Adjustment of coconut planters and middlemen in the Ai - Robotics era: a case study of farmers and coconut washes in Song Buri-Sri Mahasamut area
Keywords:
coconut planters, middlemen, the adjustment of the local enterpriseAbstract
This research illustrates the relationship between coconut farmers and middlemen in the 3 dimensions; economic, social and cultural of Samut Songkhram Province and Samut Sakhon. The research data was collected under qualitative research methods. The analysis and data classification were using a qualitative research method such as narrative analysis.
The study found that the adaptation of coconut farmers and middlemen involved a process of adjusting to various changing circumstances over time. They recognized the issues arising from the resulting impacts and adapted to the specific situations. They learned to address these problems by drawing upon their experiences, local wisdom, accumulated knowledge, management skills, and by modifying their approaches and methods in response to the changing times. This was done to survive and align with the evolving way of life. The relationship between coconut farmers and middlemen is characterized by a fusion of interests, and they actively support each other in the continuity of the coconut cultivation profession. This partnership has endured for many generations, spanning a long period in history. It has transformed into a way of life, a tradition, and a cultural aspect in the eyes of the coconut farmers.
In the age of AI-Robotics, both coconut farmers and middlemen have adapted to survive, but the middlemen have shown a greater capacity to align themselves with this technological era while coconut farmers have made fewer changes and continue to rely on traditional methods in coconut farming. Therefore, The government and private sectors or related parties should develop the potential of coconut farmers to be able to compete and have stable career advancement as well as promote projects and activities to create awareness of global changes.
References
กนกวรา พวงประยงค์. (2561). บทบาทของเศรษฐกิจสร้างสรรค์และพฤติกรรมเชิงสร้างสรรค์ในการพัฒนา ยกระดับวิสาหกิจชุมชนไทย. วารสารพัฒนศาสตร์, 1(1), 220–252.
กุลทัต หงส์ชยางกูร, และปรัชญานันท์ เที่ยงจรรยา. (ม.ป.ป.). การสร้างและการบริหารเครือข่าย. สงขลา: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
จำนงค์ แรกพินิจ. (2537). แชร์แรงงาน: ความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรมของชาวบ้านภาคใต้. สงขลา: สถาบันทักษิณคดีศึกษา.
ฉัตรทิพย์ นาถสุภา. (2550). เศรษฐกิจหมู่บ้านไทยในอดีต (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: สร้างสรรค์.
ฉัตรทิพย์ นาถสุภา. (2551). ประวัติศาสตร์เศรษฐกิจไทย (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: ส.เจริญ.
ชลิตา บัณฑุวงศ์, และอนุสรณ์ อุณโณ. (2546). พลวัตเศรษฐกิจชุมชนหมู่บ้านภาคใต้ตอนบนฝั่งตะวันออก: กรณีศึกษา 4 พื้นที่. กรุงเทพฯ: สถาบันวิถีทรรศน์.
ณรงค์ เพชรประเสริฐ, และพิทยา ว่องกุล. (2552). วิสาหกิจชุมชน: กลไกเศรษฐกิจฐานราก (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: เอดิสันเพลส โปรดักส์.
พิชัย จาวลา. (2563). จุดต่าง VI & ทฤษฎีผลประโยชน์ กับ พิชัย จาวลา [Video]. YouTube. https://www.youtube.com/watch?v=u08g6iMvnzA
พิริยะ ผลพิรุฬห์. (2556). เศรษฐกิจสร้างสรรค์กับการพัฒนาประเทศไทย. วารสารเศรษฐศาสตร์ปริทรรศน์ สถาบันพัฒนศาสตร์, 7(1), 1-69.
มะลิ ทิพพ์ประจง, และนิพนธ์ ทิพย์ศรีนิมิต. (2562). อำนาจผลประโยชน์ทางการเมือง. วารสาร มจร เพชรบุรีปริทรรศน์, 2(2), 16-32.
มานะ นาคำ, และสมชัย ภัทรธนานันท์. (2560). ผู้ประกอบการชาวสวนลุ่มน้ำแม่กลอง [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ระพีพรรณ ภู่ผกาพันธ์พงษ์ ตัณฑรัตน์. (2556). เศรษฐกิจสร้างสรรค์กับวัฒนธรรมไทย. วารสารการอาชีวะและ เทคนิคศึกษา, 3(5), 1–13.
รุจเรขา วิทยาวุฑฒิกุล, และน้ำทิพย์ วิภาวิน. (2555). การวิเคราะห์เครือข่ายทางสังคมกับงานวิจัยทางสารสนเทศ ศาสตร์. วารสารบรรณศาสตร์ มศว, 5(2), 126–140.
เรณู เล็กนิมิตร, และเนาวรัตน์ ผ่องพุทธ. (2565). นำคิด นำทำ อย่างบางคนที. กรุงเทพฯ: สำนักสนับสนุนสุขภาวะ ชุมชน (สำนัก 3), สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.).
วีรพงษ์ พวงเล็ก. (2560). การแลกเปลี่ยนระหว่างผู้นำกับผู้ตามและความผูกพันขององค์การของครูโรงเรียน มัธยมศึกษาในจังหวัดนครปฐม [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศูนย์ปฏิบัติการต่อต้านการทุจริต กระทรวงแรงงาน. (2560). คู่มือผลประโยชน์ทับซ้อนและมาตรการป้องกันการ ทุจริตและประพฤติมิชอบ. https://url.in.th/qAOhV
สถาบันวิทยาการจัดการ บริษัท ทริส คอร์ปอเรชั่น จำกัด. (2562). เศรษฐกิจสร้างสรรค์. https://www.tris.co.th/tris-academy-club-magazine-issue-23/
สงบ ส่งเมือง. (2546). เศรษฐกิจชุมชนหมู่บ้านภาคใต้ในรอบห้าทศวรรษ. กรุงเทพฯ: สถาบันวิถีทรรศน์.
สรัญญา จุฑานิล. (2556). การบริหารเครือข่ายของสถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน สำนักงานปฏิบัติการภาค ตะวันออกเฉียงเหนือ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สิริมา แท่นนิล, และปราโมทย์ ประจนปัจจนึก. (2557). การปรับตัวของเกษตรกรจากปัญหาการปลูกมะพร้าวในเขตอำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 40(1), 114–127.
สุวรรณี ลัคนวณิช. (2557). ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล พฤติกรรมการใช้ชีวิตและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาที่ใช้ชีวิตในที่พักเอกชน ย่านรังสิต จังหวัดปทุมธานี. BU Academic Review, 13(1), 1-19.
เสรี พงศ์พิศ. (2548). เครือข่าย: ยุทธวิธีเพื่อประชาคมเข้มข้น ชุมชนเข้มแข็ง (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพฯ: เจริญวิทย์การพิมพ์.
หฤทัย มีนะพันธ์. (2562). ล้งพ่อค้าคนกลางในห่วงโซ่อุปทานมะพร้าวน้ำหอมในตลาดแนวดิ่ง. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย, คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 39(2), 151-163.
ฤตินันท์ โกมุทสกุณี. (2557). เศรษฐกิจสร้างสรรค์ เพื่อวันใหม่ในยุคโลกาภิวัฒน์. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2024 Integrated Innovation Development Management Journal

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.