ตัวแปรปัจจัยเชิงบริหารกับการมุ่งผลสัมฤทธิ์สถานศึกษาของบุคลากรทางการศึกษา สังกัดกรุงเทพมหานคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาตัวแปรปัจจัยเชิงบริหารกับการมุ่งผลสัมฤทธิ์สถานศึกษาของบุคลากรทางการศึกษา สังกัดกรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ บุคลากรทางการศึกษา สังกัดกรุงเทพมหานคร จำนวน 385 คน ซึ่งได้มาโดยการเปิดตารางกำหนดขนาดตัวอย่างของ Cochran เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถาม ความเชื่อมั่นของแบบสอบถาม 0.80 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และการถดถอยพหุคูณ
ผลการวิจัย พบว่า ปัจจัยเชิงบริหารมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับการมุ่งผลสัมฤทธิ์สถานศึกษาของบุคลากรทางการศึกษา สังกัดกรุงเทพมหานคร อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (r = .845) โดยองค์ประกอบที่มีความสัมพันธ์สูงสุด ได้แก่ แรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ รองลงมา คือ การมุ่งอนาคตและการควบคุมตนเอง การบริหารงบประมาณและวัสดุอุปกรณ์ และการบริหารทรัพยากรบุคคล ตามลำดับ นอกจากนี้ ผลการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน พบว่า ปัจจัยเชิงบริหาร 4 ด้าน ได้แก่ แรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ การมุ่งอนาคตและการควบคุมตนเอง การบริหารงบประมาณและวัสดุอุปกรณ์ และการบริหารทรัพยากรบุคคล สามารถร่วมกันพยากรณ์การมุ่งผลสัมฤทธิ์สถานศึกษาได้ร้อยละ 74.60 (R² = .746) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์เป็นตัวแปรที่มีอิทธิพลสูงสุด รองลงมาคือ การมุ่งอนาคตและการควบคุมตนเอง การบริหารงบประมาณและวัสดุอุปกรณ์ และการบริหารทรัพยากรบุคคล ตามลำดับ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสาร
เอกสารอ้างอิง
กอบชัย มณีตัน (2559) ความสัมพันธ์ระหว่างการบริหารแบบมุ่งผลสัมฤทธิ์กับผลสำเร็จในการดำเนินงานตามพันธกิจของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเพชรบุรี เขต 1.วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี
เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2543). การจัดการเครือข่าย: กลยุทธ์สำคัญสู่ความสำเร็จของการปฏิรูป การศึกษา. กรุงเทพฯ: ซัคเซส มีเดีย.
จำเนียร ราชแพทยาคม. (2566). “การบริหารองค์การภาครัฐ” ในเอกสารการสอนชุดวิชาการบริหารราชการไทย (หน่วยที่ 1-7). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
จินตนา ถาคำ และคณะ. (2567). การพัฒนากลยุทธ์การบริหารสถานศึกษาแบบมุ่งผลสัมฤทธิ์เพื่อพัฒนา การเรียนรู้เชิงรุก (Active Learning) ของโรงเรียนจันทร์หุ่นบำเพ็ญ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 9(1), 651-664.
ไฉไลศรี เพชรใต้ และพชรวิทย์ จันทร์ศิริสิร. (2563). การพัฒนาโปรแกรมเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ของครู สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(11), 170-184.
ชัยรัตน์ ราชประโคน. (2561). ความสัมพันธ์ระหว่างการบริหารแบบมุ่งผลสัมฤทธิ์กับประสิทธิผลการบริหารงานสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบุรีรัมย์ เขต 2 จังหวัดบุรีรัมย์. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, มหาวิทยาลัยราชภัฏ บุรีรัมย์.
