การพัฒนาคุณภาพชีวิตในการปฏิบัติงานตามแนวทางการบริหารจัดการเชิงระบบ โดยใช้พุทธจริยศาสตร์พนักงานพิทักษ์ป่าในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาระดับคุณภาพชีวิตในการปฏิบัติงานตามแนวทางการบริหารจัดการเชิงระบบ (2) เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตในการปฏิบัติงานตามแนวทางการบริหารจัดการเชิงระบบ และ (3) เพื่อสร้างและยืนยันรูปแบบการพัฒนาคุณภาพชีวิตในการปฏิบัติงานตามแนวทางการบริหารจัดการเชิงระบบโดยใช้พุทธจริยศาสตร์ที่เป็นศาสตร์ในการดำเนินชีวิตตามหลักพุทธศาสนามาพัฒนาคุณภาพชีวิตของพนักงานพิทักษ์ป่า เป็นวิธีการวิจัยแบบผสมผสาน ประชากรและกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ พนักงานพิทักษ์ป่าในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จำนวน 370 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ สถิติที่ใช้และการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ และการพรรณนาวิเคราะห์
ผลการวิจัย พบว่า: (1) ระดับคุณภาพชีวิตในการปฏิบัติงานตามแนวทางการบริหารจัดการเชิงระบบ โดยรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อแยกเป็นรายด้าน พบว่า ด้านร่างกายและสติปัญญา ด้านจิตใจและอารมณ์ ด้านสังคมและสิ่งแวดล้อม และด้านปัจจัยในการดำเนินชีวิต มีค่ามากไปน้อยเรียงตามลำดับ (2) ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตในการปฏิบัติงานตามแนวทางการบริหารจัดการเชิงระบบโดยใช้พุทธจริยศาสตร์ พบว่า มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ได้แก่ การวางแผนในการพัฒนาคุณภาพชีวิต การนำนโยบายการพัฒนาคุณภาพชีวิตไปปฏิบัติ การปรับปรุงการพัฒนาคุณภาพชีวิต และการตรวจสอบประเมินผลในการพัฒนาคุณภาพชีวิต ตามลำดับ และ (3) รูปแบบการพัฒนาคุณภาพชีวิตในการปฏิบัติงานตามแนวทางการบริหารจัดการเชิงระบบ ได้นำปัจจัยนำเข้า (Inputs) และปัจจัยกระบวนการ (Process) มาสร้างรูปแบบเพื่อพัฒนาความรู้ สร้างเจตคติและพัฒนาภาวะผู้นำ และการประยุกต์ใช้วงจรคุณภาพ (PDCA) มาขับเคลื่อนในการพัฒนาคุณภาพชีวิต โดยรูปแบบดังกล่าวได้ผ่านการประเมินยืนยัน มีค่าเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 4.25 – 4.48 อยู่ในระดับมาก มีความสอดคล้อง สามารถนำไปใช้ได้อย่างเหมาะสม
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2560). การวิเคราะห์สถิติชั้นสูงด้วย SPSS for Window. พิมพ์ครั้งที่ 12. กรุงเทพมหานคร: ห้างหุ้นส่วนจํากัด สามลดา.
บุญเพ็ง สิทธิวงษา. (2567). การบริหารจัดการเมืองอัจฉริยะศูนย์กลางการค้าการลงทุนการท่องเที่ยวและไมซ์ในอนุภูมิภาคลุ่มแม่น้ำโขงตอนบน 4 จังหวัด ประเทศไทย.วารสารราชภัฏสุรินทร์วิชาการ. 2(1), 1–18.
พระธนาธร ธีรปัญฺโญ. (2559). บทวิเคราะห์ศักยภาพทางการบริหารและแนวทางการพัฒนาเชิงระบบของโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษา. วารสารธรรมทรรศน์. 16(3), (น.118-228.)
พิทยา โภคา. (2552). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความผูกพันต่อองค์กรของพนักงานโรงงานอุตสาหกรรมผลิตภัณฑ์พลาสติก จังหวัดสมุทรปราการ. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศรีปทุมวิทยาเขตชลบุรี.
วีระศักดิ์เครือเทพ. (2560). ผลึกความคิดการบริหารจัดการที่ดีขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำราญ จูช่วย. (2554). การพัฒนาคุณภาพชีวิตและสังคม Life and Social Skills. วิทยาลัยราชพฤกษ์.
อรุณี สุมโนมหาอุดม. (2542). คุณภาพชีวิต : ศึกษาเฉพาะกรณีสํานักงานข้าราชการพลเรือน. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยรามคําแหง.
อรัญญา ศิริผล. (2556). “สวนยาง” กับการปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตของชุมชนท้องถิ่นภาคเหนือตอนบน” วารสารสังคมศาสตร์. 25(1), 139-172.
Hirsch, Philip.. (2009). “Revisiting frontiers as transitional spaces in Thailand,” The Geographical Journal, 175(2), 124-132.
Yamane, Taro. (1973). Statistics an introductory analysis. New York Harper & Row.
