PROACTIVE EDUCATIONAL SUPERVISION GUIDELINES THROUGH THE INTEGRATION OF MODERN LEARNING THEORIES IN THE DIGITAL AGE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This academic article aims to present proactive educational supervision guidelines consistent with the context of change in the digital age. By synthesizing and applying key learning theories, including Constructivism, Connectivism, and Social Learning Theory, the study reveals that educational supervision in the digital age faces challenges concerning teachers' technological competencies and traditional supervision models that lack flexibility. Integrating these learning theories facilitates the development of proactive supervision guidelines in three main dimensions: 1) Coaching and Mentoring, emphasizing friendly relationships through tele-supervision; 2) Reflective Practice, to encourage teachers to analyze and develop active learning innovations independently; and 3) Building a Virtual Professional Learning Community (Virtual PLC), to connect professional networks and diverse information sources. These supervision guidelines not only mitigate time and location constraints but also shift the roles of educational supervisors and school directors toward being facilitators who enhance teachers' active learning management competencies in the 21st century effectively and sustainably.
Article Details
References
กิตติพงษ์ พุ่มสะอาด. (2566). รูปแบบการนิเทศดิจิทัลเพื่อพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้เชิงรุกสำหรับครูสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์, 24(2), 85-102.
จินดา แสงเขียว. (2564). การพัฒนารูปแบบการนิเทศแบบชี้แนะและระบบพี่เลี้ยงผ่านเครือข่ายสังคมออนไลน์เพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ของครู. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์, 22(1), 112-125.
ใจทิพย์ ณ สงขลา. (2561). การออกแบบการเรียนรู้ดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปัญญาพล วรวงค์. (2566). รูปแบบการนิเทศเพื่อพัฒนาสมรรถนะเทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการจัดการเรียนรู้สำหรับครูระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
ประสิทธิชัย นรากร, ศราวุธ เอี่ยมตระกูล และวราภรณ์ ทรัพย์มาก. (2566). การพัฒนารูปแบบการนิเทศการศึกษาผ่านเครือข่ายความร่วมมือออนไลน์เพื่อเสริมสร้างสมรรถนะดิจิทัลของครู. วารสารวิชาการครุศาสตร์, 14(1), 120-135.
รักษพล ธนะวิภาค. (2565). การจัดการคลังทรัพยากรการเรียนรู้ดิจิทัลเพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ของครูในศตวรรษที่ 21. วารสารนวัตกรรมทางการศึกษา, 6(3), 45-60.
ศิริรัตน์ ศรีวรรณ. (2557). การชี้แนะและการเป็นพี่เลี้ยงเพื่อการนิเทศการศึกษา. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ศิวพร ลายทอง และคณะ. (2565). รูปแบบการนิเทศเพื่อส่งเสริมสมรรถภาพการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของครูสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. วารสารการอาชีวศึกษา, 7(2), 45-58.
สิทธิพงศ์ พรหมเพศ. (2566). การนิเทศดิจิทัลเชิงรุก: การชี้แนะและการสะท้อนคิดเพื่อยกระดับคุณภาพการศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการศึกษา, 5(3), 89-104.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2562). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2565). การนิเทศการศึกษาบนฐานการวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน: แนวคิดและการประยุกต์ใช้ในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมโภชน์ เอี่ยมสุภาษิต. (2562). ทฤษฎีและเทคนิคการปรับพฤติกรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมศักดิ์ ภู่นาค. (2563). การนิเทศการศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 4(2), 125-138.
อภิสิทธิ์ ธงไชย และคณะ. (2567). ประสิทธิผลของการนิเทศแบบผสมผสานที่มีต่อสมรรถนะการจัดการเรียนรู้เทคโนโลยีดิจิทัลของครูผู้สอน. วารสารวิจัยทางการศึกษา, 19(1), 210-225.
Acheson, K. A., & Gall, M. D. (2003). Clinical supervision and teacher development: Preservice and inservice applications. (5th ed.). John Wiley & Sons.
Bandura, A. (1977). Social learning theory. Prentice-Hall.
Dunne, K. A., & Villani, S. (2007). Mentoring new teachers. (2nd ed.). Corwin Press.
Knight, J. (2018). The impact cycle: What instructional coaches should do to foster powerful improvements in teaching. Corwin Press.
Senge, P. M. (2006). The fifth discipline: The art & practice of the learning organization. Doubleday.
Sheninger, E. (2019). Digital leadership: Changing paradigms for changing times. Corwin Press.
Siemens, G. (2005). Connectivism: A learning theory for the digital age. International Journal of Instructional Technology and Distance Learning, 2(1), 3-10.
