DEVELOPING A COMMUNITY-BASED LEARNING CURRICULUM TO PROMOTE CREATIVE ECONOMY THINKING FOR SECONDARY SCHOOL STUDENTS
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research and development (R&D) project, utilizing a mixed-methods approach, were to: 1) examine the needs and foundational data for developing a community-based supplementary curriculum to promote creative economy-based thinking among lower secondary school students; and 2) develop and evaluate the quality of the developed curriculum. The curriculum implementation was scheduled for 20 hours, conducted between November 2025 and March 2026, during the second semester of the 2025 academic year. The target groups consisted of 44 lower secondary students, 7 stakeholders, 6 experts for the curriculum critique process, and 5 experts for the curriculum quality evaluation. Research instruments included document analysis forms, interview forms, questionnaires, focus group discussion guidelines, and a curriculum congruence and suitability evaluation form.
The research findings revealed that: 1) The study of needs and guidelines for the development of the community-based supplementary curriculum indicated that both stakeholders and students highly required hands-on learning experiences through real-world community contexts. This approach aimed to integrate cultural capital and local wisdom to create added value, while simultaneously enhancing thinking skills aligned with creative economy concepts. 2)The curriculum development process comprised six stages: 1) needs assessment and foundational data analysis, 2) curriculum design, 3) quality verification, 4) curriculum implementation, 5) curriculum evaluation, and
6) curriculum revision. The developed curriculum consisted of seven core components: 1) principles, 2) curriculum objectives, 3) curriculum structure,
4) implementation guidelines, 5) lesson plans, 6) instructional media, and
7) measurement and evaluation. Furthermore, the overall suitability evaluation of the curriculum by experts was at the highest level (M = 4.87, SD = 0.05).
Article Details
References
กนกวรา พวงประยูงค์. บทบาทของเศรษฐกิจสร้างสรรค์และพฤติกรรมเชิงสร้างสรรค์ในการพัฒนายกระดับวิสาหกิจชุมชนไทย. วารสารพัฒนศาสตร์, 1(1), 220- 252.
กมล สุดประเสริฐ. (2537). การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมของผู้ปฏิบัติงาน. กรุงเทพฯ:สํานักงานโครงการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์.
กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ. (2554). หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2554.กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์องค์การรับส่งสินค้าและพัศดุภัณฑ์ (ร.ส.พ.).
ชนสิทธิ์ สิทธิ์สูงเนิน. (2564). การพัฒนาหลักสูตร. นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พระราชบัญญัติการจัดทำยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2560. (2561). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 134 ตอนที่ 79 ก หน้า 1-13. (31 กรกฎาคม 2560)
วิจารณ์ พานิช. (2557). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2543). กระบวนทัศน์ใหม่ในการพัฒนาหลักสูตร. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมราช.
วุฒิชัย เทียมยศ. (2563). การจัดการเรียนรู้ท้องถิ่นศึกษาโดยใช้ชุมชนเป็นฐานร่วมกับสื่ออิเล็กทรอนิกส์ เพื่อส่งเสริมทักษะการเรียนรู้ตลอดชีวิต สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศุภชัย เหมือนโพธิ์. (2559). การพัฒนาศักยภาพผู้ประกอบการชุมชนตามแนวคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สรัล สุวรรณ และ ชนสิทธิ์ สิทธิ์สูงเนิน. (2567). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้โดยใช้การคิดเชิงออกแบบร่วมกับชุมชนเป็นฐาน เพื่อส่งเสริมการออกแบบงานทัศนศิลป์ท้องถิ่นตามแนวคิดเศรษฐกิจ สร้างสรรค์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). สรุปสาระสำคัญแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 12 พ.ศ. 2560 – 2564. กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 – 2579. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
Good, C. V. (1973). Dictionary of Education. (3rd ed.). McGraw – Hill Book Inc.
Taba, H. (1962). Curriculum Development and Theory and practice. Harcourt, Brace & World.