การตัดสินใจในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของประชาชน เขตการเลือกตั้งที่ 1 จังหวัดร้อยเอ็ด
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการตัดสินใจในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทน ราษฎรของประชาชน 2) ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของประชาชน 3) ศึกษาข้อเสนอแนะการตัดสินใจในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของประชาชน กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ประชาชนที่มีอายุตั้งแต่ 18 ปีขึ้นไป จำนวน 399 คน เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า: 1) การตัดสินใจในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของประชาชน โดยรวมอยู่ในระดับมาก เรียงจากค่าเฉลี่ยสูงสุด ไปต่ำสุด ได้แก่ ด้านอัตลักษณ์พรรคการเมือง ด้านการประเมินผู้สมัคร ด้านจุดยืนต่อประเด็นสำคัญ ด้านอารมณ์และสัญชาตญาณ และด้านที่มีข้อเฉลี่ยต่ำสุดคือ ด้านเหตุผลและการวิเคราะห์ 2) ปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของประชาชน โดยรวมอยู่ในระดับมาก เรียงจากค่าเฉลี่ยสูง ไปต่ำ ได้แก่ ด้านคุณสมบัติและผลงานผู้สมัคร ด้านนโยบายพรรคการเมืองผู้สมัคร ด้านรูปแบบการหาเสียง และด้านสังกัดพรรคการเมืองผู้สมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ตามลำดับ ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ระหว่างการตัดสินใจในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของประชาชนกับปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของประชาชน ในภาพรวมมีความสัมพันธ์กันทางบวก (r=0.683) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3) ข้อเสนอแนะการตัดสินใจเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พบว่า อัตลักษณ์และภาพลักษณ์ของพรรคการเมืองมีอิทธิพลโดยตรงต่อการตัดสินใจเลือกตั้ง ผู้สมัครควรสังกัดพรรคที่ตรงกับฐานเสียงและมีจุดยืนชัดเจน เพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือและโอกาสชนะเลือกตั้ง
Article Details
เอกสารอ้างอิง
บูฆอรี ยีหมะ. (2563). การศึกษาความเคลื่อนไหวทางการเมืองและพฤติกรรมการเลือกตั้ง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 2562 จังหวัดสงขลา. กรุงเทพมหานคร: สำนักวิจัยและพัฒนาสถาบันพระปกเกล้า.
พระครูศรีธรรมวิเทศ. (2564). การศึกษาแนวทางการพัฒนาคุณธรรมและจริยธรรมในสังคมไทย. ปทุมธานี: สำนักพิมพ์วัดพระราม 9.
พระใบฎีกาคณิน สุวณฺโณ (เร่งทอง). (2566). การพัฒนาจิตวิญญาณและการบำเพ็ญประโยชน์แก่สังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ธรรมะสู่สังคม.
มหามกุฏราชวิทยาลัย. (ม.ป.ป.). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: มหามกุฏราชวิทยาลัย.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 1) พุทธศักราช 2564. (2564). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 138 ตอนที่ 49 ก.
วัชรี ทรัพย์มี. (2539). การวิเคราะห์การเมืองท้องถิ่นในประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง. (2562). หน้าที่และอำนาจของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง.
Dahl, R. A. (1989). Democracy and its critics. New Haven, CT: Yale University Press.
Downs, A. (2017). An economic theory of democracy (Reprint ed.). New York, NY: Routledge. (Original work published 1957)
Norris, P. (2000). A virtuous circle: Political communications in postindustrial societies. Cambridge University Press.