รูปแบบการพัฒนาสุขภาพของผู้ปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานด้วยการปฏิบัติโยคะ

ผู้แต่ง

  • ปาริชาต แอนเดรส มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่
  • ดร.พิสิฏฐ์ โคตรสุโพธิ์ ศูนย์บัณทิตศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่
  • รศ. ดร.เทพประวิณ จันทร์แรง ศูนย์บัณทิตศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่

คำสำคัญ:

การพัฒนาสุขภาพ, วิปัสสนากรรมฐาน, การปฏิบัติโยคะ

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ คือ (1) เพื่อศึกษาหลักการพัฒนาสุขภาพด้วยการปฏิบัติโยคะ (2) เพื่อวิเคราะห์การพัฒนาสุขภาพของผู้ปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน ณ สถานปฏิบัติธรรมนานาชาติ มจร. วิทยาเขตเชียงใหม่ ด้วยการปฏิบัติโยคะ และ (3) เพื่อเสนอรูปแบบการพัฒนาสุขภาพของผู้ปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานด้วยการปฏิบัติโยคะ การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยศึกษาข้อมูลจากเอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับแนวคิดเรื่องสุขภาพ สุขภาพตามหลักพระพุทธศาสนา หลักพุทธธรรมที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพ วิปัสสนากรรมฐานตามแนวสติปัฏฐาน 4 ตลอดจนแนวคิดและวิธีปฏิบัติโยคะ ร่วมกับการเก็บข้อมูลภาคสนามจากผู้ให้ข้อมูลจำนวน 20 รูป/คน โดยใช้แบบสอบถามก่อนและหลังการปฏิบัติโยคะ การสัมภาษณ์เชิงลึก และการสนทนากลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 8 รูป/คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา (Content Analysis) เป็นหลัก และใช้ข้อมูลเชิงตัวเลขร่วมกับสถิติเชิงพรรณนาเพื่อสนับสนุนและยืนยันข้อค้นพบของการวิจัย
ผลการวิจัยพบว่า (1) หลักการพัฒนาสุขภาพด้วยการปฏิบัติโยคะเป็นก‌ระ‌บวน‌การพัฒนาสุขภาพแบบองค์รวมที่มุ่งสร้างความสมดุลระหว่างกายและใจ โดยอาศัยหลัก‌การของอัษฏางคโยคะ เพื่อส่งเสริมสุขภาพด้านกาย สังคม จิต และปัญญา (2) ผู้‌ปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานภายหลังการปฏิบัติโยคะ ที่ประกอบด้วยอาสนะ ปราณา‌ยามะ และโยคะนิทรา มีแนวโน้มสุขภาพทางกายและสุขภาพองค์รวมดีขึ้น โดยความ‌อ่อน‌ตัว ความ‌แข็งแรงและความอดทนของกล้ามเนื้อขา ความอดทนของระบบหัวใจและการ‌ไหล‌เวียนของโลหิต รวมทั้ง ระดับออกซิเจนในเลือดเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ขณะที่สุขภาพด้านกาย สังคม จิต และปัญญามีค่าเฉลี่ยสูงขึ้นทุกด้าน จากการสัมภาษณ์เชิงลึกและการสนทนากลุ่ม พบว่า การปฏิบัติโยคะช่วยลดอาการปวดเมื่อย เพิ่มสมาธิ ความสงบ และความพร้อมต่อการปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน และ (3) ได้พัฒนา “PARICHAT Model: A Boon Yoga Approach” ซึ่งเป็นรูปแบบการพัฒนาสุขภาพแบบองค์รวมที่บูรณาการโยคะอาสนะ ปราณายามะ และโยคะนิทรา ร่วมกับหลักสติปัฏฐาน 4 เพื่อส่งเสริมสุขภาพด้านกาย สังคม จิต และปัญญา โดย‌สามารถประยุกต์ใช้ได้ตามช่วงวัย สภาพร่างกาย และบริบทของผู้ปฏิบัติ

เอกสารอ้างอิง

ฉลองชัย ม่านโคกสูง. “ผลของการฝึกหะฐะโยคะที่มีต่อสมรรถภาพทางกายเพื่อสุขภาพและระดับความเครียดของประชาชนวัยผู้ใหญ่จังหวัดสกลนคร”. วารสารศิลปะศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. ปีที่ 3 ฉบับที่ 2 (กรกฎาคม–ธันวาคม 2554 ). 88–102.

