INFORMATION ACCESS FACTORS AFFECTING THE HEALTH LITERACY OF PEOPLE IN BANG SOMBOON SUBDISTRICT, ONGKHARAK DISTRICT, NAKHON NAYOK PROVINCE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were: (1) to examine the level of health literacy among people of Bang Somboon Subdistrict, Ongkharak District, Nakhon Nayok Province; (2) to compare the levels of health literacy of people in Bang Somboon Subdistrict according to personal factors; and (3) to investigate the factors of information access that affect the health literacy of people in Bang Somboon Subdistrict, Ongkharak District, Nakhon Nayok Province. This study employed a quantitative research design. Data were collected through an online questionnaire administered to a sample of 345 Thai residents aged 20–60 years living in Bang Somboon Subdistrict, Ongkharak District, Nakhon Nayok Province. The data were analyzed using descriptive statistics, including percentage, frequency, mean, and standard deviation, to describe the general characteristics of the sample. Inferential statistical analyses were also conducted to test the research hypotheses, including Independent Sample t-Test, One-Way ANOVA (F-Test), and Multiple Regression Analysis.
The research findings revealed that: (1) the overall level of health literacy among people of Bang Somboon Subdistrict, Ongkharak District, Nakhon Nayok Province was high; (2) people of Bang Somboon Subdistrict, Ongkharak District, Nakhon Nayok Province with different personal factors, including age, education level, occupation, and healthcare rights and welfare, showed statistically significant differences in health literacy. Conversely, there were no statistically significant differences based on gender and income.; and (3) information access factors, including access through on-air media (television, radio), online media (social media), and on-ground media (local communication and community activities), all had a statistically significant effect on the health literacy of people in Bang Somboon Subdistrict.
Keywords: Information Access, Health Literacy, Bang Somboon Subdistrict
Article Details
References
องค์การสหประชาชาติ. (2015ก). การพัฒนาที่ยั่งยืน (Sustainable Development Goals:
SDGs) 17 เป้าหมาย.
สำนักยุทธศาสตร์ชาติ. (2561). แผนแม่บทภายใต้ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี (พ.ศ. 2561–2580):
ประเด็นที่ 13 การเสริมสร้างให้คนไทยมีสุขภาวะที่ดี. สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
กองโรคไม่ติดต่อ กรมควบคุมโรค. (2565). ข้อมูลประชากรกลางปี. กองยุทธศาสตร์และแผนงาน
สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข. เรียกใช้เมื่อ 1 ธันวาคม2565 จาก https://
spd.moph.go.th/mid-year-population/
สำนักงานสถิติแห่งชาติ กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2564). การสำรวจพฤติกรรม
ด้านสุขภาพของประชากร พ.ศ. 2564. เรียกใช้เมื่อ 14 ตุลาคม 2567 จาก
https://www.nso.go.th/nsoweb/nso/survey_detail/w6
กรมสนับสนุนบริการสุขภาพ กองสุขศึกษา. (2567). แนวทางการประเมินพฤติกรรมสุขภาพ
ของประชาชน ตามหลัก 3อ.2ส. และการป้องกันโรคอุบัติใหม่ https://hed.hss.
moph.go.th/guideline/
HDC กระทรวงสาธารณสุข. (2567). การป่วยด้วยโรคไม่ติดต่อที่สำคัญ กลุ่มรายงานมาตรฐาน
พ.ศ. 2567. เรียกใช้เมื่อ 16 พฤศจิกายน 2567 จาก https://hdcservice.moph.
go.th/hdc/reports/report.php
ศรีสุดา บุญขยาย. (2566ก). การพัฒนาความรอบรู้ด้านสุขภาพของผู้สูงอายุเพื่อคุณภาพชีวิตที่
ดี. วารสารพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยคริสเตียน, 10(1), 1–15.
องค์การบริหารส่วนตำบลบางสมบูรณ์. (2566). แผนพัฒนาท้องถิ่น (พ.ศ. 2566–2570).
องค์การสหประชาชาติ. (2015ข). การพัฒนาที่ยั่งยืน (Sustainable Development Goals:
SDGs) เป้าหมายที่ 16.
พรทิพย์ เย็นจะบก. (2552). ทักษะการรู้เท่าทันสื่อ และความฉลาดทางอารมณ์ของนิสิต
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 45(2), 127-161.
ประเทศไทย. (2540). พระราชบัญญัติข้อมูลข่าวสารของราชการ พ.ศ. 2540. ราชกิจจา
นุเบกษา เล่ม 114 ตอนที่ 47 ก หน้า 1–14 (10 กันยายน 2540).
