ปัจจัยส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมสำหรับกลุ่มนักท่องเที่ยว แบบ Solo Travel ในจังหวัดตาก
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับความคิดเห็นของนักท่องเที่ยวแบบ Solo Travel ต่อปัจจัยที่ส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดตาก 2) ศึกษาระดับความตั้งใจท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของนักท่องเที่ยวแบบ Solo Travel ในจังหวัดตาก 3)วิเคราะห์อิทธิพลของปัจจัยที่ส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ที่มีต่อความตั้งใจท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของนักท่องเที่ยวแบบ Solo Travel ในจังหวัดตาก เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ประชากรและกลุ่มตัวอย่าง คือ นักท่องเที่ยวคนไทยและชาวต่างชาติ จำนวน 400 คน โดยใช้แบบสอบถามในการเก็บรวบรวมข้อมูล สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล หาค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการถดถอยพหุคูณแบบ Enter Multiple Regression Analysis
ผลการวิจัยพบว่า
1) ระดับความคิดเห็นปัจจัยส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยรวมอยู่ในระดับมาก (Mean = 4.17, SD = 0.813) พบว่า ผู้ตอบแบบสอบถามให้ความสำคัญด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ เทศกาลและกิจกรรมวัฒนธรรม การตลาดสำหรับนักท่องเที่ยวเดี่ยว การให้ข้อมูลและการตีความที่พักที่เหมาะกับ Solo Travel การเข้าถึงแหล่งท่องเที่ยว เทคโนโลยีและบริการดิจิทัล การมีส่วนร่วมของชุมชน ความปลอดภัยต่อการเดินทางเดี่ยว ความคุ้มค่าของประสบการณ์ ความแท้จริงของวัฒนธรรม และความยั่งยืนและการเคารพวัฒนธรรม ตามลำดับ
2) ระดับความคิดเห็นเกี่ยวกับความตั้งใจท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของนักท่องเที่ยว Solo Travel ในจังหวัดตาก โดยรวมอยู่ในระดับมาก (Mean = 4.22, SD = 0.794)
3) การวิเคราะห์อิทธิพลของปัจจัยที่ส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ที่มีต่อความตั้งใจท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของนักท่องเที่ยวแบบ Solo Travel ในจังหวัดตาก พบว่า ด้านการเข้าถึงแหล่งท่องเที่ยว ด้านการมีส่วนร่วมของชุมชน ด้านการตลาดสำหรับนักท่องเที่ยวเดี่ยว ด้านเทคโนโลยีและบริการดิจิทัล ด้านเทศกาลและกิจกรรมวัฒนธรรม ด้านความคุ้มค่าของประสบการณ์ และด้านความยั่งยืนและการเคารพวัฒนธรรม ส่งผลต่อความตั้งใจท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของนักท่องเที่ยวแบบ Solo Travel ขณะที่ด้านความแท้จริงของวัฒนธรรม ด้านการให้ข้อมูลและการตีความ ด้านความปลอดภัยต่อการเดินทางเดี่ยว และด้านที่พักที่เหมาะกับ Solo Travel ไม่ส่งผลอย่างมีนัยสำคัญ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กิตติพงศ์ ศรีอรุณ. (2565). พฤติกรรมการท่องเที่ยวแบบ Solo Travel ของนักท่องเที่ยวชาวไทย. วารสารการจัดการการท่องเที่ยว, 9(1), 1–15.
กมลวรรณ มณีวงศ์. (2563). ปัจจัยด้านวัฒนธรรมที่ส่งผลต่อการตัดสินใจท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวไทย. วารสารการท่องเที่ยวไทย, 16(2), 45–59.
นฤมล สวัสดิ์ศรี, & มัสลิน ปูนอน. (2562). ศึกษาแนวทางการพัฒนาธุรกิจท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดมหาสารคามเพื่อไปสู่เมืองเศรษฐกิจสร้างสรรค์. ใน วิทยานิพนธ์สาขาวิชาบริหารธุรกิจเกษตร คณะเทคโนโลยีการเกษตร. มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
นฤมล ศรีสวัสดิ์. (2564). แรงจูงใจเชิงวัฒนธรรมและความตั้งใจท่องเที่ยวเมืองเก่าอยุธยา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 18(1), 112–123.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2549). การพัฒนาและการอนุรักษ์แหล่งท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: เพรส แอนด์ ดีไซน์ จำกัด.
