การศึกษาความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติขอนแก่นเพื่อส่งเสริมการจัดงานอีเว้นท์เชิงพิพิธภัณฑ์ในนครขอนแก่น
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวต่อการท่องเที่ยว ในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติขอนแก่น 2) เพื่อเสนอรูปแบบการจัดการอีเว้นท์เชิงพิพิธภัณฑ์ในนครขอนแก่น โดยใช้กระบวนการวิจัยแบบผสมผสาน ซึ่งงานวิจัยนี้ใช้เครื่องมือในการวิจัยคือ แบบสอบถามจำนวน 400 ชุด และแบบสัมภาษณ์เชิงลึก โดยมีประชากรและกลุ่มตัวอย่างในการวิจัย แบ่งออกเป็น 3 กลุ่ม คือ 1) กลุ่มหน่วยงานของภาครัฐที่มีส่วนเกี่ยวข้องในการพัฒนาด้านการท่องเที่ยวในจังหวัดขอนแก่น จำนวน 5 คน 2) ผู้ประกอบธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยวในจังหวัดขอนแก่น จำนวน 7 คน และ 3) นักท่องเที่ยวที่เดินทางมาท่องเที่ยวพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติขอนแก่น จำนวน 400 คน จากนั้นนำวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณที่ได้ มาคำนวณเพื่อเขียนเป็นสถิติเชิงพรรณนา โดยนำเสนอผลการศึกษาซึ่งใช้สถิติการแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ ประกอบกับการสร้างแบบจำลอง (Model Development) ซึ่งเป็นการวิเคราะห์ปัจจัย (Factor Analysis) โดยใช้วิธีการวิเคราะห์ปัจจัยเชิงสำรวจ (Exploratory Factor Analysis) จากข้อมูลที่ได้มาจากแบบสอบถามมากำหนดเป็นตัวแปร (Variables) เพื่อที่จะทำการ “จัดกลุ่มตัวแปร” (Grouping) ที่ให้ผลลัพธ์จากการวิเคราะห์ใกล้เคียงกันให้อยู่ในกลุ่มเดียวกัน โดยใช้โปรแกรมวิเคราะห์สถิติสำเร็จรูป กลุ่มตัวแปรนี้ถูกเรียกว่าปัจจัยหรือองค์ประกอบ (Factor) จากนั้นทำการสร้างแบบจำลองการวัด (Measurement Model) ซึ่งทำหน้าที่วัดค่าผลเชิงสถิติและยืนยัน (Confirm) การจัดกลุ่มวิเคราะห์นั้นว่ามีการจัดกลุ่มตัวแปรเป็นปัจจัยที่ได้รูปสมบูรณ์ดี (Model Fit) หรือไม่โดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปโดยขั้นตอนสุดท้าย คือการสร้างแบบจำลองเชิงโครงสร้าง (Structural Model) โดยอภิปรายผลตามวัตถุประสงค์ที่ตั้งไว้
ผลการวิจัย พบว่า 1) นักท่องเที่ยวที่เดินทางมาวยังพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติขอนแก่น มีความพึงพอใจต่อองค์ประกอบการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ในภาพรวม อยู่ในระดับมาก ด้านที่นักท่องเที่ยวพึงพอใจมากที่สุด คือ ด้านสิ่งดึงดูดใจ ในส่วนความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวต่อคุณค่ามรดกเชิงวัฒนธรรมในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติขอนแก่น พบว่า ด้านที่มีความพึงพอใจมากที่สุด คือ ด้านคุณค่าทางสังคมและในส่วนของความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวต่อการจัดแสดงในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติขอนแก่น นักท่องเที่ยวมีค่าความพึงพอใจมากที่สุด คือ ด้านการจัดแสดงชั่วคราว 2) รูปแบบการจัดการอีเว้นท์เชิงพิพิธภัณฑ์ แบ่งออกเป็น 3 ส่วนได้แก่ ด้านพื้นที่ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติขอนแก่นจึงควรจัดพื้นที่ให้เป้นสัดส่วนโดยการทำสัญลักษณ์หรือรั้วเพื่อแบ่งเขตที่คุ้มครองโบราณวัตถุให้ชัดเจน ด้านการจัดการพิพิธภัณฑ์จะต้องมีระบบในการจัดการการจัดการความรู้เนื้อหาที่มาของโบราณวัตถุและแหล่งโบราณสถานที่ และด้านการศึกษารูปแบบการจัดแสดงโบราณวัตถุ พบว่า ควรนำเสนอในรูปแบบของเรื่องราว ความเชื่อ วิถีชีวิตและยังรวมไปถึงเกี่ยวกับความเป็นมาของโบราณวัตถุในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติขอนแก่น
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กานต์รวี ชมเชย. (2558). การบริหารจัดการพิพิธภัณฑ์: กรณีศึกษามีวเซียมสยามและพิพิธภัณฑ์บ้านไทยจิม ทอมป์สัน. ใน รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์. สถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2533). ความสำคัญของอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2556). การวิเคราะห์สมการโครงสร้าง (SEM) ด้วย AMOS. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพฯ: ศูนย์หนังสือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กัลย์ธีรา สงวนตั้ง. (2554).การรับรู้คุณค่าและความสําคัญของงานออกแบบ ผ่านการจัดแสดงนิทรรศการ. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปะมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
นิศา ชัชกุล. (2550). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ : สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ขอนแก่น. (2568). โบราณวัตถุชิ้นสำคัญในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ขอนแก่น. เรียกใช้เมื่อ 7 ตุลาคม 2568 จาก http://digital.nlt.go.th/dlib/items/ show/6227.
