กลยุทธ์การสอนภาษาไทยเพื่อพัฒนาทักษะในศตวรรษที่ 21

Main Article Content

วันชัย จึงวิบูลย์สถิตย์
กฤษณะ เชี่ยวเวช
รำพึง ชำนาญ
สุมาลี ทองงาม
จริยา รวยสวัสดิ์
ประมวลศักดิ์ ดีมี

บทคัดย่อ

บทความวิชาการเรื่อง “กลยุทธ์การสอนภาษาไทยเพื่อพัฒนาทักษะในศตวรรษที่ 21” เป็นการอธิบายในเชิงของกลยุทธ์การสอนภาษาไทยเพื่อพัฒนาทักษะในศตวรรษที่ 21 โดยนำเนื้อหาที่เกี่ยวข้องมาใช้ในการอธิบาย ประกอบด้วย หลักการเกี่ยวกับกลยุทธ์การเรียนรู้ภาษาไทย กระบวนการสอนภาษาไทย รวมไปถึงการนำแนวคิดและทฤษฎีเกี่ยวกับกลยุทธ์การสอนภาษาไทยเพื่อพัฒนาทักษะในศตวรรษที่ 21 มาสร้างเป็นกรอบองค์ความรู้แล้วนำมาประมวลผล ซึ่งเป็นส่วนสำคัญที่เป็นกลยุทธ์ในการเรียนรู้ภาษาไทย การที่จะเรียนรู้ภาษาไทยได้ประสบความสำเร็จจะต้องมีการจัดระบบการเรียน การวางแผน และการประเมินตนเองเข้าไปด้วยถึงจะทำให้กลยุทธ์ของการเรียนรู้นั้นมีประสิทธิภาพ ทำให้ผู้เรียนได้มีเป้าหมาย สามารถแก้ปัญหา รับผิดชอบการเรียนรู้ตนเอง โดยใช้วิธีการการจดบันทึก การวางแผนการเรียนรู้ การประเมินตนเอง เน้นการสอนภาษาไทยให้ ครูต้องมีความรู้และเข้าใจทฤษฎีแนวคิด สามารถศึกษาค้นคว้าด้วยตนเอง ทำให้ผู้เรียนพัฒนาความคิดของตนเอง และเริ่มจากการฝึกทักษะ เปิดโอกาสให้ผู้เรียนคิดได้ตลอดเวลา หาคำตอบได้หลากหลาย และต้องนอกนี้ผู้สอนต้องคอยกระตุ้นให้ผู้เรียนซักถาม รวมไปถึงการจัดกิจกรรม รูปแบบการสอนและเทคนิคการสอนที่มีประสิทธิภาพให้เกิดประโยชน์ โดยผู้สอนจะต้องหาสื่อในการพัฒนาผู้เรียน ให้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

Article Details

ประเภทบทความ
บทความ

เอกสารอ้างอิง

กิตติยาวดี บุญซื่อ. (2548). รายงานการสังเคราะห์รูปแบบการพัฒนาครูทั้งโรงเรียน ประสบการณ์จากโรงเรียนในโครงการปฏิรูปการเรียนรู้เพื่อพัฒนาคุณภาพผู้เรียน. กรุงเทพมหานคร: พิมพ์ดีการพิมพ์จำกัด.

ณัฐกิตติ์ นาทา (2558). กลยุทธ์การสอนภาษาไทยในศตวรรษที่ 21 เพื่อพัฒนาทักษะการคิดขั้นสูง. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. 13(1): 67-68.

ทิศนา แขมมณี (2548). ศาสตร์การสอน องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ธัญญารัตน์ ชื่นแสงจันทร์ (2563). ครูกับการจัดการเรียนรู้ภาษาไทยในศตวรรษที่ 21. วารสารสังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม. 1(1).

บูรชัย ศิริมหาสาคร. (2546). เทคนิคการจัดการเรียนการสอนเพื่อเสริมสร้างคุณลักษณะที่พึงประสงค์. กรุงเทพมหานคร: บุ๊คพอยท์.

พัชรี ทองเรือง ปัญญา เลิศไกร และ กันตภนหนูทองแก้ว. (2560). รูปแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้ที่ยั่งยืน. นาคบุตรปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช. 9(2).

วิมลรัตน์ สุนทรโรจน์. (2550). นวัตกรรมตามแนวคิดแบบ Backward Design. กรุงเทพมหานคร: ช้างทอง.

ศูนย์พัฒนาและประยุกต์วิชาการ (2568). การจัดการเรียนการสอนภาษาไทยระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน (เน้นการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนสาระการอ่าน). สืบค้นข้อมูลจาก https://adacstou.wixsite.com/adacstou/single-post/2017/07/06/

สมพร โกมารทัต (2555). “รูปแบบการจัดการโปรแกรมภาษาญี่ปุ่นระดับอุดมศึกษาเพื่อธุรกิจนำเที่ยว”. ดุษฎีนิพนธ์ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.

Office of the National Primary Education Commission. (2001). Self-development report of school personnel regarding to student-centered learning process. Bangkok: Office of the National Primary Education Commission.

R., Oxford (1990). Language Learning Strategies: What every teacher should know. Boston, MA.: Heinle & Heinle.

Strickland, ADDIE (2024). Idaho State University College of Education Science, Math & Technology Education. Retrieved from. ttp://www.ed.isu.edu/addie/ index.htm