุุรี, 12(2), 141-151.
เบญจมาภรณ์ ยาใจ และวิจิตรา ศรีสอน. (2566). แนวทางการพัฒนาคุณภาพการบริหารจัดการภาครัฐของสำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย. วารสารการบริหารจัดการและนวัตกรรมท้องถิ่น, 5(4), 343-351.
ประเวศ วะสี. (2562). ธรรมาภิบาลกับการพัฒนาสังคมไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์หมอชาวบ้าน.
พนารัตน์ มาศฉมาดล. (2568). การพัฒนาระบบราชการ/การบริหารราชการแผ่นดินตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https://wiki.kpi.ac.th/index.php?title=% [30 มกราคม 2568].
พีรชาวดี ทองธีรภาพ และเฉลิมพร เย็นเยือก. (2567). คุณภาพการบริการสาธารณะขององค์การบริหารส่วนตำบลเหนือเมือง อำเภอเมือง จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารบริหารการพัฒนานวัตกรรมเชิงบูรณาการ, 3(2), 43-55.
พุฒิพัฒน์ วุฒิกุลธนโรจน์, ณฐนนท ทวีสิน, ธีรพล กาญจนากาศ และสมคิด ดวงจักร. (2567). ธรรมาภิบาล และคุณภาพการให้บริการงานทะเบียนราษฎรของที่ว่าการอำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี. Journal of Spatial Development and Policy, 2(6), 55-68.
โภคิน พลกุล. (2528). หลักเกี่ยวกับการจัดระเบียบบริหารราชการ. รัฐสภาสาร, 33(8), 4.
วรเดช จันทรศร. (2561). การบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วรรณทิพย์ พานแก้ว, ภมร ขันธะหัตถ์ และธนิศร ยืนยง. (2567). การบริหารงานตามหลักธรรมาภิบาลและกระบวนการบริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของเทศบาลในเขตอำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม. วารสารสิรินธรปริทรรศน์, 25(1), 251-258.
วิรัช วิรัชนิภาวรรณ. (2541). ผู้ว่าราชการจังหวัดไทย: วิเคราะห์เปรียบเทียบกับผู้ว่าราชการจังหวัดของสหรัฐอเมริกา ฝรั่งเศส และญี่ปุ่น. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วีระรัตน์ กิจเลิศไพโรจน์. (2550). การตลาดธุรกิจบริการ. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ศิริพร ตันติพูลวินัย. (2550). การพยาบาลยุคโลกาภิวัฒน. กรุงเทพฯ: กองการพยาบาลกระทรวงสาธารณะสุข.
สำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดิน. (2565). รายงานข้อร้องเรียนเกี่ยวกับการให้บริการภาครัฐ. กรุงเทพฯ: สำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดิน.
สุกัญญา โพธิจาทุม และสุรวี ศุนาลัย. (2566). หลักธรรมาภิบาลที่ส่งผลต่อการจัดการคุณภาพการให้บริการของศูนย์บริการภาครัฐแบบเบ็ดเสร็จจังหวัดนครปฐม. Journal of Management Science Nakhon PathomRajabhat University, 8(2), 333-347.
สุจิตรา ธนานันท์. (2552). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: คณะรัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สุประวีณ์ ชัยบาล. (2567). การจัดการคุณภาพการให้บริการของศูนย์ดำรงธรรม อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารการจัดการการเมืองการปกครองและท้องถิ่น, 2(3), 11-20.
สุภางค์ จันทวานิช. (2559). วิธีวิทยาการวิจัยเชิงคุณภาพในสังคมศาสตร์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุภางค์ จันทวานิช. (2564). การวิจัยเชิงคุณภาพทางสังคมศาสตร์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อชิรา เหลาศุภวณิชย, ฉัตรสุมน พฤฒิภิญโญ และณัฐนารี เอมยงค์. (2566). การมีสวนร่วมในการพัฒนาคุณภาพการบริหารจัดการภาครัฐของบุคลากรกรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข. วารสารกฎหมายและนโยบายสาธารณสุข, 9(2), 241-254.
อดุลย์ จาตุรงคกุล. (2550). พฤติกรรมผู้บริโภค. พิมพ์ครั้งที่ 8. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์.
อนุวัฒน์ ศุภชุติกุล. (2550). เส้นทางสู่โรงพยาบาลคุณภาพ คู่มือการเรียนรู้เชิงปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: สถาบันรับรองคุณภาพสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัยระบบสาธารณสุข.
อานันท์ ปันยารชุน. (2541). Good Governance ต้องปฏิบัติได้ ต้องเป็นรูปธรรม ไม่ใช่แค่เก็บไว้บูชา” สิ่งแวดล้อมในรัฐธรรมนูญแปลงแนวคิดสู่การปฏิบัติ. ม.ป.ท.
เอนก เหล่าธรรมทัศน์. (2560). การเมืองการปกครองไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Krejcie, R.V. & Morgan, D.W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.