การพัฒนาหลักสูตรส่งเสริมสมรรถภาพทางกายโดยใช้แนวคิดห้องเรียนกลับด้านสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น
คำสำคัญ:
สมรรถภาพทางกาย, ห้องเรียนกลับด้าน, นักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นบทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สร้างและตรวจสอบคุณภาพของหลักสูตรส่งเสริมสมรรถภาพทางกายโดยใช้แนวคิดห้องเรียนกลับด้านสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น และ 2) ศึกษาผลการใช้หลักสูตรส่งเสริมสมรรถภาพทางกายโดยใช้แนวคิดห้องเรียนกลับด้านสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ซึ่งเป็นการวิจัยเชิงทดลองเบื้องต้น แบบแผนที่ใช้ในการทดลองครั้งนี้ คือแบบกลุ่มเดียว ทดสอบก่อนหลัง กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนวัดศรีดอก (ประชาพัฒน) จำนวน 30 คน ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2568 เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ หลักสูตร คู่มือการใช้หลักสูตร แบบทดสอบสมรรถภาพทางกาย วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที
ผลการวิจัย
- หลักสูตรส่งเสริมสมรรถภาพทางกายโดยใช้แนวคิดห้องเรียนกลับด้าน สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น มีองค์ประกอบ 6 ประกอบ ได้แก่ 1) ความเป็นมาและความสำคัญของหลักสูตร 2) จุดมุ่งหมายของหลักสูตร 3) โครงสร้างเนื้อหาของหลักสูตรประกอบด้วย 5 หน่วย ได้แก่ หน่วยที่ 1 หุ่นใหม่ใกล้ฉัน หน่วยที่ 2 แข็งก่อน เดี๋ยวอ่อนเอง หน่วยที่ 3 กล้ามแน่น พลังเต็มร้อย หน่วยที่ 4 ไวเหมือนลิง และหน่วยที่ 5 หัวใจแกร่ง แรงไม่มีตก 4) แนวทางการจัดการเรียนรู้ 5) สื่อ / แหล่งเรียนรู้ และ 6) การวัดและการประเมินผล หลักสูตรมีความเหมาะสมในระดับมาก และคู่มือการใช้หลักสูตรมีความเหมาะสมอยู่ ในระดับมาก
- นักเรียนที่เรียนด้วยหลักสูตรส่งเสริมสมรรถภาพทางกายโดยใช้แนวคิดห้องเรียนกลับด้านสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น มีค่าเฉลี่ยผลการทดสอบสมรรถภาพทางกายหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
เอกสารอ้างอิง
กรมพลศึกษา. (2562). มาตรฐานการทดสอบสมรรถภาพทางกายของเด็กและเยาวชนไทย. กรุงเทพมหานคร:โรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
กรมพลศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. (2543). กิจกรรมการทดสอบและสร้างเสริมสมรรถภาพทางกาย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา กรมศาสนา.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2560. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กัญญาณัฐ ศศิวัจน์ไพสิฐ และปริญญภาษ สีทอง. (2566). การพัฒนาหลักสูตรการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์โดยใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้เอส เอส ซี เอส ร่วมกับเทคนิคเกมมิฟิเคชัน สำหรับนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์ มจร วิทยาเขตแพร่, 10(1), 96–110.
จันทรรัตน์ จาดแห (2022). การพัฒนาหลักสูตรส่งเสริมความสามารถในการอ่านจับใจความสำคัญ โดยใช้กลวิธีการสอนแบบดี อาร์ ที เอ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3. วารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์, 8(1), 153–165.
เชรษฐรัฐ กองรัตน์. (2565). ห้องเรียนกลับด้าน (Flipped Classroom): การจัดการเรียนรู้ภาษาไทย เพื่อพัฒนาผู้เรียนในยุคความปกติถัดไป (Next Normal). วารสารราชพฤกษ์์, 20(2), 1-15
ชนสิทธิ์ สิทธิ์สูงเนิน ห้องเรียนกลับด้าน: ทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 6(2-05), 171–182.
ชวลิต ชูกำแพง. (2561). การวิจัยและพัฒนาหลักสูตร แนวคิดและกระบวนการ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ณัฐวรรธน์ สถิราวิวัฒน์, อำนวย สอิ้งทอง, จุฑามาศ บัตรเจริญ, สมบัติ อ่อนศิริ. (2561). แนวคิดการจัดการเรียนรู้แบบห้องเรียนกลับด้านสำหรับวิชาพลศึกษา. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้, 6(1), 79-92.