เซน ร่มพฤกษ์. (2563). การพัฒนารูปแบบการส่งเสริมสุขภาพผู้เรียนของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 2. หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชาสหวิทยาการ เพื่อการบริหารการพัฒนาที่ยั่งยืน, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช
ดุสิต ปรีพูล. (2561). การพัฒนาจริยธรรมของผู้ประกอบวิชาชีพครูในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาฬสินธุ์ เขต 1. ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชาพระพุทธศาสนา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
นิดาพร เครือวงค์. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างการบริหารแบบมุ่งผลสัมฤทธิ์กับประสิทธิผลของโรงเรียนขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงราย เขต 2. ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต, สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, มหาวิทยาลัยพะเยา.
ในตะวัน กำหอม. (2559). การวิจัยทางการศึกษา เล่ม 2. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยทองสุข.
ในตะวัน กำหอม. (2568). การวัดจริยธรรม. นนทบุรี: สำนักพิมพ์สยามจุลละมณฑล.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่10 ฉบับปรับปรุงใหม่. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ปิยนาถ แข่งขัน. (2566). ปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพการศึกษาของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร. วารสารนวัตกรรมการบริหารการศึกษา, 2(4), 42–55
พงษ์พิทักษ์ นามนิตย์. (2564). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะหลักของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุดรธานี. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการบริหารจัดการการศึกษา, มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
พงษ์ศักดิ์ ผกามาศ. (2566) นวัตกรรมทางการศึกษา: องค์ประกอบและกลไกการพัฒนาสถาบันการศึกษาไทยสู่สากล. วารสารการศึกษาและนวัตกรรมการเรียนรู้, 3(2), 161–179.
วราภรณ์ สกุลวิวรรธน์. (2558). ปัจจัยความสำเร็จของการบริหารแบบมุ่งผลสัมฤทธิ์ที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของโรงเรียนขนาดเล็ก. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการบริหาร การศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยศิลปากร
สมส่วน สว่าง. (2560). การบริหารงานแบบมุ่งผลสัมฤทธิ์ที่มีอิทธิพลต่อผลการดำเนินงานของหอผู้ป่วยในโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง สังกัดกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการบริหารการพยาบาล, คณะพยาบาลศาสตร์, มหาวิทยาลัยคริสเตียน.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2559). แนวทางการเขียนรายงานการ ประเมินตนเองของสถานศึกษา (Self-Assessment Report : SAR). กรุงเทพฯ: สำนักทดสอบทางการศึกษา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
Bass, B.M. (1985). Leadership and Performance beyond Expectations. Free Press; Collier Macmillan.
Burns, J.M. (1978). Leadership. New York: Harper & Row.
Chang, T. and Kuo, C. (1993) Texture Analysis and Classification with Tree-Structure Wavelet Transform. IEEE Transactions on Image Processing, 2, 429-441. http://dx.doi.org/10.1109/83.242353
Cochran, W. G. (1977). Sampling techniques (3rd ed.). John Wiley & Sons
Cohen, L., Manion, L., & Morrison, K. (2018). Research Methods in Education. 8th ed. London: Routledge. https://doi.org/10.4324/9781315456539
Cronbach, L.J. (1951). Coefficient Alpha and the Internal Structure of Tests. Psychometrika, 16, 297-334. https://doi.org/10.1007/BF02310555
Gulick, L. and Urwick, L. (1937) Papers on the Science of Administration. Institute of Public Administration, New York.
Hair, J.F., Risher, J.J., Sarstedt, M. and Ringle, C.M. (2019) When to Use and How to Report the Results of PLS-SEM. European Business Review, 31, 2-24. https://doi.org/10.1108/EBR-11-2018-0203
Hinkle, D.E., Wiersma, W., & Jurs, S.G. (2003). Applied Statistics for the Behavioral Sciences. Boston, MA: Houghton Mifflin Company.
Hoy, W., & Miskel, C. (2013). Educational Administration. 9th ed. McGraw-Hill.
Richmond, V.P., Mccroskey, J.C., Davis, L.M. and Koontz, K.A. (1980) Perceived Power as a Mediator of Management Communication Style and Employee Satisfaction: A Preliminary Investigation. Communication Quarterly, 28, 37-46. http://dx.doi.org/10.1080/01463378009369380
