Strengthening the capacity to develop community enterprise groups in weaving rice baskets. Ban Kham Phatthana, Ban Phue Subdistrict, Phon Phisai District, Nong Khai Province
Keywords:
Rice Basket from Ban Kham Phatthana, Community Enterprise for Woven Rice Baskets, Development of Basket Weaving Community Enterprise GroupAbstract
This qualitative research was conducted with the primary objectives of investigating operational obstacles, analyzing business potential, and proposing strategic guidelines for product development and management within the Ban Kham Pattana Rice Basket Weaving Community Enterprise, located in Ban Phue Subdistrict, Phon Phisai District, Nong Khai Province. The researcher utilized a purposive sampling method to select 23 key informants, comprising 20 community members and 3 local leaders. Data collection was executed through a comprehensive methodology involving in-depth interviews, field observations, and focus group discussions, followed by a rigorous content analysis process. The research findings initially indicate significant obstacles, including an organizational structure that fails to encompass all necessary missions and a distinct lack of proactive management systems. Furthermore, the enterprise faces challenges in adapting to digital transformation, labor shortages, and a deficiency in modern labor-saving machinery, while personnel specifically lack essential skills in accounting, value-added product design, and strategic management. Regarding operational potential, the study identifies strengths in inclusive management, where members participate in decision-making, collective bamboo reforestation, and the maintenance of strong inter-village alliances. The enterprise also benefits from financial stability derived from internal savings funds and government support, alongside a communal culture of mutual assistance and an eagerness to utilize online media for knowledge acquisition to maintain competitive quality standards. Finally, the proposed development guidelines recommend adhering to the 4P’s marketing mix framework by diversifying raw materials, streamlining production to minimize costs, and enhancing product aesthetics to increase market value. This strategy includes expanding into digital marketplaces, offering member-exclusive discounts, and ensuring superior service for all customer segments. Ultimately, management guidelines emphasize fostering a continuous learning environment, encouraging active member participation, and strategically linking local wisdom with professional networks to ensure long-term sustainability.
References
กชพร ชื่นจันทร์, ปรเมษฐ์ บุญนำศิริกิจ, และสนิทนุช นิยมศิลป์. (2567). ความสัมพันธ์เชิงสาเหตุ ระหว่างภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลง การมีส่วนร่วมของสมาชิก และนวัตกรรมผลิตภัณฑ์ที่ส่งผลต่อการดำเนินงานของวิสาหกิจชุมชนหลังการแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ของวิสาหกิจชุมชน ในเขตพื้นที่ภาคใต้ ฝั่งอันดามัน. วารสารศิลปการจัดการ, 8(2), 142-162.
กมลชนก ชัยศิรินวกาญจน์. (2562). กลยุทธ์ส่วนประสมทางการตลาดเครื่องเงินในชุมชนพระบาทห้วยต้ม ตำบลนาทราย อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่).
กอพร ต่อวัฒนกิจกุล. (2560). การศึกษาบทบาทการมีส่วนร่วมในการจัดการศึกษาขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดจันทบุรี ระยอง และตราด (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี).
กฤษดา เชียรวัฒนสุข, กุลสตรี ทองสุข, มณฑาทิพย์ สังขทิม, กมลชนก ชูราษฎร์, และธีทัต ตรีศิริโชติ. (2565). ปัจจัยคุณค่าตราสินค้า และส่วนประสมทางการตลาดที่มีต่อการตัดสินใจซื้อซ้ำผลิตภัณฑ์น้ำพริกเผาไทย ผ่านร้านสะดวกซื้อ 7-Eleven ของผู้บริโภคในจังหวัดปทุมธานี. วารสารวิทยาการ จัดการปริทัศน์, 24(3), 33-44.
คมเขต เพ็ชรรัตน์, วันดี พินิจวรสิน, และอรศิริ ปาณินท์. (2561). การอนุรักษ์และสร้างสรรค์หัตถกรรมจักสานของศูนย์ส่งเสริมฝีมือจักสานด้วยไม้ไผ่ ในอำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 11,(2), 198-214.
คณาธิศ เนียมหอม. (2564). การพัฒนาเครื่องจักตอกไม้ไผ่เพื่อเพิ่มศักยภาพการผลิตสำหรับงานหัตกรรมชุมชน อำเภอบุณฑริก จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และนวัตกรรม, 2(5), 19-27.
ชลิตา เจริญเนตร, รัชนีกร จัตุกูล, และกุลกันยา ศรีสุข. (2568). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการขยายโอกาสทางธุรกิจในยุคดิจิทัลของกลุ่มวิสาหกิจชุมชน จังหวัดบุรีรัมย์. วารสารสหวิทยาการจดการมหาวิทยาลัยราชภัฏ บุรีรัมย์, 9(1), 114-126.
ไตรมาศ พูลผล, ศักดิ์ดา สุภาพ, ณัฐกิตต์ อยู่ด้วง, และธนธร ชื่นยินดี. (2567). การพัฒนาและยกระดับผู้ ประกอบการชุมชนเศรษฐกิจฐานราก จังหวัดนครปฐม. วารสารพุทธศาสตร์ มจร. อุบลราชธานี, 6(3), 2361-2380.
นภดล ร่มโพธิ์. (2565). การบริหารจัดการเชิงกลยุทธ์และการบัญชีบริหารสำหรับผู้ประกอบการชุมชน (พิมพ์ครั้งที่ 2). โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
บุผาชาติ จันทร์หอม. (2564). แนวทางการพัฒนาการมีส่วนร่วมของประชาชน ในการจัดการน้ำสู่ความยั่งยืน. Journal of Roi Kaensarn Academi, 6(6), 340-356.
