กิจกรรมการพัฒนาหนังสืออิเล็กทรอนิคส์ในเนื้อหาภูมิปัญญาท้องถิ่นสำหรับนักเรียนประถมศึกษา

Main Article Content

บุษราคัม อินทสุก
พจนารถ นุกูลคาม
ชนนิกานต์ เครือยิ้ม

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ประเมินความรู้ด้านหลักต่อการสร้างหนังสืออิเล็คทรอนิคส์ในเนื้อหาภูมิปัญญาท้องถิ่นสำหรับนักเรียนประถมศึกษาโดยนักศึกษาวิชาชีพครู และ2. ศึกษาผลการประเมินตนเองของนักศึกษาต่อความสามารถในการสร้างหนังสืออิเล็คทรอนิคส์ในเนื้อหาภูมิปัญญาท้องถิ่น วิจัยเชิงปฏิบัติการนี้ใช้แผนวิจัยกึ่งทดลองแบบใช้กลุ่มทดลองกลุ่มเดียววัดผลก่อนและหลังเรียน กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยครั้งนี้เป็นนักศึกษาประกาศนียบัตรบัณฑิตวิชาชีพครู ชั้นปีที่ 2 ที่กำลังศึกษาในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2568 จำนวน 65 คน ได้มาด้วยเลือกแบบเจาะจง กำหนดคุณสมบัติเป็นนักศึกษาลงทะเบียนเรียนในรายวิชาการฝึกประสบการณ์วิชาชีพ ที่ปฏิบัติการสอนในชั้นประถมศึกษา เครื่องมือในการวิจัยครั้งนี้ประกอบด้วย แผนการจัดการรู้การสร้างหนังสืออิเล็คทรอนิคส์ มีค่าความสอดคล้อง 4.33 แบบทดสอบก่อนและหลังเรียน มีค่าความสอดคล้อง 0.87 และแบบประเมินตนเองต่อการออกแบบหนังสืออิเล็คทรอนิคส์ในเนื้อหาภูมิปัญญาท้องถิ่น มีค่าความสอดคล้อง  0.81 การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบ ที แบบไม่เป็นอิสระต่อกัน  


ผลการวิจัย พบว่า 1. ผลการประเมินความรู้ด้านการสร้างหนังสืออิเล็คทรอนิกส์ของนักศึกษากลุ่มตัวอย่างมีคะแนนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ 0.05 และ 2. ผลการประเมินตนเองของนักศึกษากลุ่มตัวอย่างในภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( =4.48, S.D. =0.48) gเมื่อพิจารณารายด้าน พบว่าผลการประเมินตนเองด้านการสร้างสรรค์การเรียนรู้ด้วยตนเอง อยู่ในระดับมาก ( =4.41, S.D. =0.49) ด้านการเชื่อมโยงความรู้ อยู่ในระดับมาก ( =4.48, S.D. =0.48) และด้านการเรียนรู้ตลอดชีวิต อยู่ในระดับมากที่สุด ( =4.53, S.D. =0.48) ผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่าการสร้างหนังสืออิเล็คทรอนิกส์สร้างความรู้ด้านวิชาชีพครูและทักษะเทคโนโลยีของนักศึกษาวิชาชีพครู รวมถึงส่งเสริมการบูรณาการความรู้และการสร้างสมรรถนะของผู้เรียนในด้านการเรียนรู้ตลอดชีวิต

Article Details

ประเภทบทความ
บทความ

เอกสารอ้างอิง

กนกรัตน์ จิรสัจจากุล และ ณมน จีรังสุวรรณ. (2561). การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้ด้วยทฤษฎีการเรียนรู้แบบสร้างความรู้นิยมและทฤษฎีการเชื่อมโยงความรู้เพื่อการสร้างนวัตกรรม แบบประสบการณ์จริง. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี, 7(2), 54-67.

กระทรวงศึกษาธิการ. (2566). นโยบายและจุดเน้นของกระทรวงศึกษาธิการ ประจำปี งบประมาณพ.ศ. 2567. ข่าว ศธ. 360 องศา วันที่เผยแพร่ 4 มกราคม 2566. moe.go.th/360policy3-and-focus-moe-fiscal-year-2024.

