Innovative Leadership of Executives Affecting Effectiveness Human Resource Management in A Case Study of an Organization
Keywords:
Leadership, Innovation, Effectiveness, Human Resource ManagementAbstract
This Article aimed to study 1) The level of innovative leadership of administrators in a case study organization; 2) The level of effectiveness in human resource management of administrators in a case study organization and 3) The influence of innovative leadership of administrators on the effectiveness of human resource management in a case study organization. This study employed a quantitative research design. The population consisted of educational personnel within the organization. A simple random sampling method (lottery technique) was applied, yielding a total sample of 76 participants. The research instrument used for data collection was a questionnaire. Data were analyzed using mean, standard deviation, correlation coefficient analysis, multiple regression analysis, and hypothesis testing.
The research findings revealed that:
- The overall level of innovative leadership of the administrators was found to be high.
- The overall level of human resource management effectiveness was also at a high level.
- The correlation coefficients between administrators’ innovative leadership and human resource management effectiveness were 0.646, 0.690, 0.711, 0.756, and 0.652 respectively, indicating a statistically significant .01; The results of the multiple regression analysis further revealed that innovative leadership could predict 58.30% of the variance in human resource management effectiveness (R² = .583). Additionally, the hypothesis testing confirmed that administrators’ innovative leadership exerted a positive and influence on human resource management effectiveness with statistical significance .01.
References
กนกกาญจน์ พวงเพ็ชรม สุนิตดา เทศนิยม, ธีรพล กาญจนากาศ และสมคิด ดวงจักร. (2568). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ที่มีผลต่อประสิทธิภาพการบริหารงานของสำนักงานเทศบาลตำบลบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี. JSDP: Journal of Spatial Development and Policy, 3(2), 57-68.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2567). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2568–2570. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
กฤตญกร กลำพบุตร, สาธร ทรัพย์รวงทอง และฐิตินันท์ ด้วงสุวรรณ. (2565). ความสัมพันธ์ระหว่างการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์กับความพึงพอใจในการปฏิบัติงานของครูในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากำแพงเพชร. วารสารรัชตภาคย์, 16(45), 213-228.
กุลชลี จงเจริญ. (2561). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรม. ในประมวลสาระชุดวิชานวัตกรรมการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ หน่วยที่ 12. นนทบุรี: สาขาวิชาศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
จันทร์จิรา แท่นแก้ว. (2568). การบริหารทรัพยากรทางการศึกษาของผู้บริหารโรงเรียนมัธยมศึกษา จังหวัดชุมพร สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุราษฎร์ธานี ชุมพร. วารสารวิชาการ นวัตกรรมการจัดการ, 1(1), 30-40.
ชนิดา จิตตรุทธะ. (2560). วัฒนธรรมองค์การปัจจัยสู่ความสำเร็จที่ยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชลกร ตันประภัสร์ .(2556). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสร้างสรรค์และนวัตกรรมของโรงเรียนเอกชน ประเภทสามัญ ระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยบูรพา, 7(2), 42-55.
ฐิตินันท์ นันทะศรี. (2563). การพัฒนาตัวบ่งชี้ภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. ดุษฎีนิพนธ์ ปร.ด. สกลนคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ดวงกมล บัวแจ่ม, สรรเสริญ หุ่นแสน และกัญภร เอี่ยมพญา. (2568). แนวทางการบริหารงานบุคคลในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสมุทรปราการ. วารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี, 21(1), 132-145.
เดชา ลุนาวงค์. (2564). โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของปัจจัยที่ส่งผลต่อภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. ดุษฎีนิพนธ์ ปร.ด. สกลนคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
นลธวัช ยุทธวงศ์. (2568). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารสถานศึกษาในโรงเรียนมัธยมศึกษา อำเภอเมือง จังหวัดตาก. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 8(3), 221-234.
บุญช่วย สายราม. (2561). ทักษะภาวะผู้นำสำหรับผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21. [ออนไลน์] http://wetoknows.blogspot.com/2018/04/21-21stcenturyleadership-skill-for.html. [20 ตุลาคม 2567].
พชร สันทัด. (2561). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ (Human resource management). กรุงเทพมหานคร: สมาคมส่งเสริมคุณธรรม.
พรวารีญา กิตติธรรม. (2568). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเลย เขต 2. วารสารสินธุ์โสธร, 1(2), 38-53.
ภูมิภัทร สุวรรณศรี. (2560). ภาวะผู้นำเชิงวิถีเป้าหมายของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อแรงจูงใจในการปฏิบัติงานของครูในโรงเรียนคาทอลิก สังกัดสังฆมณฑลจันทบุรี. วิทยานิพนธ์. ค.ม. จันทบุรี: มหาวิทยาลัยราชภัฏราไพพรรณี.
มณีนุช การุญ. (2560). สภาพปัญหา ผลสำเร็จและแนวทางพัฒนาการบริหารงานบุคคลในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 21. วิทยานิพนธ์ ค.ม. สกลนคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
รักกิจ ช้างจั่น และจารุนันท์ ขวัญแน่น. (2568). ปัจจัยการบริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพิจิตร. ว.บจ.ศปขก, 2(2), 37-50.
วรญาภัค ยืนนาน และศักดิพันธ์ ตันวิมลรัตน์. (2567). การบริหารงานบุคคลของผู้บริหารกับประสิทธิผลของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาประจวบคีรีขันธ์. Journal of Dhamma for Life, 30(3), 456-478.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). การจัดการนวัตกรรมสาหรับผู้บริหาร. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2561). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุดาทิพย์ ถวิลไพร. (2563). ความสัมพันธ์ระหว่างการบริหารงานบุคคลกับประสิทธิผลการปฏิบัติงานของครูผู้สอน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 22. วิทยานิพนธ์ ค.ม. สกลนคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
อมรรัตน์ เดชะนอก (2563). การจัดการศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 7(9), 1-15.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing (5th ed.). New York: Harper Collins Publishers.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
