AN APPLICATION OF CLUSTER ANALYSIS TECHNIQUE TO CLASSIFY SAFETY MANAGEMENT LEVELS IN SCHOOLS UNDER PHETCHABURI PRIMARY EDUCATIONAL SERVICE AREA OFFICE 2
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research were to: (1) examine the current conditions of school safety management, (2) classify the levels of safety management in schools using cluster analysis, and (3) propose guidelines for developing safety management systems according to the identified groups. The sample consisted of 94 school administrators under the Phetchaburi Primary Educational Service Area Office 2, obtained through stratified random sampling by district and simple random sampling within each stratum. The research instrument was a questionnaire on school safety management based on three major measures: prevention, promotion, and protection, including perceptions of problems and obstacles from various threats. Data were analyzed using descriptive statistics, inferential statistics, and K-Means Clustering analysis.
The findings were as follows: (1) Overall, schools demonstrated a high level of safety management, particularly in student support systems, organizational structure, and activities to enhance safety knowledge and awareness among stakeholders. However, safety information management remained at a level requiring improvement. Frequently encountered threats included bullying, student conflicts, cyber threats, and gambling. (2) The cluster analysis revealed three distinct groups with statistically significant differences at the .05 level: Group 1—low level; Group 2—fairly good level; and Group 3—very high level. and (3) Development guidelines for each group emphasize strengthening structures and personnel for the low-level group, enhancing information systems for the fairly good-level group, and promoting the very high-level group as model schools to disseminate best practices. These findings provide practical implications for formulating strategies and policies tailored to different school contexts, aiming to enhance safety management effectively and sustainably.
Article Details
References
กนกอร อุ่นสถานนท์. (2563). การบริหารด้านความปลอดภัยของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 2 กรุงเทพมหานคร. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์, 10(2), 1–14.
กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2546). พระราชบัญญัติคุ้มครองเด็กพ.ศ. 2546. ผู้แต่ง.
กรมสุขภาพจิต. (2564). แนวทางการจัดการปัญหาและส่งเสริมสุขภาพจิตเด็กและวัยรุ่นในสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข.
กฤษฎา ศรีสุชาติ. (2559). การพัฒนาตัวบ่งชี้และคู่มือโรงเรียนปลอดภัยของสถานศึกษา สังกัด สพฐ. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
จิระศักดิ์ สิมัด และ เจริญวิชญ์ สมพงษ์ธรรม. (2565). สภาพปัญหาและแนวทางพัฒนาการจัดการความปลอดภัยของนักเรียนในโรงเรียนมัธยมเขต 29. วารสารมหาจุฬาตานีปริทรรศน์, 4(8), 125–136.
ฉัตรชนก จงจิตต์. (2566). การประยุกต์ใช้วงจรคุณภาพ PDCA เพื่อพัฒนาคุณภาพการศึกษา.วารสารวิชาการศึกษา, 15(1), 45–60.
ชิษณุชา ขุนจง. (2563). การจัดการความเสี่ยงด้านความปลอดภัยในสถานศึกษา ระดับมัธยมศึกษา. สาระศาสตร์, 3(2), 287–300.
ปัญญ์ชิตา สมบัติเพิ่ม. (2565). แนวทางการดำเนินงานสถานศึกษาปลอดภัยของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากาฬสินธุ์. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
มหาวิทยาลัยมหิดล. ศูนย์วิจัยเพื่อสร้างเสริมความปลอดภัยและป้องกันการบาดเจ็บในเด็ก. (2562). รายงานการวิจัยและพัฒนาสื่อการเรียนรู้ความปลอดภัยในโรงเรียน. นครปฐม: มหาวิทยาลัยมหิดล.
วิทยา อยู่แจ่ม. (2566). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการความปลอดภัยในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร, 16(2), 161–177.
ศุภร ธนะภาณุ. (2564). การจัดการความปลอดภัยในโรงเรียนอนุบาลเอกชน จังหวัดปทุมธานี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 1(2), 234–245.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2561). แนวทางการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนในสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2564). คู่มือการดำเนินงานความปลอดภัยสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2564). คู่มือระบบสารสนเทศเพื่อการดูแลช่วยเหลือนักเรียน (Student Care and Support System). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2563). รายงานผลการสังเคราะห์งานวิจัยและพัฒนาแนวทางการดูแลช่วยเหลือนักเรียนแบบองค์รวม. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). รายงานการวิจัยและพัฒนาการสร้างเครือข่ายความร่วมมือในการดูแลช่วยเหลือนักเรียนอย่างมีประสิทธิภาพ. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สุชีรา ใจหวัง และ จันทรัศม์ ภูติอริยวัฒน์. (2561). การศึกษาการจัดการความปลอดภัยในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 1. วารสารบริหารการศึกษา มศว, 15(28), 50–61.
อดิศร ดีปานธรรม, ปรีชา ดิลกวุฒิสิทธิ์, และ กิตติวงค์ สาสวด. (2562). การพัฒนารูปแบบการจัดการด้านความปลอดภัยแบบมีส่วนร่วมในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารบริหารการศึกษา มศว, 16(31), 66–75.
Cohen, J. A., & Mannarino, A. P. (2008). Trauma-focused cognitive behavioral therapy for children and adolescents: An empirical review. Journal of Interpersonal Violence, 23(1), 164–182.
Deming, W. E. (1986). Out of the crisis. MIT Press.
GADRRRES. (2022). Comprehensive school safety framework 2022–2030. Global Alliance for Disaster Risk Reduction and Resilience in the Education Sector.
International Institute for Educational Planning. (2019). Safety, resilience and social cohesion: A guide for education sector planners. UNESCO.
ISO. (2018). ISO 31000:2018 risk management — Guidelines. International Organization for Standardization.
Quarantelli, E. L. (2006). The sociology of disasters: A social-scientific approach to emergency management. International Journal of Mass Emergencies and Disasters, 24(1), 51–78.
Shiwaku, K., & Shaw, R. (2016). Disaster risk reduction in school curricula: Case studies from thirty countries. Springer.
UNESCO. (2020). Global education monitoring report 2020: Inclusion and education – All means all. UNESCO Publishing.
United Nations Children’s Fund (UNICEF). (2018). Annual report 2018. UNICEF.
World Bank. (2021). The World Bank annual report 2021: From crisis to green, resilient, and inclusive recovery. World Bank.
