การพัฒนากิจกรรมการท่องเที่ยวชุมชนนวัตวิถีรองรับนักท่องเที่ยวชาวจีน หลังการเปิดเส้นทางรถไฟความเร็วสูงไทย-จีน ในพื้นที่ภาคกลาง

Main Article Content

สมพงษ์ พิพัฒน์เอกสกุล
ภารณี อินทร์เล็ก
ปริณุต ไชยนิชย
ชนิดาภา เพิ่มพูล
จิดาภา เร่งมีศรีสุข
ภรนุชนาฏ อรรถาเวช
นิสาชล ตรีไพบูลย

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์ศักยภาพกิจกรรมการท่องเที่ยวของชุมชนนวัตวิถีในการรองรับนักท่องเที่ยวชาวจีนหลังการเปิดเส้นทางรถไฟความเร็วสูงไทย-จีน 2) พัฒนารูปแบบกิจกรรมการท่องเที่ยวในชุมชนนวัตวิถีรองรับนักท่องเที่ยวชาวจีนหลังการเปิดเส้นทางรถไฟความเร็วสูงไทย-จีน และ 3) ประเมินความเหมาะสมของกิจกรรมการท่องเที่ยวชุมชนนวัตวิถีรองรับนักท่องเที่ยวชาวจีนหลังการเปิดเส้นทางรถไฟความเร็วสูงไทย-จีน เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี ระหว่างการวิจัยเชิงคุณภาพ และการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม (Participatory Action Research-PAR) กลุ่มตัวอย่างเป้าหมาย คือ ผู้นำชุมชนนวัตวิถี สมาชิกกลุ่มอาชีพ OTOP นวัตวิถี ผู้ประกอบการท่องเที่ยวในพื้นที่ ผู้แทนหน่วยงานภาครัฐที่เกี่ยวข้องในพื้นที่ และผู้ทรงคุณวุฒิ/ผู้เชี่ยวชาญด้านการพัฒนากิจกรรมการท่องเที่ยว ที่ได้มาโดยวิธีการเลือกแบบเจาะจง (Purposive sampling) จากเกณฑ์ผู้มีส่วนได้เสียหลัก (Primary Stakeholders) รวมจำนวน 47 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสํารวจกิจกรรมการท่องเที่ยว แบบวิเคราะห์กิจกรรมการท่องเที่ยว และแบบประเมินศักยภาพกิจกรรมการท่องเที่ยว วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา และสถิติเชิงพรรณนา (Descriptive Statistics Analysis) ได้แก่ ค่าเฉลี่ย (Mean) และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน (Standard Deviation)


          ผลการวิจัยพบว่า แนวทางพัฒนารูปแบบกิจกรรมการท่องเที่ยวในชุมชนนวัตวิถีรองรับนักท่องเที่ยวชาวจีนหลังการเปิดเส้นทางรถไฟความเร็วสูงไทย-จีน แบ่งตามอัตลักษณ์และความโดดเด่นของชุมชนแต่ละแห่ง เพื่อเกิดกิจกรรมส่งเสริมการท่องเที่ยวในด้านต่าง ๆ เพิ่มขึ้น ได้แก่ 1) ชุมชนนวัตวิถีบ้านต้นโพธิ์ จำนวน 3 กิจกรรม คือ กิจกรรมยลวิถีชาวมอญ กิจกรรมยลวัดสัมผัสศรัทธา และกิจกรรมของดีวิถีต้นโพธิ์: ตลาดโพธิ์ 100 ปี 2) ชุมชนนวัตวิถีบ้านท้ายวัด จำนวน 3 กิจกรรม คือ การยกระดับมาตรฐานห้องพักโฮมสเตย์ การจัดพื้นที่ล้านริมน้ำสำราญใจ และกิจกรรมท้ายวัดพาสัมผัสวิถี 3) ชุมชนนวัตวิถีชุมชนพุแค (ตลาดหัวปลี) จำนวน 2 กิจกรรม คือ ตลาดหัวปลีแวะกิน ชิม ชิล และตลาดหัวปลียลวิถียามเย็น โดยชุมชนและนักท่องเที่ยวเห็นว่ากิจกรรมการท่องเที่ยวที่พัฒนาขึ้นมีความเหมาะสมด้านการถ่ายทอด/รักษาอัตลักษณ์ของชุมชน ด้านความใหม่ของกิจกรรมการท่องเที่ยว ด้านการตอบสนองต่อกลุ่มเป้าหมาย และด้านระยะเวลาจัดกิจกรรม โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ( = 4.230)