นครินทร์ สุกใส. (2561). ผลการจัดการเรียนการสอนโดยใช้ห้องเรียนกลับด้านร่วมกับเกมมิฟิเคชันที่มี ความสามารถในการประยุกต์ความรู้ทางคอมพิวเตอร์ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น ฉบับปรับปรุงใหม่. พิมพ์ครั้งที่ 10. กรุงเทพมหานคร: บริษัทสุวีริยาสาส์น จำกัด.
โรงเรียนวัดศรีดอก (ประชาพัฒนา). (2567). แบบบันทึกสมรรถภาพทางกายของโรงเรียนวัดศรีดอก (ประชาพัฒนา) ปีการศึกษา 2567. เอกสารอัดสำเนา.
ปริญญภาษ สีทอง, สุธาสินี ยันตรวัฒนา. (2021). การพัฒนาหลักสูตรการเตรียมความพร้อมด้านสุขภาพกาย สำหรับวัยกลางคนเพื่อเข้าสู่วัยชรายุค 4.0. วารสารวิจัยและวิชาการสังคมศาสตร์, 16(1), 43–58.
ปกรณ์ ประจันบาน. (2552). ระเบียบวิธีวิจัยทางสังคมศาสตร์. พิษณุโลก: รัตนสุวรรณการพิมพ์.
วารีรัตน์ แก้วอุไร. (2549). เอกสารคำสอนการพัฒนาหลักสูตรและการสอน. พิษณุโลก: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร .
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
วิจารณ์ พานิช. (2556). ครูเพื่อศิษย์สร้างห้องเรียนกลับทาง. กรุงเทพมหานคร: เอสอาร์พริ้นติ้งแมสโปรดักส์ จำกัด.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2537). กระบวนการพัฒนาหลักสูตรและการเรียนการสอนภาคปฏิบัติ. กรุงเทพมหานคร: สุวิริยาสาส์น
สำนักงานวิทยาศาสตร์การกีฬา กรมพลศึกษา กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2555). คู่มือแบบทดสอบและเกณฑ์สมรรถภาพทางกายสำหรับเด็กไทย อายุ 7-18 ปี. นนทบุรี: สำนักพิมพ์สัมปชัญญะ,
สุมิตร คุณานุกร. (2520). หลักสูตรประถมศึกษา 2521 ทฤษฎีและแนวปฏิบัติ. กรุงเทพมหานคร: คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
สุรเชษฐ์ วิศวธีรานนท์. (2563). ผลของการใช้วิธีการสอนพลศึกษาตามแนวคิดห้องเรียนกลับด้านร่วมกับเกมดิจิทัลเพื่อส่งเสริมทักษะการเคลื่อนไหวประกอบอุปกรณ์สำหรับนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษา. รายงานการวิจัย. คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Alexander and, Lewis Sayler. (1986). Planning Curriculum for Schools. New York: Holt Rinehart.
American College of Sports Medicine (ACSM). (2005). Health-Related Physical Fitness Assessment Manual. Philadelphia: Lippincott Williams & Wilkin.
Bergmann, J., & Sams, A. (2012). Flip Your Classroom: Reach Every Student in Every Class Every Day. Washington DC: International Society for Technology in Education.
Bobbitt. (1918). The Curriculum. Boston: Houghton Mifflin.
George F. Madaus: & Daniel L. Stufflebeam. (1984). Educational Evaluation: Classic Works of Ralph Tyler. Boston: Kluwer Academic.
Taba, H. (1962). Curriculum development: Theory and practice. New York: Harcourt, Brace & World.
Tyler. (1950). Basic Principles of Curriculum and Instruction. Chicago: The University of Chicago.
Safrit, M.S. (1968). Introduction to Measurement in Physical Education and Exercise Science. Saint Louis: Times Mirror/Mosbey College Publishing.
Agbuga, B., Xiang, P., & McBride, R. (2012). Students’ attitudes toward an after-school physical activity programme. European Physical Education Review, 19(1), 91-109. https://doi.org/10.1177/1356336X12465511
vivian Tawang. (1995). Curriculum Development and Cognitive Style: Cultural. Dissertation Abstracts International, 56(6), 2118-A.
