การบูรณาการภูมิปัญญาท้องถิ่นร่วมกับหลักสูตรแกนกลางเพื่อเสริมสร้างอัตลักษณ์และความภาคภูมิใจในท้องถิ่นของผู้เรียน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ในบริบทสังคมร่วมสมัยที่ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจากโลกาภิวัตน์ เทคโนโลยีสารสนเทศ และวัฒนธรรมกระแสหลัก ระบบการศึกษามีบทบาทสำคัญต่อการสร้างสมรรถนะและทักษะที่จำเป็นสำหรับผู้เรียนในศตวรรษที่ 21 อย่างไรก็ตาม ความท้าทายที่พบอย่างต่อเนื่องคือผู้เรียนจำนวนหนึ่งมีแนวโน้ม “ห่างเหินจากท้องถิ่น” ขาดความเข้าใจรากเหง้าและภูมิหลังของชุมชนตนเอง ส่งผลให้เกิดภาวะอัตลักษณ์อ่อนแอและความภาคภูมิใจในท้องถิ่นลดลง งานเขียนนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเสนอแนวทางการบูรณาการภูมิปัญญาท้องถิ่นเข้ากับหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน โดยใช้กรอบแนวคิดการศึกษาโดยใช้พื้นที่เป็นฐาน (Place-Based Education) การเรียนรู้เชิงประสบการณ์ (Experiential Learning) และการเรียนรู้โดยใช้โครงงานเป็นฐาน (Project-Based Learning) เป็นฐานคิดในการออกแบบการเรียนการสอน ผลการสังเคราะห์เอกสารพบว่า การนำภูมิปัญญาท้องถิ่นเข้าสู่หลักสูตรอย่างเป็นระบบช่วยให้ผู้เรียนเกิดการเรียนรู้ที่มีความหมาย เชื่อมโยงระหว่างความรู้ในห้องเรียนกับชีวิตจริง เกิดการพัฒนาสมรรถนะสำคัญ เช่น การคิดอย่างมีวิจารณญาณ การสื่อสาร การทำงานร่วมกัน และการแก้ปัญหา ตลอดจนก่อให้เกิดความรู้สึกผูกพันต่อชุมชนและความภาคภูมิใจในอัตลักษณ์ของตนเอง นอกจากนี้ยังช่วยให้โรงเรียนทำงานร่วมกับชุมชนในฐานะภาคีทางการศึกษาได้เข้มแข็งยิ่งขึ้น งานเขียนสรุปว่า การบูรณาการภูมิปัญญาท้องถิ่นไม่ใช่เพียงการเพิ่มกิจกรรมวัฒนธรรม แต่เป็นการพัฒนาหลักสูตรให้ตอบสนองเป้าหมายของการศึกษาอย่างสมดุลระหว่างความเป็นสากลกับความเป็นท้องถิ่น อันนำไปสู่การพัฒนาผู้เรียนให้เป็นพลเมืองที่มีรากเหง้าและมีศักยภาพในการดำรงชีวิตอย่างมีคุณค่าในสังคม
Article Details
บทความที่ได้รับการพิจารณาจากคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิและเผยแผ่ในวารสารฉบับนี้ เป็นทัศนคติและข้อคิดเห็นส่วนบุคคลของผู้เขียนแต่ละท่าน ไม่ถือว่าเป็นทัศนะคติและความรับผิดชอบของบรรณาธิการ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารสิทธิจินดา ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรจากวารสารสิทธิจินดา ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กระทรวงศึกษาธิการ.
สุวิทย์ วรรณา. (2558). ภูมิปัญญาท้องถิ่นกับการจัดการเรียนรู้เชิงบูรณาการ. สำนักพิมพ์การศึกษาไทย.
Dewey, J. (1938). Experience and education. Macmillan.
Erikson, E. H. (1968). Identity: Youth and crisis. W. W. Norton & Company.
Gruenewald, D. A. (2003). The best of both worlds: A critical pedagogy of place. Educational
Researcher, 32(4), 3–12.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Prentice Hall.
Smith, G. A. (2002). Place-based education: Learning to be where we are. Phi Delta Kappan,
(8), 584–594.
Thomas, J. W. (2000). A review of research on project-based learning. Autodesk Foundation.
