THE GUIDELINES ON DIGITAL CITIZENSHIP DEVELOPMENT FOR SCHOOL ADMINISTRATORS UNDER THE OFFICES OF PRIMARY EDUCATIONAL SERVICE AREA IN NONGKHAI PROVINCE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research were: 1) to study the components of digital citizenship; 2) to study the current state of digital citizenship among school administrators; 3) to establish guidelines for developing the digital citizenship of school administrators; and 4) to evaluate the proposed guidelines for developing the digital citizenship of school administrators under the Primary Educational Service Area Office in Nong Khai Province. This study employed a mixed-methods research design, divided into four phases. Phase 1 involved studying the components of digital citizenship from relevant concepts, documents, and literature. Five experts, selected through purposive sampling, verified the components. Data were analyzed using frequency and percentage. Phase 2 focused on studying the current state of digital citizenship. The sample consisted of 266 school administrators. The research instrument was a questionnaire with a reliability coefficient of 0.99. Data were analyzed using frequency, percentage, mean, and standard deviation. Phase 3 aimed to find guidelines for developing digital citizenship. Key informants included nine educational administrators, school administrators, and educational academics. Data were collected using a semi-structured interview form. Phase 4 involved evaluating the development guidelines. Five experts assessed the guidelines across four standards: utility, propriety, feasibility, and accuracy, using an evaluation form.
The research findings were as follows: 1) The components and indicators of digital citizenship consisted of 5 components and 32 indicators.2) The overall digital citizenship of school administrators under the Primary Educational Service Area Office in Nong Khai Province was at a high level.3) A total of 23 guidelines were established for developing the digital citizenship of school administrators under the Primary Educational Service Area Office in Nong Khai Province.4) The evaluation results of the development guidelines revealed that the utility, feasibility, propriety, and accuracy were at the highest level in all aspects.
Article Details
References
กาญจนา เดชสม. (2564). กลยุทธ์การพัฒนาความเป็นพลเมืองดิจิทัลของโรงเรียนมัธยมศึกษา. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยทักษิณ.
ฉัตรพงศ์ ชูแสงนิล. (2561). ยุคแห่งเมืองดิจิทัล คลังความรู้ SciMath. เรียกใช้เมื่อ 12 เมษายน 2568. จาก https://www.infocommmju.com/icarticle/images/stories/icarti cles/ajwittaya/digital/Digital_Citizenship.pdf.
ทินกร เผ่ากันทะ. (2565). แนวทางการบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารสมาคมวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย, 4(2), 37-45.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ปอส์ ไกรวิญญ์. (2563). กลยุทธ์การพัฒนาผู้บริหารโรงเรียนตามแนวคิดเอกชนตามแนวคิดความเป็นพลเมืองดิจิทัล. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พิสณุ ฟองศรี. (2549). วิจัยทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: เทียมฝ่าการพิมพ์.
มนรัตน์ แก้วเกิด. (2562). กลยุทธ์การบริหารงานวิชาการโรงเรียนมัธยมศึกษาตามแนวคิด ความเป็นพลเมืองดิจิทัล .ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ลักษมี คงลาภ. (2561). การจัดทำ Fact Sheet “ความฉลาดทางดิจิตอล”(Digital Intelligence: DQ) และการศึกษาการรังแกกันบนโลกไซเบอร์ของวัยรุ่น. กรุงเทพฯ: สถาบันสื่อเด็กและเยาวชน.
วรพจน์ วงศ์กิจรุ่งเรือง. (2561). คู่มือพลเมืองดิจิทัล ในโครงการ: การพัฒนาทักษะและการเป็นพลเมืองดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจ กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.
วรยุทธ วิลามาส. (2563). ความต้องการจำเป็นในการเป็นพลเมืองดิจิทัลของครูและบุคลากรทางการศึกษา จังหวัดสระบุรี. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
ศิริรัตน์ อุปถัมภ์เกื้อกูล. (2566). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความเป็นพลเมืองดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง 1. วารสาร มจร. อุบลปริทรรศน์, 9(2), 311-324
สริษา คำหนัก. (2566). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำดิจิทัลกับการส่งเสริมการใช้เทคโนโลยีในการจัดการเรียนรู้ของผู้บริหารสถานศึกษาในโรงเรียนสังกัด
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาตาก เขต 1. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริการศึกษา. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
สมคิด พรมจุ้ย. (2550). เทคนิคการประเมินโครงการ. นนทบุรี: จตุพร ดีไซน์
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาหนองคายเขต 1. (2567). นโยบายและวิสัยทัศน์. เรียกใช้เมื่อ 1 พฤษภาคม 2568. จาก http://www.nkedu1.go.th/NEW2563/
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ.2566 - 2570. เรียกใช้เมื่อ 1 พฤษภาคม 2568. จาก http://www.bopp.go.th
สุวรรณี ไวท์, สุวัฒสัน รักขันโทและสิริวัฒน์ ศรีเครือดง. (2564). มนุษย์กับความเป็นพลเมืองดิจิทัล (Human: Digital Citizenship). มจร มนุษยศาสตร์ปริทรรศน์, 2(1), 214.
โสภิดา วีรกุลเทวัญ. (2561). เท่าทันสื่อ อำนาจในมือพลเมืองดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สถาบันสื่อเด็กและเยาวชน.
อพัชชา ช้างขวัญยืน และคณะ. (2564). “การจัดการเรียนเชิงรุกเพื่อส่งเสริมความเป็นพลเมืองดิจิทัล. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 23(3), 452-454.
อรนี อิ่มเสถียร. (2565). การพัฒนาตัวบ่งชี้ความเป็นพลเมืองดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาจังหวัดกาฬสินธุ์. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
Atif & Chou. (2018). Guest Editorial: Digital Citizenship: Innovations in Education, Practice, and Pedagogy. Educational Technology & Society, 21(1), 152-154.
Cronbach, L. J. (1970). Essentials of psychological test (5th ed.). New York : Harper Collins.
Guskey.T.R. (2000). Evaluating professional development. CA: Corwin Press.
Ribble, M., & Bailey, G (2007). Digital Citizenship in School. Eugene, OR: Internationnal Sociaty for Technology in Education.
Ribble, M. (2015). Digital Citizenship in School: Nine Elements All Student Should Know. Washington DC: International Sociaty for Technology in Education.
UNESCO. (2016). A Policy Review: Building Digital Citizenship in Asia-Pacific through Safe,Effective and Responsible Use of ICT. Bangkok: UNESCO.