THE PROMOTING OF A DEMOCRATIC REGIME OF GOVERNMENT WITH THE KING AS A HEAD OF STATE BASED ON BUDDHIST PRINCIPLES
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study aimed to (1) study the general conditions of Thailand’s democratic regime with the King as Head of State based on Buddhist principles in the present context, (2) analyze Buddhist doctrines, concepts, and theories, and (3) create knowledge for strengthening democracy under the monarchy through Buddhist principles. The study employed in-depth interviews and focus group discussions with 35 purposively selected participants, including Buddhist scholars, government officials, politicians, academics, and citizens in Nakhon Si Thammarat Province. Data were analyzed using inductive content analysis.
The findings revealed that:
- General Conditions of Governance under a Democratic System with the Monarch as Head of State through Buddhist Principles, the strengths lie in the integration of democratic structures with Buddhist virtues, with the monarch serving as the unifying center. Weaknesses arise from corruption and a lack of strong civic engagement. Opportunities for development stem from cultural and religious capital, as well as transparent technologies. Threats include distortions of democracy, authoritarianism, and misinformation in the online sphere.
- Buddhist Principles, Concepts, and Theories, Buddhist principles play a vital role in fostering legitimacy, unity, and prioritization of the common good. They ensure that Thai democracy is not based solely on law and majority rule, but also centers on virtue and righteousness.
- Knowledge on Promoting Democratic Governance with the Monarch as Head of State through Buddhist Principles, it requires a foundation of moral and ethical values derived from Buddhism, emphasizing participation, governance that integrates the rule of law with the Ten Royal Virtues, transparent accountability, rights and freedoms within a moral framework, and the adoption of Buddhist principles as a way of life, with the monarch as the unifying center.
Article Details
References
กระทรวงเกษตรและสหกรณ์. (2559). สถาบันพระมหากษัตริย์กับหลักธรรมทางพระพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ: กระทรวงเกษตรและสหกรณ์.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2565). รายงานการบูรณาการหลักพุทธธรรมในระบบการศึกษาไทย. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
กันตพจน์ เศรษฐารัศมี. (2565). วิถีประชาธิปไตยในสังคมไทยโดยใช้หลักธรรมของพระพุทธศาสนา. วิทยาลัยศาลรัฐธรรมนูญ.
ก้าวสิริ รามศิริ. (2567). หลักพุทธธรรมกับการปกครอง. วารสารส่งเสริมและพัฒนาวิชาการสมัยใหม่, 2(2), 32–42.
จุฑาทิพย์ วชิรพรทวี. (2560). หลักธรรมทางพระพุทธศาสนากับรัฐธรรมนูญไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ชัยอนันต์ สมุทวณิช. (2546). การเมืองไทยในวิกฤต. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณฐมน หมวกฉิม และ ศิริสุดา แสงทอง. (2567). แนวทางส่งเสริมพัฒนาประชาธิปไตยอย่างยั่งยืน. วารสารรัชต์ภาคย์, 18(56), 451–463.
ธงชัย ไพรสนธ์. (2565). วัฒนธรรมทางการเมืองของประชาชนในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุขในอำเภอคอนสวรรค์ จังหวัดชัยภูมิ. ใน สารนิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ธเนศ อาภรณ์สุวรรณ. (2544). การเมืองไทยสมัยใหม่. กรุงเทพฯ: มติชน.
พระพุทธโฆษาจารย์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2542). ธรรมะกับการพัฒนาสังคม. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระมหาหรรษา ธมฺมหาโส. (2558). พุทธธรรมกับการพัฒนาการเมืองไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระอภินันท์ อภินนฺโท (จริภิญญา). (2565). การประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมกับการปกครองไทย. ใน วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการปกครอง. มหาวิทยาลัย มหามกุฏราชวิทยาลัย.
รัฐสภาไทย. (2565). สิทธิและเสรีภาพตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2560. กรุงเทพฯ: รัฐสภาไทย.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. (2560). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 134 ตอนที่ 40 ก หน้า 1 (6 เมษายน 2560).
วิสุทธิวาจา. (2561). ศีล สมาธิ ปัญญา. กรุงเทพฯ: วัดปากน้ำ.
สถาบันพระปกเกล้า. (2564). การเมืองการปกครอง. เรียกใช้เมื่อ 2 กุมภาพันธ์ 2569 จาก https://www.kpi.ac.th
สุทธิชัย ไชยเขตต์. (2560). การพัฒนาบทบาททางการเมืองของประชาชนตามระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขในพุทธศตวรรษที่ 26. ใน เอกสารวิจัยส่วนบุคคล. วิทยาลัยการทัพบก.
สุรพศ ทวีศักดิ์. (2564). อุดมการณ์รัฐและพุทธศาสนากับประชาธิปไตย. กรุงเทพฯ: สถาบันปรีดี พนมยงค์.
สุรพศ ทวีศักดิ์. (2564). พุทธศาสนากับประชาธิปไตย. กรุงเทพฯ:สำนักพิมพ์วิภาษา.
สำนักงานกิจการยุติธรรม. (2563). หลักสิทธิเสรีภาพของประชาชนในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานกิจการยุติธรรม กระทรวงยุติธรรม.
สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง. (2559). สิทธิและเสรีภาพของประชาชนในระบอบประชาธิปไตยไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง.
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2564). การส่งเสริมคุณธรรมและจริยธรรมในสังคมไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
อนันต์ คติยะจันทร์ และคณะ. (2567). การปกครองระบอบประชาธิปไตยกับสถาบันทางการเมืองไทยในยุครัฐธรรมนูญ 2560. วารสารสหศาสตร์การพัฒนาสังคม, 2(5), 59–68.
Chadwick, A. (2019). The Hybrid Media System: Politics and Power. Oxford University Press.
Floridi, L. (2013). The Ethics of Information. Oxford University Press.
