VOTING BEHAVIOR OF PEOPLE AGED 18-30 (GENERATION Z) IN SAMUT PRAKAN PROVINCE
Main Article Content
Abstract
This research article aims to examine the level of knowledge organization within an organization, as well as to investigate its key characteristics, supporting factors, and the problems and obstacles in knowledge management within the organization. This study employed a survey research design using a quantitative research methodology. The sample consisted of personnel within the organization under study, selected through appropriate sampling methods.
The research instrument was a questionnaire developed by the researcher based on a review of relevant literature, concepts, and theories. The questionnaire was divided into four parts: Part 1 collected general information of the respondents; Part 2 examined the characteristics of a knowledge organization, covering seven aspects, namely: prioritizing knowledge as the organization’s core capital; promoting continuous learning among personnel; having clear knowledge management systems and processes; facilitating knowledge exchange and sharing within the organization; utilizing information technology to support knowledge management; the role of leadership in promoting a knowledge organization; and the application of knowledge for development and innovation. Part 3 focused on the problems and obstacles in becoming a knowledge organization, and Part 4 gathered additional suggestions. The questionnaire used a five-point rating scale along with open-ended questions. Data collection was conducted through both paper-based and online questionnaires. The collected data were analyzed using descriptive statistics, including frequency, percentage, mean, and standard deviation.
The research findings indicate that the overall level of knowledge organization status is high.Especially in the aspect of prioritizing knowledge as a core organizational asset. The use of information technology to support knowledge management is evident. However, further development is needed in the areas of knowledge exchange and sharing, and the application of knowledge to create innovation. Key obstacles include time constraints, high workloads, and a lack of organizational support mechanisms. The research findings can be used as a guideline for developing organizations into effective and sustainable knowledge organizations.
Article Details
References
กระมล ทองธรรมชาติ. (2541). พฤติกรรมทางการเมือง. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2561). สถิติสำหรับงานวิจัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เกษียร เตชะพีระ. (2556). วัฒนธรรมการเมืองและประชาธิปไตยไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ฟ้าเดียวกัน.
คณกร ชาญณรงค์ และคณะ. (2567). การเมืองเรื่องรุ่นในสังคมไทย. 101 Public Policy Think Tank.
จิราภรณ์ สุทธิวรเศรษฐ์. (2562). การสื่อสารการเมือง. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
เชาวณะ ไตรมาส. (2545). พฤติกรรมการเลือกตั้งของประชาชนไทย. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัฐกร วิทิตานนท์. (2562). พฤติกรรมการเลือกตั้งท้องถิ่นของประชาชนในภาคกลางของประเทศไทย. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 3(1),102.
ถวิลวดี บุรีกุล. (2543). ความต่อเนื่องของประชาธิปไตยในประเทศไทย: การเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภา 2543. เอกสารประกอบการประชุมวิชาการสมาคมรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์แห่งประเทศไทย.
ธเนศวร์ เจริญเมือง. (2544). การเมืองท้องถิ่นไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์คบไฟ.
ธีรภัทร เสรีรังสรรค์. (2548). การเมืองการปกครองไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นันทพงศ์ ตันติยวุฒิ. (2567). บทบาทและคุณลักษณะนักการเมืองไทยที่พึงประสงค์ของคนรุ่นใหม่ในระบอบประชาธิปไตย. วารสารสังคมศาสตร์, 7(1), 102.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ประจักษ์ ก้องกีรติ. (2564). การเมืองไทยหลังการชุมนุมปี 2563. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ฟ้าเดียวกัน.
เพียงกมล มานะรัตน. (2547). การรณรงค์หาเสียงเลือกตั้ง. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัย รามคำแหง.
พิมลจรรย์ นามวัฒน์. (2534). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
มัลลิ กาฉิมพลี. (2554). การมีส่วนร่วมการเลือกทางการเมืองท้องถิ่นของประชาชนในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลถลุงเหล็ก อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์. ใน วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประสาสนศาสตร์. มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. (2562). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 134 ตอนที่ 40 ก หน้า 1 (6 เมษายน 2562).
ลิขิต ธีรเวคิน. (2552). การเมืองไทยและประชาธิปไตย. กรุงเทพฯ: สํานักพิมพ์มิสเตอร์กอปป.
_________. (2529). วัฒนธรรมทางการเมืองและการกล่อมเกลาเรียนรู้ทางการเมือง. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วัชรา ไชยสาร. (2541). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
__________. (2544). พฤติกรรมการเลือกตั้ง. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
วิสุทธิ์ โพธิแท่น. (2524). การเลือกตั้งกับการเมืองไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สมบัติ ธำรงธัญวงศ์. (2548). การเมืองการปกครองท้องถิ่นไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์เสมาธรรม.
สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง. (2551). การรณรงค์การเลือกตั้ง. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง.
สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง. (2566). ข้อมูลผู้มีสิทธิเลือกตั้งและเขตเลือกตั้ง. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2566). รายงานภาวะสังคมไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศษฐกิจและสังคมแห่งชาติ
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2555). การมีส่วนร่วมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตย. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง. (2563). รายงานผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดและนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง.
สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง. (2568). รายงานผลการเลือกตั้งท้องถิ่นระดับองค์การบริหารส่วนจังหวัด. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง.
เสรี วงษ์มณฑา. (2562). การสื่อสารทางการเมือง. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศุภสวัสดิ์ ชัชวาลย์. (2559). พฤติกรรมการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในภาคเหนือ. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย.
อัจฉรียา ประสิทธิ์วงศา. (2562). การสื่อสารการเมืองผ่านสื่อสังคมออนไลน์ของพรรคการเมือง และการมีส่วนร่วมทางการเมืองของเจเนอเรชั่น. ใน วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อุบลวรรณ สุภาแสน. (2562). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร. ใน วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
อัษฎางค์ปาณิกบุตร. แนวคิดเกี่ยวกับการปฏิรูปการเมือง. กรุงเทพฯ: สถาบันนโยบาย การศึกษา. 2544
เอกราช วรรณพงศ์ มัลลิ กาฉิมพลี. (2564). การมีส่วนร่วมการเลือกทางการเมืองท้องถิ่นของประชาชนในเขตเทศบาลตำบลปะคำ อำเภอปะคำ จังหวัดบุรีรัมย์. ใน วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประสาสนศาสตร์. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Castells, M. (2010). The Rise of the Network Society. Oxford: Wiley-Blackwell.
Verba, S., & Nie, N. H. (1972). Participation in America: Political Democracy and Social Equality. New York: Harper & Row.
Downs, A. (1957). An Economic Theory of Democracy. New York: Harper & Row.
Dahl, R. A. (1971). Polyarchy: Participation and Opposition. New Haven: Yale University Press
Key, V. O. (1966). The Responsible Electorate. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Lipset, S. M. (1960). Political Man: The Social Bases of Politics. New York: Doubleday.
Norris, P. (2000). A Virtuous Circle: Political Communications in Postindustrial Societies. Cambridge: Cambridge University Press.