วีระพงษ์ ไวทยวงศ์สกุล. (2564). คู่มือประชาสัมพันธ์จังหวัด. กรมประชาสัมพันธ์.
กระทรวงสาธารณสุข กรมอนามัย. (2560). ความรอบรู้ด้านสุขภาพ (Health Literacy):
กรอบคิด Health Literacy.
Sørensen, K., Van den Broucke, S., Fullam, J., Doyle, G., Pelikan, J., Slonska, Z., &
Brand, H. (2012). Health literacy and public health: A systematic review
and integration of definitions and models. BMC Public Health, 12(80), 1–
https://doi.org/10.1186/1471-2458-12-80
กรมสนับสนุนบริการสุขภาพ กองสุขศึกษา. (2554). องค์ประกอบของความรอบรู้ด้านสุขภาพ.
ขวัญเมือง แก้วดำเกิง. (2564). องค์ประกอบของความรอบรู้ด้านสุขภาพ (Health Literacy)
[อ้างอิงจาก Sørensen et al., 2012; Pelikan et al., 2014; กองสุขศึกษา, 2554;
กรมอนามัย, 2560; กรมควบคุมโรค, 2562].
Don Nutbeam. (2000, 2008). แนวคิดเรื่องความรอบรู้ด้านสุขภาพ [อ้างถึงใน ขวัญเมือง
แก้วดำเกิง, 2563].
ธนัชชา เวสสะโกศล. (2562). ปัจจัยที่มีผลต่อความรอบรู้ด้านสุขภาพของข้าราชการตำรวจ
สังกัดกองบัญชาการตำรวจนครบาล. ใน วิทยานิพนธ์นี้เป็นส่วนหนึ่งของการศึกษาตาม
หลักสูตรปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬา ไม่สังกัด
ภาควิชา/เทียบเท่า. คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภมร ดรุณ และ ประกันชัย ไกรรัตน์. (2562). ปัจจัยความรอบรู้ด้านสุขภาพที่มีอิทธิพลต่อ
ระดับพฤติกรรมสุขภาพของประชาชน จังหวัดบึงกาฬ. วารสารวิชาการกรมสนับสนุน
บริการสุขภาพ, 15(3), 71-82.
จุฑาภรณ์ สว่างเมฆ. (2563). ปัจจัยที่มีผลต่อความรอบรู้ด้านสุขภาพและพฤติกรรมสุขภาพของ
อาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน (อสม.) หมู่บ้านปรับเปลี่ยนพฤติกรรมต้นแบบ
จังหวัดกระบี่. วารสารอนามัยสิ่งแวดล้อมและสุขภาพชุมชน, 6(3),121-130.
กัลยาณี ตันตรานนท์ และคณะ. (2563). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความรอบรู้ด้านสุขภาพของ
ประชากรวัยทำงาน ตำบลหนองป่าครั่ง อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่. วารสาร
สาธารณสุขล้านนา, 16(2), 61-71.
เบญจวรรณ พูนธนานิวัฒน์กุล. (2564). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อระดับความรอบรู้ด้านสุขภาพเพื่อ
การดูแลสุขภาพตัวเองของประชาชนในกลุ่มวัยทำงาน. วารสารสาธารณสุขและ
วิทยาศาสตร์สุขภาพ, 4(3),187-203.
ทรรศนีย์ บุญมั่น. (2566). ปัจจัยความรอบรู้ด้านสุขภาพที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมสุขภาพ 3อ. 2
ส. ของประชาชน อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย. วารสารวิทยาศาสตร์และ
เทคโนโลยีนอร์ทเทิร์น, 4(1), 137-152.
ศรีสุดา บุญขยาย. (2566ข). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความรอบรู้ด้านสุขภาพของประชาชน
ไทย อายุ 15 ปีขึ้นไป: กรณีศึกษาเขตสุขภาพที่ 4. กลุ่มขับเคลื่อนยุทธศาสตร์และ
พัฒนากำลังคน ศูนย์อนามัยที่ 4 สระบุรี กรมอนามัย.
วรธา มงคลสืบสกุล. (2566). การเข้าถึงบริการทางสาธารณสุขของไทย: ภาพสะท้อนและความ
เหลื่อมล้ำของกลุ่มเปราะบางทางสังคม. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์
มหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์, 6(1),55-69.
Yamane, T. (1973). Statistic: An introduction analysis (2nd ed.). Harper and Row.