จิตติรัตน์ แสงเลิศอุทัย. (2565). ทฤษฎีการเรียนรู้สู่การพัฒนาบทเรียนออนไลน์. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี, 11(1), 3-13.

ธราพงษ์ การกระโทก. (2565). กระบวนทัศน์การพัฒนาหลักสูตรเชิงสร้างสรรค์องค์ความรู้ในวิชาสังคมศึกษาของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายเพื่อรองรับโครงการเขตระเบียงเศรษฐกิจภาคตะวันออก (EEC). วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 33(1), 15-40.

ปรมะ แขวงเมือง. (2561). ผลการใช้นวัตกรรมการเรียนรู้ตามแนวทฤษฎีคอนสตรัคติวิสต์ที่ ส่งเสริมการสร้างความรู้และการคิดสร้างสรรค์ในศตวรรษที่ 21 สำหรับนักศึกษาระดับอุดมศึกษา. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 10(1), 175-184.

สุทธิพร แท่นทอง. (2563). ทฤษฎีและการเรียนรู้ในโลกดิจิทัล: ทฤษฎีเชื่อมโยงความรู้และการเรียนรู้แบบผสมผสาน. วารสารสวนสุนันทาวิชาการและวิจัย, 14(1), 75-88.

สุภัค ฟักเงิน, สกนธ์ชัย ชะนูนันท์ และ วิภารัตน์ เชื้อชวด ชัยสิทธิ์. (2567). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ตามแนวทฤษฎีคอนเน็คติวิสต์ที่เน้นการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อส่งเสริมสมรรถนะการสื่อสารทางวิทยาศาสตร์สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(4), 578-593.

สำนักวิชาการ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2567). Hot Issue: Soft Power กับการท่องเที่ยวไทย. เรียกใช้เมื่อ 12 เมษายน 2568 จาก prt.parliament. go.th/service/api/core/bitstreamsd87c5913-7eb5-408a-b1cf-d62acb5b90ba/content.

ศิริพร น้อยอำคา. (2561). รูปแบบหนังสืออิเล็กทรอนิกส์แบบมีปฏิสัมพันธ์. วารสารมนุษศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 37(2), 182-193.

วิชัย วงษ์ใหญ่ และ มารุต พัฒผล. (2563). Soft Power All Education: การสร้างสรรค์นวัตกรรม. กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

อัจฉรา เสาร์เฉลิม และ จุฑามาศ บัตรเจริญ. (2562). การพัฒนาหนังสืออิเล็กทรอนิกส์หลักและวิธีสอนกระบี่กระบอง. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 47(2), 529-543.

อติพร เกิดเรือง. (2565). การจัดการเรียนรู้ตลอดชีวิตเพื่อพัฒนาคุณลักษณะผู้เรียนไทยยุค 4.0. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยวิทยาเชิงพุทธ, 7(2), 164-185.

อิงอร เนตรานนท์. (2563). พลังอำนาจแห่งชาติซอฟต์เพาเวอร์ของไทยในศตวรรษที่ 21. วารสารสถาบันวิชาการป้องกันประเทศ, 11(1), 11-47.

Alam, A. (2023). Connectivism Learning Theory and Connectivist Approach in Teaching and Learning: A Review of Literature. Bhartiyam International Journal of Education & Research, A quarterly peer reviewed international journal of Research & Education, 12(II), 1-15.

Cloke, H. (2024). Connectivism Learning Theory: Your Guide to Learning in the Digital Age. Retrieved April 12, 2025 from https://www.growthenginee ring.co.uk/connectivism-learning-theory/.

Olusegun, S. B. (2015). Constructivism Learning Theory: A paradigm for teaching and learning. IOSR Journal of Research & Method in Education (IOSR Journal of Research & Method in Education (IOSR-JRME) e-ISSN:2320- 7388. 5(6), 66-70.

Shrivastava, A. (2018). Using Connectivism Theory and Technology for Knowledge Creation in Cross-cultural Communication. Research in Learning Technology. 26(2061). 1-16.