มณฑิรา ธรรมจารีย์ ซิมิซ. (2566). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจซื้อการท่องเที่ยวชุมชนเชิงชาติพันธุ์ในประเทศไทยของนักท่องเที่ยวกลุ่ม Solo Female หลังโควิด-19. ใน วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
มติชน. (2565). เปิดฤดูกาลท่องเที่ยวไฮซีซั่น SOLO TRAVEL เทรนด์เที่ยวคนเดียวที่ยังฮิต. เรียกใช้เมื่อ 12 กันยายน 2568 จาก https://www.matichon.co.th/lifestyle/ news_3639186
วันชนะ จูบรรจง และคณะ. (2564). การส่งเสริมการท่องเที่ยวจังหวัดตากโดยใช้เทคโนโลยีเสมือนจริง. JIST Journal of Information Science and Technology, 11(1), 56–64.
สิริพักตร์ พรหมเวค. (2562). ปัจจัยที่กำหนดการตัดสินใจซื้อหนังสือพัฒนาตนเองของประชากรในเขตกรุงเทพมหานคร. ใน ค้นคว้าอิสระเศรษฐศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุทธ์สินี นิทัศน์เอก. (2561). รูปแบบการดำเนินชีวิตและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวคุณภาพจากทวีปยุโรปในพื้นที่ไทยแลนด์ริเวียร่า จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. ใน การค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
หริรักษ์ จันทิมะ, & คเชนทร์ วัฒนะโกศล. (2563). แนวทางเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวอำเภอแม่สอด อำเภอพบพระ อำเภอแม่ระมาด เพื่อรองรับการขยายตัวของระเบียงเศรษฐกิจตะวันออก–ตะวันตกเขตเศรษฐกิจพิเศษ “นครแม่สอด”. วารสารสังคมศาสตร์วิชาการ, 13(1), 99.
อรรถกฤต จันทร, และคณะ. (2566). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวของประเทศไทยเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวกลุ่มที่เดินทางท่องเที่ยวโดยลำพัง (Solo Travel). ใน ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการอุตสาหกรรมการบริการและการท่องเที่ยว. มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
อัจฌิรา ทิวะสิงห์, และคณะ. (2563). การศึกษามิติการท่องเที่ยวคนเดียวของผู้หญิงในสังคมไทย. วารสารรังสิตบัณฑิตศึกษาในกลุ่มธุรกิจและสังคมศาสตร์, 8(1), 159.
Ajzen, I. (1991). The theory of planned behavior. Organizational Behavior and Human Decision Processes, 50(2), 179–211.
Bianchi, R. (2021). Solo travel motivations and safety perception. Annals of Tourism Research, 89, 103–123.
Chandralal, L., & Valenzuela, F. (2015). Memorable Tourism Experiences of International Visitors in Sri Lanka.
Chiang, L. (2020). Solo travel behavior in Asian tourists. Asia Pacific Journal of Tourism Research, 25(7), 643–657.
Jordan, F., & Gibson, H. (2005). “We're not stupid…”: Women's experiences of solo travel. Tourism Review International, 9(2),195-211.
Kim, J., & Lee, H. (2019). Factors influencing solo travel intention in the digital era. Journal of Hospitality and Tourism Insights, 8(11), 124–141.
Lam, T., & Hsu, C. H. (2006). Predicting behavioral intention in tourism. Journal of Travel & Tourism Marketing, 21(1), 45–55.
Marques, L., & Reis, A. (2020). Digital technology and cultural tourism decision-making. Tourism Management Perspectives, 24,86-93
McKercher, B., & du Cros, H. (2002). Cultural Tourism: The Partnership Between Tourism and Cultural Heritage Management. Routledge is an imprint of the Taylor & Francis Group, an informa business.
Richards, G. (2018). Cultural tourism: A review of recent research and trends. Journal of Tourism Sciences, 42(1), 11–30.
The Ranking. (2568). สถิติการท่องเที่ยว 17 อันดับจังหวัดภาคเหนือ เดือนมกราคม–เดือนมิถุนายน 2568. เรียกใช้เมื่อ 12 กันยายน 2568 จาก https://www.facebook. com/100068055956841/posts
Wilson, E., & Little, D. (2008). The solo female travel experience. Tourism Review International, 12(2), 161–174.
