THE ADMINISTRATIVE COMPETENCIES OF SCHOOL EXECUTIVES AFFECTING THE EFFECTIVENESS OF ACADEMIC ADMINISTRATION IN OPPORTUNITY EXPANSION SCHOOLS UNDER THE OFFICE OF LAMPANG PRIMARY EDUCATIONAL SERVICE AREA 2
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article aimed to: (1) examine the competencies of administrators in educational opportunity expansion schools under the Lampang Primary Educational Service Area Office 2; (2) investigate the effectiveness of academic administration in these schools; and (3) analyze the relationship between administrators’ competencies and the effectiveness of academic administration in educational opportunity expansion schools under the Lampang Primary Educational Service Area Office 2. This study employed a quantitative research design. The sample consisted of 186 government teachers, selected through multi-stage sampling. The statistical techniques used for data analysis included descriptive statistics (frequency, mean, and standard deviation), Pearson’s product–moment correlation coefficient, and stepwise multiple regression analysis.
The findings revealed that: (1)the overall level of administrators’ competencies was at a moderate level; (2) the overall level of effectiveness in academic administration was also at a moderate level; and (3) administrators’ competencies significantly influenced the effectiveness of academic administration in all aspects. Specifically, six competency dimensions—teamwork, personnel development, achievement orientation, visionary leadership, communication and motivation, and self-development—were identified as the strongest predictors. These competencies were able to significantly predict the effectiveness of academic administration at a high level, with statistical significance at the .01 level.
Article Details
References
กรองกาญจน์ นาแพร่. (2560). การเป็นชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการในโรงเรียนประถมศึกษาของรัฐ จังหวัดสมุทรสาคร. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม.
ทิศนา แขมมณี. (2556). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 20). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประณต โยเหลา. (2566). สมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาในศูนย์เครือข่ายโนนพะยอมวังแสง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 2. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
สายใจ สีแจ้. (2558). สมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาที่มีต่อประสิทธิผลการบริหารงาน วิชาการของ สถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ประถมศึกษาเพชรบุรี. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยสุโขทัย ธรรมาธิราช.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา. (2548). สมรรถนะหลักและสมรรถนะประจำสายงานของข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา. สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2552). คู่มือการปฏิบัติงานข้าราชการครู (หน้า 6-7). กรุงเทพฯ: สพฐ.
เอกรินทร์ เขียวไปล่. (2564). สมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อการเสริมสร้างพื้นที่แห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาแม่ฮ่องสอน เขต 2. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต.มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Glickman, C. D., Gordon, S. P., & Ross-Gordon, J. M. (2014). Supervision and instructional leadership. A developmental approach. New York : Pearson.
Hoy, W. K. and Miskel, C. G. (2001). Educational Administration : Theory Research and Practice. New York, NY : Random House.
Johansen, B. (2007). Get there early: Sensing the future to compete in the present. Berrett-Koehler Publishers.
McClelland, D. C. (1999). A Competency Model for Human Resource Management Specialists to Beuses in the Delivery of the Human Resource Management Cycle. Boston: Mcber.
Sergiovanni, Thomas J. (2006). The principalship : A reflective practice perspective. (4th ed.). Boston : Allyn and Bacon.