ชิดชนก ทัพไทย. “การบูรณาการฝึกสมาธิโดยใช้สติปัฏฐานสี่และโยคศาสตร์”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2561.

นันทนา วงษ์สวัสดิ์. “การพัฒนาโปรแกรมการฝึกโยคะอาสนะตามแนวพุทธจิตวิทยาเพื่อเพิ่มพฤฒิพลังในผู้สูงอายุ”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพุทธจิตวิทยา. บัณฑิตวิทยาลัย:มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2563.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2539.

เย็นจิต สิงหะพันธุ และสาระ มุขดี. “ผลของโปรแกรมการฝึกโยคะแนวพุทธจิตวิทยาเพื่อพัฒนาความสมดุลของชีวิตของพนักงานบริษัทเอกชน”. วารสารพุทธจิตวิทยา. ปีที่ 4 ฉบับที่ 1 (มกราคม–มิถุนายน 2562). 76–89.

สิริทรัพย์ สีหะวงษ์ และคณะ. “ผลของโยคะต่อสุขภาพกายและจิตของอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน”. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี หัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ. ปีที่ 9 ฉบับที่ 1 (มกราคม–มิถุนายน 2566). 44–54.

เสรี ศรีงาม และคณะ. “คุณค่าของการฝึกโยคะสมาธิตามแนวทางพุทธปรัชญา”. วารสาร มจร.เลย ปริทัศน์. ปีที่ 1 ฉบับที่ 2 (พฤษภาคม–สิงหาคม 2563). 20–31.

เอ็ม.แอล. ฆาโรเต. ศาสตร์และศิลป์แห่งโยคะ. แปลโดย วีระพงษ์ ไกรวิทย์ และจิร‌วรรณ ตั้งจิตเมธี. กรุงเทพฯ: สถาบันโยคะไทย, 2560.

อังคณารัชต์ แก้วแสงใส และคณะ. “ผลของการออกกำลังกายแบบไอเยนกะโยคะต่อความรุนแรงของโรคข้อเข่าเสื่อมในผู้สูงอายุ”. พยาบาลสาร มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. ปีที่ 47 ฉบับที่ 1 (มกราคม–มีนาคม 2563). 175–184.

Adrijana D’Silva et al. “Meditation and Yoga for Irritable Bowel Syndrome: Study Protocol for a Randomized Clinical Trial (MY-IBS Study)”. BMJ Open. Vol. 12 No. 5 (May 2002). 1–7.

B.K.S. Iyengar. Yoga: The Path to Holistic Health. 3rd ed. London: Dorling Kindersley Ltd, 2014.

Manish Kumar Dwivedi. “Effectiveness of Yoga Nidra Intervention (Meditation) in Improving Well-being of an Individual”. Indian Journal of Social Psychiatry. Vol. 38 No. 1 (January–March 2022). 73–85.

Patanjali. Patanjali Yoga Sutras. Tr. by Swami Vivekananda. Delhi: Sharma Printers, 2017.

Stephanie Voss et al. “Yoga Impacts Cognitive Health: Neurophysiological Changes and Stress-regulation Mechanisms”. Exercise and Sport Sciences Reviews. Vol. 51 No. 2 (April 2024). 73–81.

Sunita et al. “Effect of Practicing Meditation, Pranayama, and Yoga on the Mental Health of Female Undergraduate Medical Students: An Interventional Study”. Cureus – Journal of Medical Science. Vol. 14 No. 9 (September 2022). 1–9.

Swami Niranjanananda Saraswati. Prana and Pranayama. Munger: Yoga Publication Trust, 2016.

Swami Satyananda Saraswati. Yoga Nidra. 9th ed. Munger: Yoga Publications Trust, 2012.

World Health Organization. Constitution of the World Health Organization. New York: International Health Conference, 1946.

รูปแบบการพัฒนาสุขภาพของผู้ปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานด้วยการปฏิบัติโยคะ

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

10/02/2026