ราชบัณฑิตยสถาน 2542. พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน 2542. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่น
วิจิตรบุษบา มารมย์. (2545). การบริหารจัดการทรัพยากรอาคาร: การจัดการพื้นที่/สถานที่สำหรับสภาพแวดล้อมในอนาคต. วารสารวิจัยและสาระสถาปัตยกรรม, 2(1), 216 - 232.
ศันสนีย์ อินทรประสิทธิ์ . (2540). แนวทางการจัดพิพิธภัณฑ์บ้านศิลปินชิต เหรียญประชา. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปะศาสตร์มหาบัณฑิต. สาขาวิชาวัฒนธรรมศึกษา. มหาวิทยาลัยมหิดล.
ศูนย์วิจัยกสิกรไทย. (2568). ไทยเที่ยวไทยปี 2568 คาดโต 2.2% ชะลอลงจากปีก่อน เทรนด์คนไทยเที่ยวเมืองน่าเที่ยว (เมืองรอง). เรียกใช้เมื่อ 25 กันยายน 2568 จากhttps://www.kasikornresearch.com/th/analysis/k-social-media/Pages/Info 352-Foreign-Tourists-11-09-25.aspx.
ศูนย์สารสนเทศเพื่อการบริหารและงานปกครอง. (2568). ข้อมูลการปกครอง. เรียกใช้เมื่อ 7 ตุลาคม 2568. จาก http://www.dopa.go.th/padmic/jungwad76/jungwad 76.htm.
เสริมฤทธิ์ เอี่ยมธนากุล. (2549). แนวทางการบริหารจัดการพื้นที่ภายในพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นในกรุงเทพมหานคร กรณีศึกษาเขตสัมพันธวงศ์. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาสถาปัตยกรรมศาสตร์มหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สาธิดา สกุลรัตนกุลชัย และ กรรณิกา สงวนสินธุกุล. (2563). การศึกษาเพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงอาหารในพื้นที่ที่มีบริบทต่างกัน กรณีศึกษาจังหวัดนครปฐม. วารสารวิจัยและสาระสถาปัตยกรรม/การผังเมือง, 18(1), 1-18.
สายันต์ ไพรชาญจิตร์. (2548). การจัดการโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุและพิพิธภัณฑ์สถานโดยองค์กรปกครองท้องถิ่น. (พิมพ์ครั้งที่ 1) นนทบุรี: สถาบันพระปกเกล้า.
สำนักงานส่งเสริมการจัดประชุมและนิทรรศการ (องค์การมหาชน). (2561). แผนแม่บทอุตสาหกรรมการจัดประชุมและงานแสดงสินค้านานาชาติ ปี 2560-2564. นนทบุรี: สำนักงานส่งเสริมการจัดประชุมและนิทรรศการ.
องค์การท่องเที่ยวโลก. (2558). ความหมายการท่องเที่ยว. เรียกใช้เมื่อ 20 สิงหาคม 2568, จาก https://tourismatbuu.wordpress.com.
Calderwood, L. and Soshkin, M. (2019). The travel and tourism competitiveness report 2019. Travel and tourism at a tipping point, World Economic Forum (WEF). Accessed 22 September 2025. from https://www. weforum.org/reports/the-travel-tourism-competitiveness-report-2019
Convention Industry Council. (2012). The economic significance of ... Proceedings of the Convention & Expo Summit 2003. Hong Kong.
Convention Industry Council (CIC). (2004). The Green Meetings Report. Accessed 22 September 2025. from http://www.conventionindustry.org/Files.
Goldblatt J. (2014). Special Events: Creating and Sustaining a New World for Celebration. 7thEdition. Wiley.
Getz, D. 2007. Event Studies: Theory, Research and Policy for Planned Events. Oxford: Butterworth-Heinemann.
Hritz, N., & Ross, C. (2 0 1 0 ). The Perceived Impacts of Sport Tourism: An Urban Host Community Perspective. Journal of Sport Management, 24, 119-138.
COM. (2010). Running a museum: Practical Handbook. Paris: ICOM.
In Ferdinand, N., & In Kitchin, P. (2017). Events management: Edition, 3. London: Sage An international approach.
James Higham & Tom Hinch (2009): Sport and Tourism. Globalization, Mobility and Identity. Oxford: Butterworth-Heinemann. Kirstin Hallmann.
Khamboon A. and Kowattanakul K. (2013). Assessment of the city's tourism readiness. Small tourism, Khemmarat district, Ubon Ratchathani province. (Independent study report). Master’s degree in business administration. Khon Kaen University.
Office of the Permanent Secretary. (2 0 1 7). Final Report of Sport tourism. Bangkok: Ministry of Tourism and Sports.
Othman, B., & Harun, A. B. (2021). The influence of service marketing mix and umrah service quality on customer satisfaction and customer loyalty towards umrah travel agents in Malaysia. Technium Social Sciences Journal, 22, 553–618.
Pelasol, J. (2012). Igcabugao: A Potential Tourist Destination in the Southern Part of Iloilo, Philippines. International. United Kingdom. 8, 90-97.
Silvers, Julia Rutherford (2004). Professional Event Coordination. New Jersey: John Wiley & Sons, Inc.
Thammabut, P. (2006). Elements of tourism (Handouts). Bangkok: Srinakharinwirot University.
UNWTO. (2023). Sustainable development of tourism. Paper presented at the Workshop. “Toward Sustainable Tourism”, Honduras. Retrieved September 27, 2025.