เบญริสา ตันเจริญ. (2567). การพัฒนาช่องทางการตลาดดิจิทัลของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนแม่บ้านเกษตรกรสวนเก้าแสน ตำบลบางปลา อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ. วารสารบริหารธุรกิจศรีนครินทรวิโรฒ, 15(1), 30-47.
ปาริชาต สถาปิตานนท์. (2562). การเสริมสร้างศักยภาพและการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในสังคมฐานราก. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณ์.
พรธิดา เทพประสิทธิ์, และสวรรยา ธรรมอภิพล. (2562). เกาะกก ต้นแบบชุมชนเชิงนิเวศรักษ์สิ่งแวดล้อม. วารสารการเมืองการบริหาร และกฎหมาย, 11(1), 231-252.
พระโกศล มณิรตนา, และพระมหาสุดใจ ชยวุฑฺโฒ. (2566). การเสริมสร้างศักยภาพวัฒนธรรมชุมชนวิถีพุทธตามแนวชายแดน จังหวัดเลย. วารสารพุทธนวัตกรรม และการจัดการ, 6(3), 27-42.
พระพันธวัฒน์ ธมฺมวฑฺฒโน (ภูมิรัง), และวิทยา ทองดี. (2565). สังคมไทยกับการพัฒนาแบบยั่งยืน ตามแนวพระพุทธศาสนา. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 7(3), 301-314.
มริสา พุทโกสิทธิ์, จิตติมา ดำรงวัฒนะ, อุดมศักดิ์ เดโชชัย, และเดโช แขน้ำแก้ว. (2563). แนวทางการอนุรักษ์ องค์ ความรู้ ในการผลิตเครื่องจักสานไม้ไผ่ในชุมชน กรณีศึกษา กลุ่มจักสานไม้ไผ่ หมู่ที่ 5 ชุมชนบ้านท่าช้าง ตำบลช้างซ้าย อำเภอพระพรหม จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 3(1), 57-67. https://so07.tci-thaijo.org/index.php/JSSD/article/view/147
มาลินี คำเครือ และธีระพันธ์ โชคอุดมชัย. (2562). กลยุทธ์การสื่อสารการตลาดออนไลน์ที่มีผลต่อพฤติกรรมการซื้อสินค้าโอทอป ผ่านสื่อสังคมออนไลน์ของผู้บริโภคในจังหวัดกาญจนบุรี. วารสารวิจัยราชภัฏกรุงเก่า สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 6(1), 1–8. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/rdi-aru/article/view/186630
วิไลลักษณ์ วงค์ชัย, ธนภัทร กันทาวงค์, พีระพล ศรีวิชัย, และทิพย์สุดา ฟองสมุทร. (2568). การพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุมชนด้วยภูมิปัญญาท้องถิ่นแบบมีส่วนร่วม เพื่อลดค่าใช้จ่ายครัวเรือน ตำบลทุ่งก่อ อำเภอ เวียงเชียงรุ้ง จังหวัดเชียงราย. วารสารสหวิทยาการ เพื่อการพัฒนามหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์, 15(1). 1-17.
ศรวัสย์ สมสวัสดิ์, ธนโชค ธิเขียว, และเจนนภนต์ ภาคภูมิ. (2568). แนวทางการพัฒนาวิสาหกิจชุมชนอย่าง ยั่งยืน: กรณีศึกษา กลุ่มแปรรูปข้าว และผลไม้น่าน. Lanna Academic Journal of Social Science, 2(2), 1-17.
สัญญาศรณ สวัสดิ์ไธสง. (2567). การบริหารจัดการแบบมีส่วนร่วม: แนวทางการสร้างพลังความร่วมมือใน องค์การ. วารสารการบริหารการจัดการและการพัฒนาที่ยั่งยืน, 2(4), 841-852.
สุชาติ อํานาจวิภาวี, ศิริวัฒน์ เปลี่ยนบางยาง, เพ็ญศรี ฉิรินัง, และจิระพันธ์ สกุณา. (2563). นโยบายของภาครัฐในการส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมให้เกิดความยั่งยืน. วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ,มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์, 8(2), 56–66.
เสรี พงศพิศ. (2552). คู่มือการทำวิสาหกิจชุมชน.พลังปัญญา.
เสรี พงศ์พิศ. (2563). ฐานคิดวิสาหกิจชุมชน: จากปรัชญาสู่การปฏิบัติเพื่อความยั่งยืน. สถาบันส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน.
อาชว์บารมี มณีตระกูลทอง, และฑริดา ใบเกษม. (2563). การพัฒนาการตลาดภายใต้แนวคิดไทยแลนด์ 4.0 สู่การเป็น Premium OTOP ของกลุ่มหัตถกรรมจักสานไม้ไผ่ชุมชนบ้านป่าบง อ. สารภี จ. เชียงใหม่. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, 8(1), 227-237.
อนุกูล ไชยโคตร, วันชัย สุขตาม, และจิรายุ ทรัพย์สิน. (2568). การมีส่วนร่วมด้านการเมืองท้องถิ่นของ ประชาชนในเขตพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลปราสาท อำเภอขุขันธ์ จังหวัดศรีสะเกษ. วารสาร วิชาการบัณฑิตศึกษา, 3(2), 46-58.
อนุรัตน์ อนันทนาธร. (2564). การจัดการความมั่นคงของวิสาหกิจชุมชน ตามแนวคิดปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง. วารสารการเมืองการบริหาร และกฎหมาย, 11(3), 683-703.
Cohen, J. M., & Uphoff, N. T. (1977). Rural development participation: Concepts and measures for project design, implementation and evaluation. Rural Development Committee, Center for International Studies, Cornell University.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Integrated Innovation Development Management Journal

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.