GUIDELINES FOR MANAGING A THAI-CHINESE BILINGUAL CURRICULUM THAT CONTRIBUTES TO THE SUSTAINABLE DEVELOPMENT GOALS OF SCHOOLS UNDER THE BANGKOK METROPOLITAN ADMINISTRATION
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to: (1) investigate the current and desirable conditions of the administration of the Thai–Chinese Bilingual Curriculum in schools under the Bangkok Metropolitan Administration (BMA); and (2) develop guidelines for administering the Thai–Chinese Bilingual Curriculum to promote the Sustainable Development Goals (SDGs). The study was conducted in two phases: the first phase investigated the current and desirable conditions of curriculum administration, while the second phase explored guidelines for administering the Thai–Chinese Bilingual Curriculum. The quantitative participants were school administrators and Chinese language teachers from 14 schools under the Bangkok Metropolitan Administration implementing the Thai–Chinese Bilingual Curriculum during the 2024 academic year. The sample size was determined using the Krejcie and Morgan (1970) table. Participants were selected through stratified random sampling and simple random sampling. The qualitative participants consisted of 14 school administrators, one from each school, who were selected through purposive sampling and had at least five years of administrative experience. Data were analyzed using the mean, standard deviation, the Priority Needs Index (PNI), and content analysis.
The findings revealed that:
(1) the overall current condition of the administration of the Thai–Chinese Bilingual Curriculum was at a high level. Curriculum implementation received the highest mean score, followed by student competency development and learning support provision. Personnel development planning and educational equity were ranked at the next level, whereas curriculum design, educational sustainability, instructional quality, and curriculum evaluation were at a moderate level. Regarding priority needs, curriculum evaluation and educational equity were identified as the highest priority needs, followed by educational sustainability and instructional quality, while the remaining aspects showed progressively lower priority needs.
(2) The guidelines for administering the Thai–Chinese Bilingual Curriculum to promote the Sustainable Development Goals comprised nine dimensions: (1) curriculum design, (2) personnel development planning, (3) curriculum implementation, (4) learning support provision, (5) curriculum evaluation, (6) educational equity, (7) instructional quality, (8) student competency development, and (9) educational sustainability. These nine dimensions are interconnected and mutually reinforce one another in enhancing the quality of educational management and promoting sustainable school development.
Article Details
References
กฤตภัค อึ้งพินิจกุล และประเสริฐ อินทร์รักษ์ (2565). รูปแบบการบริหารโรงเรียนสองภาษา (ไทย-จีน) สังกัดกรุงเทพมหานคร. Journal of Multidisciplinary in Humanities and Social Sciences, 5(3).
น้ำอ้อย สุขเสนา. (2555). การศึกษาการบริหารหลักสูตรสองภาษา (Bilinggual) โรงเรียนประถมศึกษา สังกัดสำนักการศึกษากรุงเทพมหานคร. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา OJELD, 7(1), 529-540.
ปฏิภาณ ตระการ. (2561). การบริหารและการจัดการหลักสูตรที่สอดคล้องกับการศึกษาไทย 4.0 ของโรงเรียนบ้านม่วงชุม อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่. ใน การศึกษาอิสระปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
ปรียาภรณ์ ตั้งคุณานันท์. (2563). การบริหารงานวิชาการในสถานศึกษาเพิ่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. มีน เซอร์วิส ซัพพลาย.
พงปณต พรมมา, ช่อเพชร เบ้าเงิน และ เปรมจิต ขจรภัย ลาร์เซ่น. (2557). การพัฒนาองค์ประกอบการบริหารโรงเรียนสองภาษาในประเทศไทย. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยข่อนเเก่น, 37-2, 68.
พรยุพา ลือสิงหนาท. (2552). การประเมินโครงการโรงเรียนสองภาษา (หลักสูตรภาษาจีน) สังกัดกรุงเทพมหานาคร. สำนักการศึกษา
รัตนา ดวงแก้ว. (2561). การบริหารและการพัฒนาหลักสูตร. สำนักวิชาศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สำนักงานวิชาการและมาตรฐานการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2552). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2565). การบริหารวิชาการที่ตอบสนองการเปลี่ยนแปลงของโลกในยุคพลิกผัน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อ้อมใจ วงษ์มณฑา. (2560). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการหลักสูตรและกระบวนการเรียนรู้ตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง ในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชนจังหวัดชายแดนภาคใต้. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
Krejcie, R. V. and Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610. https://doi.org/10.1177/001316447003000308
Rumelt, R. P. (2012). Good strategy/bad strategy: The difference and why it matters. Strategic direction, 28(8).
UNESCO. (2015). Education 2030: Incheon Declaration and Framework for Action for the Implementation of Sustainable Development
Goal 4: Ensure Inclusive and Equitable Quality Education and Promote Lifelong Learning Opportunities for All. Retrieved Date: 20 June 2026 from https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000245656