A PARTICIPATORY MANAGEMENT MODEL FOR DEVELOPING A DRUG-FREE AND VICE-FREE SCHOOL AT PHUKA WITTAYAKOM SCHOOL
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research were to: 1) study the components of the model, the current conditions, the desirable conditions, the needs, and the guidelines for participatory management to develop a drug-free and vice-free school at Phuka Wittayakom School; 2) develop a participatory management model; 3) examine the results of implementing the model; and 4) evaluate the developed model. This study employed a Research and Development (R&D) approach consisting of four phases: (1) studying the components, conditions, needs, and development guidelines through document synthesis and a survey of 152 participants including teachers, school committee members, and parents; (2) constructing and validating the model by nine experts; (3) implementing the model with 242 participants at Phuka Wittayakom School, including teachers and students; and (4) evaluating the model by studying its usefulness from 16 teachers and satisfaction from a sample of 152 respondents. The research instruments included questionnaires, evaluation forms, and focus group record forms. Data were analyzed using mean, standard deviation, and the Priority Needs Index (PNI).
The findings revealed that:
1) The participatory management model for developing a drug-free and vice-free school consisted of six components: principles, objectives, contents, operational process, measurement and evaluation, and success conditions. The model covered four operational areas: drug-free and vice-free, pornography-free, gambling-free, and violence-free. The current condition was at a moderate level, while the desirable condition was at the highest level, indicating the need for systematic development and participation from all sectors. 2) The developed model applied the PHUKA–SAFE Cycle, consisting of six steps: problem scanning and policy setting, home–school–community collaboration, proactive surveillance, knowledge and life-skills development, assistance and rehabilitation, and summary with evaluation and improvement. The experts rated the model at the highest level of appropriateness and feasibility. 3)The implementation results showed that the overall operation in preventing drugs and social vices was at the highest level. Students’ risk behaviors decreased, the student support system became stronger, and the school gained recognition from external organizations. 4)The evaluation results indicated that parents’ satisfaction and teachers’ perceived usefulness of the model were at the highest level. The model was considered appropriate, effective, and applicable to other schools with similar contexts.
Article Details
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2559). คู่มือการดำเนินงานโครงการสถานศึกษาสีขาว ปลอดยาเสพติดและอบายมุข. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
เกษม วัฒนชัย. (2553). การบริหารการศึกษาเพื่อพัฒนาคุณภาพผู้เรียน. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
กัญญารัตน์ นามวิเศษ. (2562). การพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาเพื่อยกระดับคุณภาพผู้เรียนใน สถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาน่าน เขต 2. น่าน: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาน่าน เขต 2.
กิตติพงศ์ นาคทอง. (2563). การบริหารจัดการสถานศึกษาสีขาว ปลอดยาเสพติดและอบายมุขในโรงเรียนมัธยมศึกษา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
จันทรานี สงวนนาม. (2553). ทฤษฎีและแนวปฏิบัติในการบริหารสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: บุ๊คพอยท์.
จิราภรณ์ ศรีชัย. (2565). การมีส่วนร่วมของผู้ปกครองและชุมชนในการป้องกันยาเสพติดในสถานศึกษา. วารสารการบริหารการศึกษา, 18(2), 45–58.
ชิรวัฒน์ นิจเนตร. (2560). การบริหารสถานศึกษา: แนวคิด ทฤษฎี และการปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธีรพงษ์ ชูพันธ์. (2562). การพัฒนาการบริหารจัดการสถานศึกษาเพื่อยกระดับคุณภาพการศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาน่าน เขต 2. น่าน: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาน่าน เขต 2.
ธีรวัฒน์ พงศ์ภาณุพัฒน์ และคณะ. (2565). ผลของโปรแกรมการเสริมสร้างทักษะชีวิตเพื่อป้องกันการเสพสารเสพติดของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา จังหวัดบุรีรัมย์. ศรีสะเกษ: โรงพยาบาลศรีสะเกษ.
ธีระ รุญเจริญ. (2560). ความเป็นมืออาชีพในการจัดและบริหารการศึกษา. กรุงเทพฯ: ข้าวฟ่าง.
นงลักษณ์ วิรัชชัย. (2558). การประเมินและการประกันคุณภาพการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นภัสวรรณ ศรีสุวรรณ. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการป้องกันยาเสพติดของนักเรียนมัธยมศึกษา. วารสารวิจัยทางการศึกษา, 16(2), 85–98.
นิพนธ์ เสริมสุวรรณ. (2561). การวิจัยและพัฒนารูปแบบทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ปรียาพร วงศ์อนุตรโรจน์. (2559). การบริหารงานวิชาการ. กรุงเทพฯ: ศูนย์สื่อเสริมกรุงเทพ.
