FACTORS PROMOTING CULTURAL TOURISM FOR SOLO TRAVELERS IN TAK PROVINCE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to 1) examine the level of opinions of Solo Travel tourists toward factors that promote cultural tourism in Tak Province 2) study the level of cultural tourism intention among Solo Travel tourists in Tak Province; and 3) Analyze the influence of cultural tourism promotion factors on the cultural tourism intentions of Solo Travel tourists. This study employed a quantitative research design. The population and sample consisted of 400 Thai and international tourists. A questionnaire was used for data collection, and the data were analyzed using frequency, percentage, mean, standard deviation, and Enter Multiple Regression Analysis.
The findings revealed that:
1) The overall level of opinions toward cultural tourism promotion factors was high (Mean = 4.17, SD = 0.813). The most emphasized factors were cultural festivals and activities, marketing for solo tourists, information and interpretation, suitable accommodation for Solo Travel, accessibility to tourist attractions, digital technology and services, community participation, safety for solo travelers, value for experience, cultural authenticity, and sustainability and respect for culture, respectively.
2) The overall level of cultural tourism intention among Solo Travel tourists in Tak Province was high (Mean = 4.22, SD = 0.794).
3) The analysis showed that accessibility to tourist attractions, community participation, marketing for solo tourists, digital technology and services, cultural festivals and activities, value for experience, and sustainability and respect for culture had a statistically significant influence on cultural tourism intention among Solo Travel tourists. In contrast, cultural authenticity, information and interpretation, safety for solo travel, and suitable accommodation for Solo Travel had no significant influence.
Article Details
References
กิตติพงศ์ ศรีอรุณ. (2565). พฤติกรรมการท่องเที่ยวแบบ Solo Travel ของนักท่องเที่ยวชาวไทย. วารสารการจัดการการท่องเที่ยว, 9(1), 1–15.
กมลวรรณ มณีวงศ์. (2563). ปัจจัยด้านวัฒนธรรมที่ส่งผลต่อการตัดสินใจท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวไทย. วารสารการท่องเที่ยวไทย, 16(2), 45–59.
นฤมล สวัสดิ์ศรี, & มัสลิน ปูนอน. (2562). ศึกษาแนวทางการพัฒนาธุรกิจท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดมหาสารคามเพื่อไปสู่เมืองเศรษฐกิจสร้างสรรค์. ใน วิทยานิพนธ์สาขาวิชาบริหารธุรกิจเกษตร คณะเทคโนโลยีการเกษตร. มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
นฤมล ศรีสวัสดิ์. (2564). แรงจูงใจเชิงวัฒนธรรมและความตั้งใจท่องเที่ยวเมืองเก่าอยุธยา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 18(1), 112–123.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2549). การพัฒนาและการอนุรักษ์แหล่งท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: เพรส แอนด์ ดีไซน์ จำกัด.
มณฑิรา ธรรมจารีย์ ซิมิซ. (2566). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจซื้อการท่องเที่ยวชุมชนเชิงชาติพันธุ์ในประเทศไทยของนักท่องเที่ยวกลุ่ม Solo Female หลังโควิด-19. ใน วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
มติชน. (2565). เปิดฤดูกาลท่องเที่ยวไฮซีซั่น SOLO TRAVEL เทรนด์เที่ยวคนเดียวที่ยังฮิต. เรียกใช้เมื่อ 12 กันยายน 2568 จาก https://www.matichon.co.th/lifestyle/ news_3639186
วันชนะ จูบรรจง และคณะ. (2564). การส่งเสริมการท่องเที่ยวจังหวัดตากโดยใช้เทคโนโลยีเสมือนจริง. JIST Journal of Information Science and Technology, 11(1), 56–64.
สิริพักตร์ พรหมเวค. (2562). ปัจจัยที่กำหนดการตัดสินใจซื้อหนังสือพัฒนาตนเองของประชากรในเขตกรุงเทพมหานคร. ใน ค้นคว้าอิสระเศรษฐศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุทธ์สินี นิทัศน์เอก. (2561). รูปแบบการดำเนินชีวิตและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวคุณภาพจากทวีปยุโรปในพื้นที่ไทยแลนด์ริเวียร่า จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. ใน การค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
หริรักษ์ จันทิมะ, & คเชนทร์ วัฒนะโกศล. (2563). แนวทางเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวอำเภอแม่สอด อำเภอพบพระ อำเภอแม่ระมาด เพื่อรองรับการขยายตัวของระเบียงเศรษฐกิจตะวันออก–ตะวันตกเขตเศรษฐกิจพิเศษ “นครแม่สอด”. วารสารสังคมศาสตร์วิชาการ, 13(1), 99.
อรรถกฤต จันทร, และคณะ. (2566). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวของประเทศไทยเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวกลุ่มที่เดินทางท่องเที่ยวโดยลำพัง (Solo Travel). ใน ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการอุตสาหกรรมการบริการและการท่องเที่ยว. มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
อัจฌิรา ทิวะสิงห์, และคณะ. (2563). การศึกษามิติการท่องเที่ยวคนเดียวของผู้หญิงในสังคมไทย. วารสารรังสิตบัณฑิตศึกษาในกลุ่มธุรกิจและสังคมศาสตร์, 8(1), 159.
Ajzen, I. (1991). The theory of planned behavior. Organizational Behavior and Human Decision Processes, 50(2), 179–211.
Bianchi, R. (2021). Solo travel motivations and safety perception. Annals of Tourism Research, 89, 103–123.
Chandralal, L., & Valenzuela, F. (2015). Memorable Tourism Experiences of International Visitors in Sri Lanka.
Chiang, L. (2020). Solo travel behavior in Asian tourists. Asia Pacific Journal of Tourism Research, 25(7), 643–657.
Jordan, F., & Gibson, H. (2005). “We're not stupid…”: Women's experiences of solo travel. Tourism Review International, 9(2),195-211.
Kim, J., & Lee, H. (2019). Factors influencing solo travel intention in the digital era. Journal of Hospitality and Tourism Insights, 8(11), 124–141.
Lam, T., & Hsu, C. H. (2006). Predicting behavioral intention in tourism. Journal of Travel & Tourism Marketing, 21(1), 45–55.
Marques, L., & Reis, A. (2020). Digital technology and cultural tourism decision-making. Tourism Management Perspectives, 24,86-93
McKercher, B., & du Cros, H. (2002). Cultural Tourism: The Partnership Between Tourism and Cultural Heritage Management. Routledge is an imprint of the Taylor & Francis Group, an informa business.
Richards, G. (2018). Cultural tourism: A review of recent research and trends. Journal of Tourism Sciences, 42(1), 11–30.
The Ranking. (2568). สถิติการท่องเที่ยว 17 อันดับจังหวัดภาคเหนือ เดือนมกราคม–เดือนมิถุนายน 2568. เรียกใช้เมื่อ 12 กันยายน 2568 จาก https://www.facebook. com/100068055956841/posts
Wilson, E., & Little, D. (2008). The solo female travel experience. Tourism Review International, 12(2), 161–174.
