ศึกษาพุทธวิธีการสื่อสารเพื่อเสริมสร้างความสุขในยุคดิจิทัล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์คือ 1) เพื่อศึกษาความรู้เกี่ยวกับการสื่อสารในยุคดิจิทัล 2) เพื่อศึกษาพุทธวิธีการสื่อสารเพื่อสร้างความสุขในยุคดิจิทัล เป็นการวิจัยเชิงเอกสาร (Documentary Research) เก็บข้อมูลจากการค้นคว้าจากเอกสาร ตำราวิชาการ หนังสือ งานวิทยานิพนธ์ งานวิจัยที่เกี่ยวกับพุทธวิธีการสื่อสารในยุคดิจิทัล วิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีการวิเคราะห์เชิงพรรณนา ตามกรอบการวิจัย 2 มิติคือการสื่อสาร SMCR Model และเทคโนโลยีดิจิทัล
ผลการวิจัยพบว่า 1) การสื่อสารในยุคดิจิทัลเป็นการสื่อสารผ่านอินเทอร์เน็ตและเทคโนโลยีดิจิทัล โดยมีองค์ประกอบสำคัญ ได้แก่ ผู้ส่งสาร สาร ช่องทางการสื่อสาร และผู้รับสาร มีการใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการสื่อสาร ผู้คนจึงจำเป็นต้องมีทักษะการรู้เท่าทันดิจิทัลและใช้เทคโนโลยีอย่างมีจริยธรรม ขณะที่องค์กรต่าง ๆ ต้องปรับตัวให้สอดคล้องกับโลกดิจิทัลอย่างต่อเนื่อง
2) พุทธวิธีการสื่อสารเพื่อสร้างความสุขในยุคดิจิทัลเป็นการบูรณาการหลักพุทธธรรมการสื่อสารสมัยใหม่และเทคโนโลยีดิจิทัลเข้าด้วยกัน โดยพระสงฆ์ทำหน้าที่เป็นผู้ส่งสาร ใช้หลักธรรมเป็นเนื้อหา และใช้สื่อดิจิทัลกับอินเทอร์เน็ตเป็นช่องทางในการเผยแผ่สู่พลเมืองดิจิทัล ควบคู่กับการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อสนับสนุนการเผยแผ่พระพุทธศาสนาและเสริมสร้างความสุขแก่สังคม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กิตติภพ สุทธิ์อารีย์. (2564). การสื่อสารดิจิทัลกับพฤติกรรมการรับสื่อของประชาชนไทย. วารสารนิเทศศาสตร์ปริทัศน์. 25(2), 15–28.
ฉันทนา รวงผึ้ง. (2563). การสร้างความสุขอย่างยั่งยืนเชิงพุทธบูรณาการ. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 7(3), 1- 16.
ประสิทธิ์ พฤกษาจารสิริ. (2560). พระพุทธศาสนากับโลกดิจิทัล. เรียกใช้เมื่อ 26 พฤษภาคม 2567 จาก https://www.matichon.co.th/columnists/news_426555
พระเมธีธรรมาภรณ์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2563). พระพุทธศาสนากับสังคมไทยในยุคดิจิทัล.กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. หน้า 112.
พระครูสิริธรรมบัณฑิต (ภาณุวัฒน์ แสนคำ). (2564). รูปแบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ไทยในยุคดิจิทัล. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 4(2), 85–97.
พระพรมบัณฑิต (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2564). พุทธวิธีการสอนในยุคดิจิทัล. เรียกใช้เมื่อ 20 พฤษภาคม 2567 จาก https://www.youtube.com
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2548). การสื่อภาษาเพื่อเข้าถึงสัจธรรม. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิปัญญาประทีป.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2550). คนไทยกับเทคโนโลยี. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพมหานคร: บริษัทพิมพ์สวย จำกัด.
วรวรรณ ชาญด้วยวิทย์. (2563). ตามติดเรื่องความสุขของคนไทย. เรียกใช้เมื่อ 3 พฤษภาคม 2567 จาก https://tdri.or.th/2020/11/the-happiness-survey
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2555). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. หน้า 215.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี พ.ศ. 2561-2580. เรียกใช้เมื่อ 2 พฤษภาคม 2567 จากhttps://www.ratchakit cha.soc.go.th/.PDF
Berlo, D. K. (1960). The process of communication: An introduction to theory and practice. New York, NY: Holt, Rinehart and Winston.
Campbell, H. A. (2020). Digital creatives and the rethinking of religious authority. London: Routledge.
Kasinathan, S., Mustapha, R. S., & Manickam, R. (2022). Digital literacy and digital citizenship among students in higher education. International Journal of Interactive Mobile Technologies, 16(7), 45–58.
