THE PRIORITY NEEDS IN SRIAYUDHYA SCHOOL ACADEMIC MANAGEMENT BASED ON THE CONCEPT OF EXPERT LEARNER
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were 1) to study the current state and the desired state, and 2) to assess the priority needs for academic management at Sriayudhya School based on the concept of expert learners. The study employed a descriptive research methodology. The sample consisted of 150 participants, including deputy directors and teachers at Sriayudhya School selected through purposive sampling. The research instrument was a questionnaire. Data were analyzed using frequency, percentage, arithmetic mean, standard deviation, mode and the Modified Priority Needs Index for ranking priority needs.
The research findings revealed that the overall current state of academic management based on the expert learner concept was at a high level while the overall desired state was at the highest level . Regarding the priority needs for development, the area with the highest need was Curriculum Development, with curriculum evaluation and improvement identified as the most critical issue. When categorized by expert learner components, Self-Regulation showed the highest priority need. The second priority need was Learning Management, with the organization of learning activities identified as the most critical issue. In terms of expert learner components, Planning demonstrated the highest priority need. For Measurement and Evaluation , the most critical issue was the implementation of authentic assessment, while Planning showed the highest priority need among the expert learner components
Article Details
References
จิตรวรรณ เอกพันธ์. (2562). นวัตกรรมการบริหารวิชาการโรงเรียนเอกชนตามแนวคิดนักคิดสร้างสรรค์ของเด็กปฐมวัย. เรียกใช้เมื่อ 12 มีนาคม 256 จากhttps://digital.car. chula.ac.th/cgi/viewcontent.cgi?article10313&context=chulaetd
ปริญา ปริพุฒ และธูปทอง กว้างสวาสดิ์. (2560). การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมความเป็นผู้เรียนรู้อย่างเชี่ยวชาญ. วารสารราชพฤกษ์, 15(2), 53-62. https://so05. tcithaijo.org/index.php/Ratchaphruekjournal/article/view/124382
โรงเรียนศรีอยุธยา ในพระอุปถัมภ์ฯ. (2565-2567). รายงานการประเมินตนเองของสถานศึกษา (Self assessment Report:SAR) ปีการศึกษา 2565-2567 โรงเรียนศรีอยุธยา ในพระอุปถัมภ์ฯ. กรุงเทพฯ: โรงเรียนศรีอยุธยา ในพระอุปถัมภ์ฯ.
ฤตินันท์ สมุทร์ทัย, วีณา วโรตมะวิชญ และเสาวนิตย์ เจริญชัย. (2562). การประเมินตามสภาพจริงของผลการเรียนรู้ตามกรอบมาตรฐานคุณวุฒิอุดมศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาศึกษาศาสตร์. วารสารครุศึกษาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 47(4), 487–506. https://so02.tci-
thaijo.org/index.php/EDUCU/article/view/232113/158475สุวิมล ว่องวาณิช. (2558). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อริยา คูหา, สรินฎา ปุติ และฮานานมูฮิบบะดุตดิน นอจิ. (2562). โลกที่เปลี่ยนแปลง การเรียนรู้ที่ผ่านสู่ Active Learning. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี, 30(2), 1–13. https://so02.tcithaijo.org/index.php/edupsu/article/view/214011.
Duncan, M. C. (2023). A practical guide to expert learner skills in the research environment. Molecular Biology of the Cell, 34(5), vo1. https://doi.org/10.1091/mbc.E22-11-0517.
Moore, R. L. (2020). Developing lifelong learning with heutagogy: Contexts, critiques, and challenges. Distance Education, 41(3), 381-401. https://doi.org/10.1080/01587919.2020.1766949.
Stabback, P. (2016). What makes a quality curriculum? UNESCO International Bureau of Education. https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000243975
Stobart, G. (2014). The expert learner: Challenging the myth of ability. McGraw- Hill Education. https://books.google.com/books?id=s35FBgAAQBAJ.
Zhidkikh, D., Isomöttönen, V., & Taipalus, T. (2025). Understanding self-regulated learning behavior among high and low dropout risk students during CS1: Combining trace logs, dropout prediction and self-reports. arXiv:2506. 09178
Zimmerman, B. J. (2002). Becoming a self-regulated learner: An overview. Theory Into Practice, 41(2), 64–70. https://doi.org/10.1207/s15430421tip4102_2
