TRANSFORMATIONAL LEADERSHIP OF SCHOOL ADMINISTRATORS AFFECTING TEACHER COMPETENCY DEVELOPMENT OF THE EDUCATIONAL QUALITY DEVELOPMENT NETWORK CENTER, MAE SUAI DISTRICT, CHIANG RAI PROVINCE TEACHER COMPETENCY
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article aimed to 1) to examine the level of transformational leadership of school administrators in the Educational Quality Development Network Center, Mae Suai District, Chiang Rai Province; 2) to investigate the level of teacher competency development in the Educational Quality Development Network Center, Mae Suai District, Chiang Rai Province; 3) to study the transformational leadership of school administrators that affects teacher competency development; and 4) to construct a predictive equation of transformational leadership of school administrators influencing teacher competency development. The sample consisted of 284 school administrators and teachers working in the Educational Quality Development Network Center, Mae Suai District, Chiang Rai Province. The sample size was determined using the Krejcie and Morgan table, and the samples were selected through stratified random sampling. The research instrument was a questionnaire. Data were analyzed using descriptive statistics and multiple regression analysis.
The research findings revealed that 1) the overall level of transformational leadership of school administrators was at a high level. When ranked from highest to lowest mean scores, the dimensions were intellectual stimulation, individualized consideration, inspirational motivation, and idealized influence or charisma; 2) the overall level of teacher competency development was also at a high level. When ranked from highest to lowest mean scores, the dimensions were educational supervision, further study, mentoring and coaching by senior teachers, training and seminars, and study visits; and 3) the transformational leadership dimensions of school administrators that significantly affected teacher competency development were idealized influence or charisma, intellectual stimulation, and individualized consideration. These variables jointly predicted teacher competency development at a statistically significant level of .05 4)The raw score predictive equation for teacher competency development was Ŷ = 0.877 + 0.165 (X1) + 0.256 (X3) + 0.385 (X4) and the standardized score predictive equation was Z = 0.204ZX1 + 0.283ZX3 + 0.444ZX4
Article Details
References
เกศินี สิงหล้า, ทินกร ชอัมพงษ์ และเยาวเรศ ภักดีจิตร. (2568). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษากับการบริหารงานวิชาการ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุทัยธานี เขต 2. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 8(1), 219-233.
เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2559). การศึกษาเพื่อสร้างสมรรถนะคนไทยในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ซัคเซสมีเดีย.
จันทพร วิชัยกุล และปิยะนาถ บุญเมพิพิธ. (2567). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษาในยุคประเทศไทย 4.0 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 1. วารสารสิรินธรปริทรรศน์, 25(2), 1809–1816.
จิตอิสรภาพ ใจอารีย์. (2564). การศึกษาภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษาโรงเรียนในกลุ่มเครือข่ายดอยสันติคีรี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษประถมศึกษาเชียงราย เขต 3. ใน การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยพะเยา.
จุฑาทิพย์ สุจริตกุล. (2562). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นใน ยุคประเทศไทย 4.0 กรณีศึกษา: องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดภูเก็ต. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 6(10). 4930-4943.
ฐกร พฤฒิปูรณี. (2564). การพัฒนาสมรรถนะครูในช่วงยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2561–2580). ใน วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ณรงค์ศักดิ์ โยธา. (2564). การพัฒนาสมรรถนะครูในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงใหม่ เขต 2. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต.มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ทิศนา แขมมณี. (2563). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 22). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
นลินพร จินตเวชศาสตร์. (2565). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษาในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัด สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาน่าน เขต 1. ใน การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยพะเยา.
นิติกรณ์ ฉันท์วงศ์ชนะ. (2562). การพัฒนาทักษะการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของครู. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พนิดา อินทรเหมือน. (2565). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพัทลุง เขต 1. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2560). การศึกษาเพื่อสร้างสมรรถนะคนไทยในศตวรรษที่ 21. สำนักพิมพ์ แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภานุวัฒน์ สังฆะมณี และยุทธศาสตร์ กงเพชร. (2567). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำการ เปลี่ยนแปลงของผู้บริหารกับสมรรถนะครูในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 5. วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 14(2), 85–94.
มาหะมะซาตา เจ๊ะมะ. (2564). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษาในอำเภอจะแนะ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานราธิวาส เขต 3. ใน การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา.
ลักขณา สักเข็มหาร. (2563). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการปฏิบัติงานของครูในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษจังหวัดนครพนม. ใน การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏ สกลนคร.
ลักษมี สายบุตร และคณะ. (2561). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็นแบบสมบูรณ์เพื่อพัฒนาสมรรถนะครูคณิตศาสตร์. วารสารศึกษาศาสตร์, 29(1), 1–16.
วันทนา สมภักดี และบุญชม ศรีสะอาด. (2564). การพัฒนารูปแบบการนิเทศเพื่อสร้างชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงวิชาชีพครูโรงเรียนในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ.
วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 6(12), 186–203.
วิชัย วงษ์ใหญ่ และมารุต พัฒผล. (2562). การพัฒนาหลักสูตรและการจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศักดิ์ชัย ภู่เจริญ. (2561). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะครูในศตวรรษที่ 21. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สุธิมา ฝั่นเครือ. (2568). สภาพและแนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงราย เขต 2. ใน การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยพะเยา.
สุรศักดิ์ ปาเฮ. (2556). การพัฒนาสมรรถนะครูในศตวรรษที่ 21. เอกสารประกอบการอบรม สัมมนาครูและบุคลากรทางการศึกษา. โครงการความร่วมมือระหว่างเขตพื้นที่กับมหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงราย เขต 2. (2566). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน 2566-2570 สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงราย เขต 2
อิศรา อิ่มลาภ. (2562). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงกับประสิทธิผลการควบคุมภายในของบริษัท เอ็กซอนโมบิล จำกัด. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย.
อุทุมพร จันทร์สิงห์. (2561). การคำนึงถึงเอกัตถะบุคคลในภาวะผู้นำ. วารสารครุศาสตร์, 29(2), 77–89.
เอกชัย พุทธสอน. (2563). อิทธิพลของภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงที่ส่งผลต่อการพัฒนาครูในศตวรรษที่ 21. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
Bass, B. M. (1985). Leadership and performance beyond expectations. Free Press.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610. https://doi.org/10.1177/001316447003000308
Leithwood, K., Harris, A., & Hopkins, D. (2020). Seven strong claims about successful school leadership revisited. School Leadership & Management, 40(1), 5-22.
Likert, R. (1967). The method of constructing an attitude scale. New York, NY: Wiley & Sons.
McClelland, D. C. (1973). Testing for competence rather than for "intelligence". American Psychologist, 28(1), 1–14. https://doi.org/10.1037/h0034092