INCLUSIVE EDUCATION MANAGEMENT IN SCHOOLS UNDER THE SAKON NAKHON PRIMARY EDUCATIONAL SERVICE AREA OFFICE 3
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aims to 1) study the inclusive education management of schools under the Sakon Nakhon Primary Educational Service Area Office 3, and 2) compare the level of opinions of personnel regarding inclusive education management in schools under the Sakon Nakhon Primary Educational Service Area Office 3, classified by educational level, work experience, and school size. 3) This research aimed to study approaches to promoting inclusive education management in schools under the Sakon Nakhon Primary Educational Service Area Office 3. The sample group consisted of 335 school administrators and teachers. The research instrument was a 5-level Likert scale questionnaire with a content validity index between 0.80 and 1.00 The reliability coefficient of the entire questionnaire was 0.81, and the structured interview was also used. Statistical analyses included frequency, percentage, mean, standard deviation, t-test, and F-test.
The research findings revealed that:
- The overall promotion of inclusive education management in schools under the Sakon Nakhon Primary Educational Service Area Office 3 was at a high level.
- A comparison of opinions regarding inclusive education management in schools under the Sakon Nakhon Primary Educational Service Area Office 3, categorized by educational level and work experience, revealed no significant differences overall. However, when categorized by school size, statistically significant differences were found at the .05 level overall.
- Guidelines for promoting inclusive education management in schools under the Sakon Nakhon Primary Educational Service Area Office 3 include aspects related to students, the learning environment, teaching and learning activities, and resources.
Article Details
References
กมลวรรณ ภูจำปา. (2566). ปัจจัยของความสำเร็จและสภาพปัญหาของการจัดการเรียนรวม โรงเรียนสังกัดสำนักงานการศึกษากรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ: สำนักงานการศึกษากรุงเทพมหานคร.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 (แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2562). กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
กิจสุพัฒ บังวรรณ. (2562). การพัฒนาแนวทางการจัดการเรียนรวมด้วยกิจกรรมเสริมหลักสูตร: ห้องเรียนเสมอภาคเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะพลเมืองเข้มแข็ง. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ชมบุญ แย้มนาม. (2560). การศึกษารูปแบบการจัดการเรียนร่วมของผู้บริหารโรงเรียนประถมศึกษากรุงเทพและปริมณฑล. กรุงเทพฯ: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากรุงเทพมหานคร.
ภาวิณี เทมียโก. (2560). การพัฒนาแนวทางการจัดการศึกษาเรียนรวมสำหรับสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเลย เขต 1. เลย: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเลย.
เพ็ญนภา แสงเผือก. (2564). การบริหารจัดการศึกษาแบบเรียนร่วมโดยใช้โครงสร้าง SEAT โรงเรียนต้นแบบขอนแก่น เขต 4. ขอนแก่น: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 4.
พนัส พันธุ์สนิท. (2561). การจัดการเรียนร่วมสำหรับเด็กที่มีความต้องการพิเศษในโรงเรียนมัธยมศึกษากรุงเทพ. กรุงเทพฯ: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา.
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
รัศมี ศรีบุญเรือง. (2565). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการเรียนรวมของโรงเรียนบ้านวังตาช่วย. สระแก้ว: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสระแก้ว.
ศิราวรรณ ศรีวรางค์. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลในการจัดการศึกษาแบบเรียนรวม. กรุงเทพฯ: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา.
สุรศักดิ์ ปาเฮ. (2566). การบริหารการศึกษาแบบ Smart Office. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์นวัตกรรมการศึกษา.
สถาพร พฤฑฒิกุล. (2560). การบริหารการศึกษาเชิงรุกในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์การศึกษา.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2556). คู่มือแนวทางการจัดการเรียนร่วมตามแนวคิด SEAT Framework. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2561). รายงานผลการพัฒนาการจัดการเรียนร่วมในโรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 3. (2566). รายงานสภาพการจัดการเรียนรวมในโรงเรียนสังกัด สพป.สกลนคร เขต 3. สกลนคร: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 3.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 3. (2568). ข้อมูลบุคลากรสถานศึกษาในสังกัด สพป.สกลนคร เขต 3. สกลนคร: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 3.
Grima-Farrell, C. (2020). Inclusive education leadership models in Australia. Melbourne, VIC: Australian Council for Educational Research.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
McLeskey, J., & Waldron, N. (2019). School leadership strategies for inclusive education in the United States. New York, NY: Routledge.
OECD. (2022). Inclusive education management systems in Finland, the UK, and Canada. Paris, France: OECD Publishing.
United Nations. (2015). Transforming our world: The 2030 agenda for sustainable development. New York, NY: United Nations.
UNESCO. (1990). World declaration on education for all and framework for action to meet basic learning needs. Jomtien, Thailand: UNESCO.
UNESCO. (1994a). The Salamanca statement and framework for action on special needs education. Paris, France: UNESCO.
UNESCO. (1994b). Education for all: Meeting our collective commitments. Paris, France: UNESCO.
UNESCO. (2020). Global education monitoring report: Inclusion and education. Paris, France: UNESCO.