แนวทางการพัฒนาสมรรถนะทางการวิจัยของอาจารย์มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี
คำสำคัญ:
สมรรถนะทางการวิจัย, อาจารย์, มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรีบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา1) ระดับสมรรถนะทางการวิจัยของอาจารย์มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี และ 2) แนวทางการพัฒนาสมรรถนะทางการวิจัยของอาจารย์มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี
เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ ประชากรที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ อาจารย์มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี จำนวน 1,131 คน กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ อาจารย์มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี จำนวน 291 คน ได้มาจากการกำหนดขนาดตัวอย่าง โดยใช้ตารางสำเร็จรูปของ เครจซีและมอร์แกน (Krejecie and Morgan,1970) จากนั้นทำการสุ่มกลุ่มตัวอย่างแบบชั้นภูมิ (Stratified Random Sampling) ตามสัดส่วน (Proportional Allocation) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ แบบสอบถาม สถิติวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ เชิงเนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
- ระดับสมรรถนะทางการวิจัยของอาจารย์มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรีโดยรวมอยู่ในระดับมาก
- แนวทางการพัฒนาสมรรถนะทางการวิจัยของอาจารย์มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี ควรดำเนินการทั้งในด้านความรู้ ทักษะ เครือข่าย ความร่วมมือ การใช้เทคโนโลยี และระบบสนับสนุนที่มีประสิทธิภาพ เพื่อเสริมสร้างศักยภาพการวิจัยให้สอดคล้องกับมาตรฐานวิชาการและตอบสนองต่อความต้องการของสังคม
เอกสารอ้างอิง
กุลวดี เลิศวิไลพร. (2564). การพัฒนาสมรรถนะด้านการวิจัยของอาจารย์มหาวิทยาลัยในศตวรรษที่ 21. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 44(3), 112–125.
นันทิยา สุขสมบัติ. (2568). การสร้างระบบสนับสนุนการวิจัยเพื่อเสริมศักยภาพอาจารย์มหาวิทยาลัย. วารสารการบริหารการศึกษา, 20(1), 72–88
ปริญญา อุทัย. (2565). การส่งเสริมสมรรถนะการวิจัยของอาจารย์ในมหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารการวิจัยทางการศึกษา, 20(2), 112-130.
มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี (2567). รายงานการประกันคุณภาพการศึกษาปี 2567. สำนักแผนและประกันคุณภาพการศึกษา.
วิไลลักษณ์ กฤษณมิษ. (2565). สมรรถนะด้านการวิจัยของอาจารย์มหาวิทยาลัยเอกชน: การวิเคราะห์สถานการณ์และแนวทางการส่งเสริม. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่, 24(3), 55-69.
สมหญิง แสงทอง. (2566). แนวทางการส่งเสริมสมรรถนะการวิจัยของคณาจารย์ในสถาบันอุดมศึกษาเอกชน. วารสารนวัตกรรมการเรียนรู้, 7(2), 55–68.
สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (สป.อว.). (2566). รายงานสถานภาพการพัฒนาเทคโนโลยีและนวัตกรรมในอุดมศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ สป.อว.
Anderson, G., & Johnson, R. (2019). Research competence and higher education quality assurance. Routledge.
Boyatzis, R. E. (2008). Competencies in the 21st century. Journal of Management Development, 27(1), 5–12.
Brew, A. (2010). Imperatives and challenges in integrating teaching and research. Higher Education Research & Development, 29(2), 139–150.
Creswell, J. W. (2018). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods approach. (5th ed.). SAGE Publications.
Krejcie, R. V. & Morgan, D, W. (1970). Educational and Psychological Measurement. New York: Minnisota University.
Neumann, R. (2018). Developing research competence in higher education. Studies in Higher Education, 43(5), 906–919.
Punch, K. F. (2014). Introduction to social research: Quantitative and qualitative approaches. (3rd ed.). SAGE Publications.
Tight, M. (2012). Researching higher education. McGraw-Hill Education.
UNESCO. (2021). Higher Education in the World 7: Humanities and Higher Education: Synergies between Science, Technology and Humanities. GUNi Series on the Social Commitment of Universities.
