การเสริมสร้างเครือข่ายสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดร้อยเอ็ด

Main Article Content

พระครูภาวนาพัฒนบัณฑิต

บทคัดย่อ

         บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์คือ 1) เพื่อศึกษาสภาพปัญหาการจัดการสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดร้อยเอ็ด 2) เพื่อพัฒนาเครือข่ายสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดร้อยเอ็ด 3) เพื่อนำเสนอรูปแบบการพัฒนาเครือข่ายสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดร้อยเอ็ด เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (qualitative Research) โดยการทบทวนเอกสาร ตำรา ผลงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง โดยศึกษาเฉพาะประเด็นที่เกี่ยวกับแนวคิดเกี่ยวกับการเสริมสร้างเครือข่ายแนวคิดเกี่ยวกับการส่งเสริมการพัฒนา แนวคิดเกี่ยวกับการบริหารจัดการ แนวคิดเกี่ยวกับสำนักปฏิบัติธรรม การสัมภาษณ์ เจาะลึก (In-depth Interview)


        ผลจากการวิจัยพบว่า: สภาพปัญหาการจัดการสำนักปฏิบัติธรรม ประจำจังหวัดร้อยเอ็ด คือ การบริหารจัดการของสำนักปฏิบัติธรรมในจังหวัดร้อยเอ็ดมีรากฐานที่ดี แต่ยังจำเป็นต้องได้รับการส่งเสริมด้านทรัพยากรบุคคล ระบบการบริหารและเทคโนโลยีสารสนเทศ เพื่อยกระดับมาตรฐานและความยั่งยืนของการปฏิบัติธรรมในระดับจังหวัด การพัฒนาเครือข่ายสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดร้อยเอ็ด คือ การพัฒนาเครือข่ายสำนักปฏิบัติธรรมจังหวัดร้อยเอ็ด ควรดำเนินการอย่างรอบด้าน มีการวางแผนที่ชัดเจนในทุกด้าน เพื่อให้สามารถตอบสนองความต้องการของผู้ปฏิบัติธรรมได้อย่างมีประสิทธิภาพและยั่งยืน รูปแบบการพัฒนาเครือข่ายสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดร้อยเอ็ด คือการออกแบบรูปแบบการพัฒนาเครือข่ายดังกล่าว เป็นไปตามหลักการบริหารจัดการสมัยใหม่ ที่เน้นความโปร่งใส มีส่วนร่วมและมุ่งความยั่งยืนของการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในระดับจังหวัด

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
พระครูภาวนาพัฒนบัณฑิต. (2026). การเสริมสร้างเครือข่ายสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดร้อยเอ็ด. เสฏฐวิทย์ปริทัศน์, 6(1), 3954–3968. สืบค้น จาก https://so12.tci-thaijo.org/index.php/stw/article/view/7175
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดร้อยเอ็ด. (2567). ข้อมูลสถิติสำรวจสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดจังหวัดร้อยเอ็ด. ร้อยเอ็ด: สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดร้อยเอ็ด.

ดวงกมล ทองคณารักษ์. (2553). รูปแบบโครงการปฏิบัติธรรมที่เหมาะสมสาหรับชาวต่างประเทศในประเทศ ไทย. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

บรรจง โสดาดี และคณะ. (2549). การศึกษาแนวทางพัฒนาสานักปฏิบัติธรรมในเขตการปกครองคณะสงฆ์ภาค 11. รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูปลัดนิคม นาควโร (รอดอุไร). (2561). การพัฒนารูปแบบและมาตรฐานในการบริหารจัดการสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดกรุงเทพมหานคร. ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาสังคม. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูภาวนาวิริยานุโยค (บุญยงค์ถาวโร). (2559). กระบวนการบริหารจัดการโครงการอบรมวิปัสสนากัมมัฏฐานของสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิตสาขาพุทธบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูวิลาศกาญจนธรรม (เล็กสุธมฺมปญฺโญ). (2457). รูปแบบการจัดการสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดดีเด่นในเขตปกครองคณะสงฆ์ภาค 14. วิทยานิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูศรีรัตนธรรมนิเทศ (ปกานนท์ พิลาพันธุ์). (2556). รูปแบบการบริหารจัดการสำนักปฏิบัติกัมมัฏฐานของผู้นำชาวพุทธในประเทศอังกฤษ. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระตะวัน ขนฺติพโล (เกิดมูล). (2565). การพัฒนาการบริหารจัดการของสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดลำปาง. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิตสาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหากังวาน ธีรธมฺโม. (2558). การพัฒนาประสิทธิภาพการบริหารจัดการสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด.วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาไชยณรงค์ ภทฺทมุนี (เสริมแก้ว). (2560). การพัฒนาการบริหารจัดกรสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดดีเด่นในเขตปกครองคณะสงฆ์ภาค 2. ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระวิชชุกร ติสรโณ (ก้องแดนไพร) . (2556). ความพึงพอใจต่อการบริหารสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดสิงห์บุรีแห่งทิ่ 1. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา.บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

นางสาววลัยพร บางชัยภูมิ. (2559). กลยุทธ์การบริหารการสื่อสารเพื่อสร้างแรงจูงใจสำหรับสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด. วิทยานิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

อุทัย สติมั่น. (2555). การพัฒนารูปแบบการจัดองค์ความรู้สำหรับสำนักปฏิบัติธรรมในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.