Article Details

ประเภทบทความ
บทความ

เอกสารอ้างอิง

กรมการขนส่งทางราง กระทรวงคมนาคม. (2566). โครงการรถไฟความเร็วสูง ไทย–จีน (กรุงเทพฯ-หนองคาย) ช่วงระยะที่ 1 กรุงเทพ-โคราช. สืบค้น 25 มีนาคม 2567. จาก https://www.drt .go.th/public-relations/สุรพงษ์-เผยโครงการรถไฟ.

ชาย โพธิสิตา. (2552). ศาสตร์และศิลป์แห่งการวิจัยเชิงคุณภาพ. นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.

โชติมา ดีพลพันธ์ และแสงแข บุญศิริ. (2565). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านไผ่หูช้าง อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม. วารสารมหาวิทยาลัยคริสเตียน, 28(3), 130-145.

ฐานเศรษฐกิจ. (8 มิถุนายน 2567). รถไฟลาว-จีนทุบสถิติ 5 เดือนปี 67 แห่ใช้บริการ 8.7 ล้านคน หนุนเที่ยวลาวบูม. สืบค้น 25 มีนาคม 2567. จาก https://www.thansettakij.com/ business/economy/598155.

ดวงดาว โยชิดะ. (2562). แนวทางการพัฒนารูปแบบและกิจกรรมการท่องเที่ยวชุมชนอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา: ชุมชนบ้านปะอาว อ.เมือง จ. อุบลราชธานี บนแนวคิด “คันโคมะจิซทึคุริ”. ใน รายงานการวิจัย. กรุงเทพมหานคร: สถาบันเทคโนโลยีไทย-ญี่ปุ่น.

พระมหาศิรินญ์ชัย ธนญฺชยเมธี (สูกรรัตนวงศ์). (2566). รูปแบบการจัดกิจกรรมการท่องเที่ยวชุมชนเชิงอนุรักษ์ อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่. (วิทยานิพนธ์หลักสูตรพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาสังคม). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พวงรัตน์ ทวีรัตน์. (2543). วิธีการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพมหานคร: สำนักทดสอบทางการศึกษาและจิตวิทยา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

ภูมิ หมั่นพลศรี, โสภณ มูลหา, และนพคุณ ทองมวล. (2563). การพัฒนากิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ ผ่านประสบการณ์เรียนรู้วิถีชุมชนประมงน้ำจืด เขื่อนลำปาว จังหวัดกาฬสินธุ์. ใน รายงานการวิจัย. กาฬสินธุ์: คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์.

ยุทธนา คำพา และอัครกิตติ์ พัฒนสัมพันธ์. (2560) องค์ประกอบการท่องเที่ยว 5A’S ที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจมาท่องเที่ยว แหล่งท่องเที่ยวเขาชีจรรย์ของนักท่องเที่ยวชาวจีน. สืบค้นเมื่อ 17 ธันวาคม 2566, จาก www.ex-mba.buu.ac.th/ ACADEMIC/Poster2015/poster063 .pdf.

รังสรรค์ สิงหเลิศ. (2551). ระเบียบวิธีวิจัยทางสังคมศาสตร์. มหาสารคาม: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.

ศรัญยา วรากุลวิทย์. (2558). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. กรุงเทพมหานคร: แวววาวพริ้นติ้ง.

องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). (2566). การท่องเที่ยวหรืออุตสาหกรรมท่องเที่ยวเป็นเรื่องใกล้ตัวกว่าที่คิด. สืบค้น 25 มีนาคม 2567. จาก https://tatreviewmagazine.com/article/community-based-tourism/.

Dickman, S. (1996). Tourism: An Introductory Text. Sydney: Hodder Education.

Miles, M. B., & Huberman, A. M. (1994). Qualitative Data Analysis: An Expanded Sourcebook. Thousand Oaks, CA: Sage Publications.