DIGITAL INTELLIGENCE QUOTIENT OF SECONDARY SCHOOL ADMINISTRATORS IN AMPHOE TRAKAN PHUETPHON UNDER THE SECONDARY EDUCATION SERVICE AREA OFFICE UBON RATCHATHANI AMNAT CHAROEN

Main Article Content

Supakorn Phumikan
Surangkana Manyanon
Nipa Pongvirut

Abstract

This research aimed to study 1. the current state, desirable state, and necessary needs of digital intelligence among, and 2. To study recommendations for developing the digital. The sample group consisted of 158 individuals, including 4 school administrators, 127 teachers, and 26 educational support staff. The research instruments used were questionnaires, a 5-level rating scale had item discrimination values ranging from .50 - .86 and .42 - .80, and reliability coefficients of .98 and .97, respectively. The statistics used for basic data analysis include, mean, standard deviation, prioritization of necessary needs (PNImodified), and content analysis for frequency.


The research findings were as follows: 1) The current state of digital intelligence of school administrators, as a whole was at a moderate level. The desirable state of digital intelligence of school administrators as a whole was at a highest level. The aspect with the highest necessary need for digital intelligence among school administrators was critical analytical thinking, and 2) The recommendations for developing the digital intelligence the top three key recommendations are as follows: (1) Administrators should include an agenda item for sharing data screening techniques in teachers' PLC meetings, so that teachers from each subject group can collaboratively synthesize methods for selecting quality digital teaching materials, and (2) Administrators should encourage teachers to focus on group activities, experiments, or hands-on practices where smartphones are only supporting devices, not the primary medium throughout the entire class, to reduce symptoms of ADHD and screen addiction. (3) Administrators should create anonymous online channels for those who witness online harassment or need assistance to report incidents without revealing their identity.

Article Details

Section
Article

References

กำเพลิง พันธุ์ดี และคณะ. (2567). กลยุทธ์การพัฒนาครูด้านความฉลาดทางดิจิทัล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครราชสีมา. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย, 6(1), 190-204.

เจริญ ราคาแก้ว. (2563). ความฉลาดรู้ดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาชัยภูมิ. ใน การค้นคว้าอิสระศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาวิชาศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

ชนัญสรา อรนพ ณ อยุธยา. (2560). การรู้เท่าทันการสื่อสารกับการขับเคลื่อนวาระปฏิรูปสังคมไทยในยุคดิจิทัล. วารสารสุทธิปริทัศน์, 31(97), 21-33.

มูลนิธิส่งเสริมสื่อเด็กและเยาวชน. (2563). ความฉลาดทางดิจิทัล (DQ Digital Intelligence). (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: วอล์ค ออน คลาวด์.

รุ่งฤดี ศิริ และคณะ. (2565). สภาพความต้องการจำเป็นและแนวทางพัฒนาทักษะความฉลาดทางดิจิทัลสำหรับ ครูในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต 1. วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 12(3), 1–16.

วสันต์ พินิจมนตรี และวัลลภา อารีรัตน์. (2567). แนวทางการพัฒนาความฉลาดทางดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกหนองคาย. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย (สพบท.), 6(4), 190–205.

วิภาภรณ์ ห้วงเกษม. (2560). ความสัมพันธ์ระหว่างวัฒนธรรมองค์การกับแรงจูงใจในการปฏิบัติงานของครูโรงเรียนมัธยมศึกษาจังหวัดจันทบุรี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 17. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยบูรพา.

สันติกร รักสองหมื่น. (2561). การบริหารจัดการเพื่อพัฒนาโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดเล็ก โดยการใช่ยุทธศาสตร์ที่มีประสิทธิผล โรงเรียนตระพังพิทยาคม. กระทรวงศึกษาธิการ. เรียกใช้เมื่อ 11 พฤษภาคม 2568 จาก http://research.otepc.go.th/files/ฉบับสมบูรณ์_f42qweof.pdf

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุบลราชธานี อำนาจเจริญ. (2567). รายงานผลการดำเนินงานปีงบประมาณ 2567. อุบลราชธานี: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุบลราชธานี อำนาจเจริญ.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2566). แนวทางการพัฒนาเครือข่ายความร่วมมือในการพัฒนาทักษะความฉลาดทางดิจิทัลของผู้เรียนทุกช่วงวัย: กรณีศึกษาของต่างประเทศและประเทศไทย (ฉบับเข้าใจง่าย). สมุทรปราการ: เอส.บี.เค. การพิมพ์.

DQ Institute. (2017). Digital intelligence (DQ): A conceptual framework & methodology for teaching and measuring digital citizenship. Retrieved June 2, 2025, from https://www.dqinstitute.org/what-is-dq

Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.