ภาวิดา ธาราศรีสุทธิ. (2562). หลักและทฤษฎีการบริหารการศึกษา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2556). การพัฒนารูปแบบการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2561). ผู้นำทางการศึกษาและการพัฒนาการศึกษาไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มงคล สุขจิตร และคณะ. (2566). เปรียบเทียบปัจจัยภูมิคุ้มกันพฤติกรรมเสี่ยงการใช้สารเสพติดของนักเรียน. วารสารสภาการสาธารณสุขชุมชน, 5(2), 60–71.
โรงเรียนภูคาวิทยาคม. (2567). รายงานการประเมินตนเอง (SAR) ปีการศึกษา 2566. น่าน: เอกสารอัดสำเนา.
ศุภลักษณ์ รักภักดี. (2558). การพัฒนารูปแบบการบริหารงานวิชาการของโรงเรียนในสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดมหาสารคาม. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ศุลีวงศ์ สนสุผล, สุรีย์ จันทรโมลี และประภาเพ็ญ สุวรรณ. (2561). ประสิทธิผลของโปรแกรมการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมป้องกันการเสพสารเสพติดในนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น จังหวัดบุรีรัมย์. สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 32. บุรีรัมย์.
สมคิด บางโม. (2558). องค์การและการจัดการ. กรุงเทพฯ: วิทยพัฒน์.
สันติ บุญภิรมย์. (2557). หลักการและทฤษฎีการบริหารการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาน่าน เขต 2. (2564). แผนพัฒนาการศึกษา. น่าน: เอกสารอัดสำเนา.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาน่าน เขต 2. (2565). แผนปฏิบัติการป้องกันยาเสพติด. น่าน: เอกสารอัดสำเนา.
สุกานดา จันทวารีย์, และสุทธิพันธ์ อรัญญวาส. (2560). กลยุทธ์การป้องกันยาเสพติด. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 17(3), 389–401.
สุพัตรา ใจกล้า และคณะ. (2562). การพัฒนารูปแบบการป้องกันยาเสพติดในสถานศึกษาระดับมัธยมศึกษาโดยใช้กระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชน. ใน ดุษฎีนิพนธ์. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สุเทพ พงศ์ศรีวัฒน์. (2558). ภาวะผู้นำทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุวิทย์ มูลคำ. (2552). นวัตกรรมทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อภิรมย์ สินชุม. (2565). การพัฒนารูปแบบการบริหารแบบมีส่วนร่วมในการดำเนินงานสถานศึกษาสีขาว. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหาร การศึกษาแห่งประเทศไทย, 4(4), 1–14.
Botvin, G. J., & Griffin, K. W. (2016). Life skills training: Empirical findings and future directions. Journal of Primary Prevention, 37(2), 107–121.
Bush, T. (2020). Theories of educational leadership and management. (5th ed.). London: Sage.
Faggiano, F., Minozzi, S., Versino, E., & Buscemi, D. (2018). Universal school-based prevention for illicit drug use. Cochrane Database of Systematic Reviews, (2), CD003020.
Fullan, M. (2016). The new meaning of educational change. (5th ed.). New York, NY: Teachers College Press.
Hargreaves, A. (2017). Leading from the middle: Spreading learning, well-being, and identity across Ontario. Council of Ontario
Directors of Education: Toronto Canada.
Ivancevich, J. M., Konopaske, R., & Matteson, M. T. (2014). Organizational behavior and management. New York, NY: McGraw-Hill.
van den Akker, J. (2013). Curricular development research as a specimen of educational design research. In T. Plomp & N. Nieveen (Eds.), Educational design research: Part A: An introduction (pp. 52–71). Enschede, The Netherlands: Netherlands Institute for Curriculum Development (SLO).
Joyce, B., & Calhoun, E. (2004). Models of learning: Tools for teaching. Open University Press.
Joyce, B., Weil, M., & Calhoun, E. (2015). Models of teaching. (9th ed.). Boston, MA: Pearson.
Likert, R. (2009). New patterns of management. New York, NY: McGraw-Hill.
Newton, N. C., Teesson, M., Vogl, L. E., & Andrews, G. (2020). Preventing adolescent substance use: A school-based intervention. Addictive Behaviors, 103, 106228.
Onrust, S. A., Otten, R., Lammers, J., & Smit, F. (2016). School-based programmes to reduce and prevent substance use in different age
groups: A systematic review and meta-regression analysis. Clinical Psychology Review, 44, 45–59.
Robbins, S. P., & Coulter, M. (2016). Management. (13th ed.). Boston, MA: Pearson.
van den Akker, J., Gravemeijer, K., McKenney, S., & Nieveen, N. (2013). Educational design research. Enschede, Netherlands: SLO.
