FACTORS INFLUENCING ACCEPTANCE AND OPPOSITION TO THE LAND BRIDGE POLICY: A CASE STUDY OF CHUMPHON AND RANONG PROVINCES
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Research article Objectives include: (1) examining political, economic, environmental, and social drivers of policy resistance; (2) evaluating interest groups' roles in agenda-setting; and (3) investigating communication strategies used by supporters and opponents. Using a quantitative approach, data are collected via Likert-scale questionnaires from 400 stakeholders (residents, leaders, and affected persons) in Chumphon and Ranong. Analysis employed Multiple and Simple Linear Regression.
Research Findings (1) Environmental factors are the primary drivers of policy opposition. (β = -0.567, p < .001) Together, political, economic, environmental, and social factors predicted 30.5% of the variance in the acceptance and opposition to the Land Bridge policy (R² = .305). (2) Interest groups lacked significant influence on agenda-setting (β = 0.098, p = .051), which rejects the hypothesis. The role of interest groups accounted for only 1.0% of the variance in the acceptance and opposition to the Land Bridge policy (R²= .010). (3)The communication and campaign strategies employed had a statistically significant effect on policy acceptance and opposition at the .001 level. Together, they predicted 31.5% of the variance in the acceptance and opposition to the Land Bridge policy (R² = 0.315). Specifically, the factors contributing to policy acceptance included supportive media (β = 0.315, p < .001) and mitigating the influence of opposition data (β = 0.259, p < .001). Conversely, the factor contributing to policy opposition was conducting public hearings (β = -0.343, p < .001). Based on these findings, the research recommendations aim to serve as a reference for policy administrators to improve the project in alignment with public demands, strengthen transparent public participation mechanisms, and develop communication frameworks to mitigate conflict and foster mutual, sustainable understanding at the local level.
Article Details
References
กุลธน ธนาพงศธร. (2522). การบริหารรัฐกิจเปรียบเทียบ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
บุญเกียรติ การะเวกพันธุ์ และคณะ. (2562). การจัดระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน. สถาบันพระปกเกล้า. เรียกใช้เมื่อ 10 กุมภาพันธ์ 2568 จาก http://wiki.kpi.ac.th/ index.php?title=การจัดระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน
เรืองวิทย์ เกษสุวรรณ. (2550). นโยบายสาธารณะ. กรุงเทพฯ: บพิธการพิมพ์.
สมบัติ ธำรงธัญวงศ์. (2554). นโยบายสาธารณะ: แนวความคิดการวิเคราะห์และกระบวนการ. (พิมพ์ครั้งที่ 22). กรุงเทพฯ: คณะรัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร. (2566). รายงานความก้าวหน้าฉบับที่ 2 โครงการศึกษาความเหมาะสม ออกแบบเบื้องต้น ประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมและวิเคราะห์รูปแบบโมเดลการพัฒนาการลงทุน (Business Development Model) โครงการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานด้านการคมนาคมขนส่งเพื่อ
พัฒนาระเบียงเศรษฐกิจภาคใต้ เพื่อเชื่อมโยงการขนส่งระหว่างอ่าวไทยและอันดามัน. กระทรวงคมนาคม.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2567). รายงานผลการพิจารณาศึกษาญัตติ เรื่อง การศึกษาโครงการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานด้านคมนาคมขนส่ง เพื่อพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจภาคใต้ เชื่อมโยงการขนส่ง ระหว่างอ่าวไทยและอันดามัน (โครงการแลนด์บริดจ์). กรุงเทพฯ: สภาผู้แทนราษฎร.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ และศูนย์บริการวิชาการแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (2562). แผนแม่บทภายใต้ยุทธศาสตร์ชาติ (9) ประเด็น เขตเศรษฐกิจพิเศษ (พ.ศ. 2561 – 2580). ศูนย์บริการวิชาการแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Dye, T. R. (2002). Understanding public policy. (10th ed.). Prentice-Hall.
Easton, D. (1981). The political system. Knopf.
Kingdon, J. W. (2003). Agendas, alternatives, and public policies. (2nd ed.). textbf{Addison-Wesley Educational}.
Ostrom, E. (1990). Governing the commons: The evolution of institutions for collective action. Cambridge University Press.